อารัมภบท

อารัมภบท

แสงอาทิตย์อัสดงกำลังจะลาลับขอบฟ้า สองสาวต่างวัยกำลังเร่งมือเก็บกวาดโรงอาหารของฟาร์ม ฝนฟ้าก็ทำท่าจะเทลงมาเสียดื้อ ๆ

สายลมที่พัดโชยมาช่วยให้อากาศคลายความร้อนลงมาบ้าง ทำให้บรรยากาศในช่วงหัวค่ำไม่รู้สึกอึดอัดมากจนเกินไป

“กลับเถอะลูก ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะ” กานดาในวัยสี่สิบเก้าปี เอ่ยปากบอกหลานสาวที่มาช่วยงานแทนลูกสาวอย่างกวินตาได้สองวันแล้ว

“แล้วป้าจะกลับยังไงคะ” วรดาชะงักมือที่กำลังจะเปิดขวดน้ำ ใบหน้าหวานหันมองคนเป็นป้าด้วยความแปลกใจ

“ไม่ต้องห่วงป้าหรอก เดี๋ยวตาก้องเลิกงานก็มารับป้ากลับเองนั่นแหละ ห่วงแต่ตัวเองเถอะ ป้ากลัวว่ามันจะมืดก่อน จะถึงบ้านน่ะสิ ไปๆ”

สองวันที่ผ่านมาทั้งตนและวรดาจะกลับออกไปพร้อมกัน โดยการปั่นจักรยานอีกคัน

ทว่าวันนี้ตอนขามาก้องภพเป็นคนมาส่ง เพราะต้องนำถุงวัตถุดิบสำหรับเตรียมอาหารมาด้วย

วรดาตอบรับด้วยรอยยิ้ม “งั้นหนูกลับเลยนะคะ” บอกเสร็จหญิงสาวก็รีบตรงดิ่งไปคว้าเอาจักรยานคันเก่า ที่จอดไว้ใต้ต้นมะม่วงตรงหน้าโรงอาหารตั้งแต่มาถึง ก่อนจะปั่นออกไปอย่างไม่เร่งรีบ

ทว่าพอปั่นมาได้เกือบครึ่งทาง เธอก็ต้องชะลอความเร็วลงด้วยความสงสัย เมื่อสายตาของตนเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่บริเวณด้านข้างอาคารสำนักงานออฟฟิศ

ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับต้องขมวดคิ้ว แต่เมื่อมองจากชุดที่เขาสวมใส่ซึ่งมันดูสะอาดสะอ้านมาก ทว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ดูเหมือนว่ามันจะดูขัดกันอย่างชัดเจน หรืออาจจะเป็นเพราะตนคิดในแง่ดีมากจนเกินไป

พอมารู้ตัวอีกทีเธอก็ปั่นจนมาหยุดอยู่ใกล้กับเขาคนนั้นแล้ว

“ลุง”

“ค...คุณลุง...ให้หนูช่วยหามั้ยคะ”

เสียงหวานใสกังวานเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังจดจ่ออยู่กับการค้นหาเอกสารสำคัญ ในถังขยะรีไซเคิลด้านข้างออฟฟิศชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นทันที

วินาทีนั้นดวงตาของวรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก คำพูดที่เตรียมจะถามต่อจุกอยู่ในลำคอ

ผู้ชายคนที่เธอเรียกเขาว่า ‘ลุง’ เมื่อสักครู่คือคนเดียวกันกับคนที่เธอสะดุดขาตัวเองไปนั่งบนตักเขาเมื่อสองปีก่อน

เท่านั้นยังไม่พอ เขายังเป็นคนเดียวกันกับคนที่เธอเดินไปชนเขาจนเกือบล้มพับไปด้วยกันอีก

อติรุจน์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ลุง?” ปากหนาพึมพำออกมาเบาๆ หว่างคิ้วหนาขมวดจนแทบชิดกัน

เขาดูแก่มากขนาดนั้นเลยหรือ?

ทว่าวินาทีต่อมาเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีของสำคัญที่หายังไม่เจอรอเขาอยู่ ครู่หนึ่งต่อมาอติรุจน์จึงได้หันกลับไปหาของตามเดิมอีกครั้ง

หญิงสาวร่างเล็กเพิ่งได้สติกลับมา ความคิดชั่วแวบซึ่งวาบเข้ามาในหัวเมื่อกี้นี้ คือเขาไม่น่าจะจำเธอได้

เสียงรัวในอกยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น วรดารีบถามย้ำอีกครั้ง

“ให้หนูช่วยหามั้ยคะ?” ถ้าเขาจะจำเธอได้ตอนนี้มันคงไม่มีผลเสียอะไรแล้วมั้ง อีกอย่างเธอไม่ใช่คนในฟาร์มนี้ด้วย และคงไม่ได้เจอกันอีกเป็นหนที่สามอีกหรอก

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน วรดายืนเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง เอายังไงดีเธอควรเดินเข้าไปถามให้ใกล้กว่านี้หรือว่าถอยออกมาแล้วรีบปั่นจักรยานกลับบ้านไป อย่างหลังน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วนาทีนี้

เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดวรดาก็ไม่รอช้า รีบปั่นจักรยานออกไปให้ไกลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจภาวนาว่าอย่าให้มีครั้งที่สามอีกเลย

