EPISODE 5 : Love is poison. [NC] 1/2

ฉันกัดริมฝีปากสั่นระริก เนื้อแน่นที่อัดกระแทกบั้นท้ายจนขึ้นสีกำลังตอกหมุดด้วยการร่อนเอวพลิ้วเป็นเวฟคลื่น

มัดกล้ามแน่นเด่นนูนชัดเจน รวมถึงสีหน้าของพี่ทัพที่เสียวจนเหยเกใบหน้า เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน มือสองข้างจับก้นกลมแหวกออกแล้วตอกหมุดถี่ๆ

ดวงตาคู่คมวาบวามไปด้วยกามารมณ์ ริมฝีปากเผยอขึ้น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากหลุบตามองฉันที่กำลังมองเขาร่อนเอวสอบเข้าใส่

“ชอบมั้ยคะเด็กดี” เสียงทุ้มเอ่ยถาม แล้วฟาดลงบนก้นฉันทีนึง

น่าแปลกที่ฉันกลับชอบมัน..

สัมผัสเร่าร้อนที่ทวีคูณความรุนแรงของเขา เป็นเหมือนการตกผลึกตัวตนของฉันให้สมยอมอย่างเต็มใจ

“อ๊ะๆ .. ฮึก อ๊าา แรงเกินไปแล้ว อึก.. อ้ะะ” ฉันครางส่ำไม่เป็นภาษา

ร่างกายโยกไปข้างหน้าตามแรงกระแทก รู้สึกได้ถึงน้ำเหนียวที่ปลดปล่อยออกมาเยิ้มไปหมดเลย

“ทำไมตอดเก่งจังวะ”

“อย่าแหวกสิ.. มันเสียวนะ”

“ไม่ชอบหรอคะ หืม”

พูดจบเขาก็บีบก้นฉันอย่างถนัดมือ ก่อนจะแยกมันออกแล้วกระแทกเอ็นอุ่นเข้าร่องสวาทลึกเข้าไปจนมิดลำ

แยงเข้าออกจนร่างกายมันผวาเฮือก จิกมือลงบนผ้าปูที่นอนแน่น

ท่านี้มันโคตรลึกเลย

“อ๊าา ฮึก.. จะไม่ไหวแล้วน้า อึก” ฉันร้องบอก ท่ามกลางกลุ่มผมที่ตกลงมาปรกหน้า

“เสร็จเลยเด็กดี..” เขาเร่งจังหวะช่วยอีกแรง

“พี่ทัพชอบแกล้ง”

“หึ”

“อ้ะ.. เสียวค่ะ อื้ออ.. แรงอีก”

ฉันซุกหน้ากรีดร้องในลำคอ รับสัมผัสความอุ่นร้อนที่ขยับเข้าออกในจังหวะเร็วขึ้น ร่องรักร้อนผ่าวรวมถึงขอบตาฉันที่มีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา

ร้องขอสิ่งไหนได้สิ่งนั้นทันที เขาแรงดีไม่มีตกเลย

ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำครางกระเส่า ร่างกายตอดรัดความแข็งขลึงแน่นจนอีกฝ่ายพ่นเสียงอืออาทุ้มต่ำผ่านลำคอ

เสียงครางของพี่ทัพมันทำให้ฉันฟุ้งซ่านไปหมดเลย น้ำเสียงทุ้มต่ำคล้ายว่าจะกลั้นเสียงคราง ปนเสียงลมหายใจหอบหนัก มันทำให้ฉันบดสะโพกบางเข้าหาเอ็นอุ่น

ไม่นานคนกล้าดีอย่างฉันก็กระตุกตอดถี่ๆ คนตัวสูงกดกายลึกเข้ามาแล้วแช่ค้างเอาไว้ ให้ผนังนุ่มด้านในตอดรัดกลืนกินกลางกายของเขาไว้ในร่างกายฉัน

“เอาแต่ใจเกินไปแล้ว.. ฉันหลับก็ยังจะแกล้งหรอคะ” ฉันทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าอย่างอ่อนแรง

“ใครจะอดใจไหว” เขาตอบกลับ พลางยกมือขึ้นยีหัวฉัน

Limerence..

