บทที่หนึ่ง รู้สึกถูกชะตา…

บทที่หนึ่ง รู้สึกถูกชะตา…

“คนนี้รึแม่ก้านที่ว่าน่ะ”

เคียงดาวเอ่ยถามกานดาแม่ครัวประจำบ้านของตนด้วยสีหน้าครุ่นคิด

หลังจากได้ฟังเรื่องราวมาก่อนหน้านี้ ประจวบเหมาะกับวันนี้อีกฝ่ายบอกว่าจะพาหลานสาวมาแนะนำให้รู้จัก

คุณนายของบ้านหันไปสบตากับครองภพผู้เป็นสามี ซึ่งนั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาตัวใหญ่ในเวลานี้

“ใช่ค่ะคุณเคียง พอจะให้อยู่ช่วยงานได้มั้ยคะ อีกไม่กี่วันก็จะจบมหาลัยแล้วค่ะ”

กานดารู้สึกสงสารหลานสาวจับใจ ถึงได้พามาแนะนำกับเจ้านายตัวเอง

ก่อนหน้านี้เธอเคยให้หลานมาช่วยงานแทนลูกสาว ก็ไม่ได้พาเจ้าตัวมาด้วย บอกคุณนายของบ้านแค่ว่าจะให้มาช่วยเป็นลูกมือแทนสักสองสามวัน

“หลานแม่ก้านเองเหรอ? ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม่ก้านมีหลาน อืม...จะว่าไปก็สวยซะด้วย หน้าตาก็น่ารักทีเดียว ผิวขาวอย่างกับลูกคุณหนูในเมือง”

“อ๋อ ไม่ใช่หลานสาวแท้ๆหรอกค่ะ เป็นลูกของคนรู้จักกันแถวบ้านนี่เอง บ้านของเราสองคนอยู่ห่างกันแค่สองหลังเองค่ะ”

“อย่างนั้นเองรึ แล้วพ่อแม่ของหนูละจ๊ะ”

เคียงดาวหันมาถามวรดาแทนการหันไปพูดกับแม่ครัวของตน เธออยากคุยอยากฟังเสียงสักหน่อย ไม่รู้ว่ามันจะเข้ากันกับใบหน้าหวานๆนี้หรือเปล่า

“อะ...เอ่อ...คือหนู...” คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนา รู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่น้อย เมื่อต้องตอบคำถามผู้ใหญ่

“ว่ายังไงจ๊ะ” ไม่ว่าเปล่า เคียงดาวยังจับแขนของหญิงสาวขึ้นมาสำรวจใกล้ๆ “ผิวหนูนี่เนียนดีจริง ๆ ดูสิแม่ก้านเนียนอย่างกับผิวเด็ก” เคียงดาวรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวขึ้นมาไม่น้อย

“ครอบครัวเสียกันหมดแล้วค่ะคุณ เหลือตัวคนเดียวบ้านก็ไม่มีให้อยู่ อย่างที่เขาลือกันนั่นแหละค่ะ” เป็นกานดาที่ตอบออกไปแทน

ถ้าอย่างนั้น ข่าวที่เขาลือกันเมื่ออาทิตย์ก่อน ว่ามีไฟไหม้บ้านคน แถวละแวกฟาร์มของเธอคงจะจริง โชคชะตาวาสนาของคนเราก็นะ

“งั้นก็ ให้อยู่บ้านพักด้านหลังนี้แล้วกัน หนูน่าจะพออยู่ได้ ถ้าขาดเหลืออะไรค่อยหาซื้อเอาแล้วกันจ้ะ ให้แม่ก้านพาไปดูนะ ไป”

“หนูขอบคุณมากเลยค่ะคุณนาย” น้ำเสียงสุภาพทั้งอ่อนโยน ทำให้วรดารู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาเป็นอย่างมาก เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ นิ้วเรียวสวยยกมือขึ้นไหว้ จากนั้นจึงเดินตามกานดาออกไป

คุณนายของบ้านกับผู้เป็นสามี มองตามไปจนลับสายตา พร้อมทั้งกับเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความยินดี

แต่เดิมบ้านหลังนั้นเคยเป็นที่พักของกานดา ทว่าในช่วงสองสามปีมานี้ ตนตัดสินใจขอเปลี่ยนเป็นแบบไป-กลับแทน

แม้บ้านจะอยู่ไม่ไกลจากฟาร์มนัก แต่กานดาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะบ้านหลังข้างๆมักมีวัยรุ่นมาจับกลุ่มมั่วสุมกันอยู่บ่อยเป็นประจำ

หญิงวัยกลางคนจึงกลัวว่าทรัพย์สินของมีค่าที่สั่งสมมาจะถูกขโมยตามไปด้วย

ถึงแม้ว่าทรัพย์สินของมีค่าที่ว่านั้นจะไม่ได้มากมายอะไร แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจมากมายสำหรับเจ้าของบ้านมาก