หลังจากร่างเล็กปั่นหายไปจนลับสายตา อติรุจน์ก็เริ่มหัวเสียหนักขึ้น เมื่อหาเท่าไหร่มันกลับยิ่งไม่เจอบวกกับบรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเข้าสู่ความมืดจนเกือบสนิท

ลำแขนแกร่งยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลมาตามกรอบหน้าจนนึกรำคาญ ครู่หนึ่งต่อมาเขาถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“เจอสักที!” ล่อให้เขามาคุ้ยขยะหาอยู่ตั้งนานสองนาน

เจ้าของร่างสูงมองกระดาษเจ้าปัญหาก่อนจะนึกถึงคำพูดของป้าแม่บ้านประจำออฟฟิศอย่างเข้าใจ

‘ป้าไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนะคะคุณรุจ ป้าเห็นมันตกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน แล้วในกระดาษมันก็มีรอยเปื้อน เหมือนกับรอยรองเท้าน่ะค่ะ ป้าเลยเข้าใจว่าเอกสารแผ่นนี้คุณคงไม่ได้ใช้แล้ว เลยเก็บไปทิ้งที่ถังขยะ’

พอความวุ่นวายสงบลง กลับมีใบหน้าหวานใสของใครบางคนลอยเข้ามาแทนที่ มุมปากหนาเผยรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ลุงอย่างนั้นรึ” แม่สาวน้อย เธอไปเอาความคิดนี้มาจากไหนกัน เขายังไม่ได้แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย

อย่าให้เขาเจอตัวอีกแล้วกัน

หึ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนต้องรีบไปเคลียร์งานที่บ้าน ขายาวก็รีบก้าวออกมาจากมุมมืดของอาคารออฟฟิศอย่างรวดเร็ว จนเกือบไปชนเข้ากับลูกน้องคนสนิทเข้า

“ไอ้นี่!” ใบหน้าเรียบขรึมเอ่ยขึ้น มันเดินไม่ดูทางเลยหรือไงวะ

“อ้าว...นาย มาทำอะไรที่นี่ครับ ยังไม่กลับเข้าบ้านอีกเหรอ” กรวิชญ์ ลูกน้องคนสนิททักขึ้นด้วยความตกใจ

ไม่คิดว่าจะมาเจอเจ้านายที่นี่ ตอนแรกที่มาถึงเห็นเพียงรถเจ้านายจอดไว้หน้าออฟฟิศเลยคิดว่าคงยังเคลียร์งานไม่เสร็จ กะจะเดินเข้าไปดูข้างในเสียหน่อย พอเดินไปถึงและลองเปิดประตูเข้าไปแล้วกลับพบว่ามันเปิดไม่ได้ ในอีกแง่หนึ่งเขาคิดว่าเจ้านายอาจจะตั้งใจจอดรถไว้ที่นี่ก็ได้ ตนเลยเปลี่ยนมาเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยแทน

“กูก็เจ้าของมั้ยวะไอ้วิท นี่ก็บ้านกูด้วยแล้วมันแปลกยังไง”

“ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”

“สีหน้ามึงมันฟ้องกูหมดแล้ว”

“เอ้า!” เมื่อฟังคำตอบที่สวนกลับมาของเจ้านายกรวิชญ์ไปต่อแทบไม่เป็น

เจ้าของฟาร์มหนุ่มกำลังเตรียมจะก้าวขาเดินไปหารถกระบะซึ่งจอดอยู่ใต้ต้นอินทนิล ซึ่งเวลานี้ออกดอกบานสะพรั่งอย่างสวยงาม

“เออนาย เจอน้องวิวหรือยัง หลานป้าก้านน่ะ น่ารักมากเลยนะครับ คำพูดคำจาก็น่าเอ็นดู” จู่ๆ กรวิชญ์ก็พูดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้สนใจในท่าทีของเจ้านายเลยสักนิด

หัวคิ้วหนาของคนฟังขมวดเข้าหากันทันที “มึงว่าไงนะ”

กรวิชญ์รีบมองสบตาคู่สนทนา “ก็น้องวิวไงนาย ป้าก้านบอกผมว่ามาทำงานแทนลูกสาวได้สองวันแล้ว หน้าตาอย่างนี้เลยนาย” คนเล่ายกนิ้วโป้งขึ้นข้างหนึ่งทำท่าทางประกอบ ก่อนจะเว้นวรรคแล้วพูดต่อ “อย่างกับเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด แต่ว่าเสียดายที่พรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันแล้ว”

“ทำไม”

“ก็มาทำงานแทนลูกสาวป้าก้านครบสามวันแล้วไง”

หัวคิ้วของอติรุจน์ยังไม่คลายตัวออกจากกัน กลับกันมันยิ่งขมวดเข้าหากันใหม่จนแทบชิด

กรวิชญ์ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ทรงนี้คงไม่รู้เรื่องแหงๆ “ลูกสาวป้าเข้าโรงบาล อาหารเป็นพิษว่าอย่างนั้น นี่ผมกับไอ้พลก็เพิ่งไปเยี่ยมกลับมา”

อติรุจน์พยักหน้ารับ สองวันที่แล้วเขาไปธุระที่อุดรเพิ่งจะกลับมาถึงฟาร์มตอนเช้าของวันนี้

มิน่าเขาถึงไม่รู้เรื่องเลย