“พักผ่อนก่อนนะลูก แล้วค่อยไปช่วยป้า” กานดาพูดขึ้นหลังจากไขกุญแจบ้านพักเสร็จ พร้อมกับยื่นมือไปผลักประตูบานไม้ให้เปิดออก

วรดาใช้สายตามองสำรวจก่อน จากนั้นจึงก้าวขาเรียวเดินเข้าไป“หนูไปช่วยป้าก่อนดีกว่าค่ะ ไว้ค่อยกลับมาพักทีเดียว จะได้เก็บข้าวของด้วย” ว่าพร้อมกับวางกระเป๋าที่ถือมาลงบนพื้น

“เอาอย่างนั้นก็ได้”

เมื่อตกลงกันได้แล้ว สองสาวต่างวัยป้าหลานไม่แท้ ก็พากันเดินออกจากบ้านพัก ตรงไปยังห้องครัวเพื่อช่วยงานกันต่อ

ความคิดแรกของวรดาในเวลานี้ เธอกลับรู้สึกขอบคุณในโชคชะตาที่ยังพอเมตตาต่อชีวิตน้อย ๆ ของเธออยู่บ้าง

แรกเริ่มเดิมทีเธออาศัยอยู่บ้านหลังเล็กของตัวเอง กับครอบครัวอย่างมีความสุขดี

แต่ใครจะคิดว่าเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ดันมาเกิดกับครอบครัวของเธอเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

บ้านเธอถูกไฟไหม้ทั้งหลัง!

คนก่อเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลุงแท้ๆ ซึ่งเป็นพี่ชายของแม่เธอ มิหนำซ้ำก็เอาผิดไม่ได้ด้วย

นั่นเพราะลุงเธอเป็นคนวิกลจริตหรือคนบ้า!

แล้วแบบนี้ครอบครัวเธอ จะไปถามหาความรับผิดชอบได้จากใคร

คำตอบที่ได้คือไม่มี!

ไฟไหม้บ้านเธอในครั้งนี้ ทำให้คนที่ก่อเหตุเสียชีวิตลงในกองเพลิง ส่วนสาเหตุและแรงจูงใจในการวางเพลิง ถ้าเธอบอกว่าไม่ทราบคงจะเป็นไปไม่ได้

แถมที่ดินที่เคยเป็นของบ้านเธอ ตอนนี้มันกลับตกไปอยู่ในมือของคนที่มีอำนาจในละแวกนี้

เท่านั้นยังไม่พอ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดบาปบุญคุณโทษเวรกรรมที่ตามทันมาแต่ชาติปางไหนก็ไม่รู้

ยังทำให้พ่อกับแม่เธอพอทราบข่าวพวกท่านก็รีบปิดร้าน ที่เปิดเป็นร้านอาหารตามสั่งอยู่ในตัวอำเภอต้องรีบกลับมาดูบ้าน

แต่ในระหว่างทาง กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น รถพ่วงสิบแปดล้อเกิดเบรกแตกในระหว่างที่จะชะลอตัวลดความเร็วลง เพื่อเข้าแถวรอสัญญาณไฟจราจร

ทำให้ไม่สามารถเบรกได้ นั่นจึงทำให้ชนท้ายรถของพ่อแม่เธอ ที่จอดรอสัญญาณ อยู่คันข้างหน้าเข้าอย่างจัง

เหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้มีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุสองราย คือพ่อกับแม่ของเธอ มีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกหลายราย และมีรถยนต์ที่เสียหายจากอุบัติเหตุในครั้งนี้อีกหกคัน

“เหตุการณ์ทั้งหมดก็เป็นแบบนั้นครับนาย”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ไม่ต่างจากเจ้านาย บวกกับมีศักดิ์เป็นพี่ชายที่นับถือกันมา ได้พูดจบลงพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนฟังไปด้วย

ทว่าความเงียบภายในห้องทำงาน กลับทำให้อิทธิพลเริ่มรู้สึกบรรยากาศที่เริ่มเปลี่ยนไป

ทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานไปตามหน้าที่ของมัน แต่เขากลับมีความรู้สึกเย็นที่สันหลังอย่างประหลาด

“แล้วที่มึงว่า ที่ดินบ้านของเธอถูกยึดล่ะ ใคร?” อติรุจน์พูดขึ้นหลังจากที่ปล่อยเวลาผ่านเป็นสักพัก ในละแวกนี้ยังมีใครที่มีอำนาจอิทธิพลมากกว่าเขาอีกงั้นรึ

“คุณเชนครับ”

“คเชนทร์”

หึ!

“จับตาดูให้หน่อย เหมือนจะได้กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์”

“ครับ” รับคำเสร็จอิทธิพลก็เตรียมตัวจะออกห้องจากทำงาน ทว่ากลับต้องเปลี่ยนใจนั่งลงแทน

“พี่...” เขาจะถามดีมั้ยวะ เสี่ยงโดนตีนมากเลยนะเว้ยกับเรื่องนี้

“อะไรของมึง เรียกแล้วไม่พูด”

อติรุจน์มองหน้าอิทธิพลด้วยความสงสัย เขากับอิทธิอายุห่างกันเพียงสี่ปีเท่านั้น รู้จักกันมาตั้งแต่ตอนเด็ก

อิทธิพลเป็นลูกลุงชมคนสวนเก่าของที่นี่ แต่ลุงแกเสียไปตั้งแต่ที่อิทธิพลเรียนอยู่มอปลาย ครอบครัวของเขารู้สึกสงสารที่นอกจากลุงชมแล้วอิทธิพลก็ไม่มีญาติที่ไหน เลยรับอุปการะต่อจนเรียนจบมหาวิทยาลัย

พอเรียนจบแล้วครอบครัวของเขา ก็ไม่ได้ให้เจ้าตัวมาทำงานที่นี่ต่อ เพื่อทดแทนบุญคุณอะไรทั้งนั้น แต่อิทธิพลกลับเป็นคนขอเอง

“พี่สนใจเหรอครับ ผมไม่เห็นว่าพี่อยากมีเมียมาตั้งนานแล้ว จนนึกว่าพี่ตายด้าน”

“...”

“คือแบบว่า มีคนมาชอบพี่ตั้งมากมาย มีแต่คนสวยทั้งนั้น ผมไม่เห็นว่าพี่จะสนใจ ก็เลยสงสัยว่าพี่ตายด้านหรือว่าพี่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจแค่นั้น”

“ความคิดของมึงนะไอ้พล กูก็ผู้ชายมั้ยวะ อีกอย่างกูยังไม่แก่ถึงขนาดตายด้าน”

“ใครจะไปรู้ละ ก็ไม่เห็นว่าพี่จะสนใจใครเลย ตอนที่พาพวกผมไปเปิดหูเปิดตาในเมือง มีสาวๆมาอ่อยถึงที่ พี่ยังไม่มองเลยด้วยซ้ำ” อิทธิพลยังไม่เลิกสงสัยระคนอยากใส่ใจเรื่องของเจ้านาย “หรือว่าพี่ชอบผู้ชาย?”

“ไอ้บ้า! ไปเลยไป” แทบควันออกหูเมื่อได้ยินอิทธิพลว่ามาแบบนั้น ว่าเขาตายด้านยังไม่พอยังมาว่าเขาชอบผู้ชายด้วยกันอีก เดี๋ยวมันจะได้รู้ว่าเขาตายด้านหรือว่าชอบผู้ชายด้วยกัน

“แน่นะพี่ ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนแนวแล้วนะ” อิทธิพลยังทำหน้าแบบไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่

“รีบไปก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาสได้เจอหน้าหลานเลยไอ้พล” 

เท่านั้นแหละความกระจ่างชัดก็ผุดขึ้นมาแทนโดยที่ไม่ต้องถามอะไรอีก นอกจากพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มกว้างกลับคืนไป “จะรอเลี้ยงหลานนะครับพี่ชาย” อิทธิพลพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกออกไป

หลังจากอิทธิพลกลับออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

สายตาคมมองนิ่งไปยังภาพถ่ายที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน พร้อมกันนั้นยังมีประวัติส่วนตัวของหญิงสาว ที่อิทธิพลได้ยื่นให้เขาก่อนหน้านี้

ในรูปคือหญิงสาวร่างเล็กกำลังยิ้มสดใสจนตาหยีในชุดนักศึกษา

ผมสีดำออกสีน้ำตาลปนมานิดหน่อย ยาวจนถึงเกือบข้อพับแขน ดัดเป็นลอนตรงปลายผม กับหน้าม้าที่ปกคลุมใบหน้ารูปไข่ลงมาเพียงเล็กน้อย แก้มป่องอมชมพูกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ

ชายหนุ่มจ้องมองรูปถ่ายอยู่ครู่หนึ่ง พลันความรู้สึกบางอย่างกลับบอกเขาว่าเหมือนเคยเจอกับวรดาที่ไหนสักที่หนึ่ง

ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งเวลาคุยงานกับลูกน้อง ทว่าตอนนี้กลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แย้มออกมาทีละนิด

‘ไม่สนใจใครเลยอย่างนั้นหรือ?’

เขายังไม่เจอคนที่ถูกใจจะให้รีบมีไปไหน แต่ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองเจอคนที่ถูกใจเข้าแล้ว และคงต้องรีบด้วย เดี๋ยวมีหลานไม่ทันให้แม่กับพ่ออุ้ม

วรดา พรรณนาขวัญ

หึ หึ