สภาวะการคลั่งรักใครสักคนมันเกินต้านจริงๆ นะ ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารูปร่างและสัดส่วนของพี่ทัพทำใจเต้นแรง

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นหุ่นของเขา ทว่าบั้นท้ายที่อัดแน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อของเจ้าตัว ทำเอาฉันอยากจะยกมือขึ้นไปสัมผัสเลย แล้วไหนจะร่องวีไลน์ข้างสีเอวชัดเด่นสะดุดตาอีก

ดูดีราวกับรูปปั้นไม่เกินจริงสำหรับผู้ชายตรงหน้าฉัน..

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฉันถามเสียงแผ่ว พลางหอบหายใจหนัก

“นานพอที่จะทำให้เธอแฉะทั้งที่ยังหลับนั่นแหละ”

“อื้อ”

ฉันงุดหน้าลง พลางเหลือบมองพี่ทัพถอดถุงยางทิ้ง เขาใช้มือปาดส่วนหัวบานที่มีน้ำกามปริ่มออกมา แลบลิ้นเลียรอบริมฝีปากแล้วดันกระพุ้งแก้มด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

เขาชำเลืองตามองฉัน จนฉันต้องรีบเบือนหน้าหลบ เพราะเพิ่งจะจดจ้องแท่งอวบยาวรายล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนนานเกินไป

“จะ.. จะทำอะไร” ร่างกายฉันผวาเฮือก เมื่อคนตัวสูงพลิกกายฉันให้หงายขึ้น

“ขอเลียนะคะ” เสียพี่ทัพเอ่ยขอ

“แต่ว่ามันเพิ่งจะ.. อ๊ะ อึก”

“ซู้ด”

“อ๊า.. ปะ..เปียกหมดแล้วค่ะ”

ไม่ทันจะได้คุยกันรู้เรื่อง พี่ทัพก็ถอยล่นตัวลงไปวางใบหน้าไว้ที่โหนกนูน

เขาตวัดปลายลิ้นหยอกล้อจนฉันแอ่นสะโพกรับ ก่อนจะจับแยกเรียวขาออก จ้องมองรูสีหวานที่กำลังขมิบน้ำเหนียวออกมาจนเปื้อนหว่างขา

น้ำเหนียวเลอะเต็มที่นอนหมดแล้วมั้ง แค่ครั้งเดียวแต่ฉันหลั่งออกมาเยอะมากเลย แต่ก็เหมือนเดิม นั่นคือการที่พี่ทัพปิดจ็อบให้ตลอด

“ฮือ พี่ทัพรังแกจีนจนระบมไปหมดแล้วน้า ..อึก” ฉันร้องบอกเขามือก็ยกขึ้นปิดหน้า กับการอ้าขาให้เขาซดน้ำหวานเสียงดัง

เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดการกระทำลงหลังจากพึงพอใจ

เขาทำตัวเหมือนหมีป่าที่กระหายน้ำผึ้ง เล่นซะฉันแข้งขาอ่อนแรงไปหมดเลย

“เธอทำฉันโคตรฟินเลยว่ะ”

“ฉันต่างหากที่หมดแรง.. พี่รังแกฉันไม่หยุดเลยนะคนนิสัยไม่ดี”

คนตัวสูงทิ้งกายลงข้างฉัน ก่อนดึงร่างฉันเข้าไปกอดไว้บนแผงอกกำยำ เราสองคนใกล้กันจนฉันได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นเลย

น่าแปลกตรงที่ร่างกายเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ แต่กับไม่รู้สึกว่ามันหนาวเย็น กลับกันมันดันมีความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทน

“งั้นพรุ่งนี้ไปเที่ยวกันเป็นการไถ่โทษดีมั้ย”

“ไปเที่ยวหรอ”

“ฉันมีห้องพักริมทะเล ถ้าเธออยากไป.. ฉันก็ไม่ขัด”

“ปกติพี่ทัพไม่เคยสนใจจีนเลย ทำไมตอนนี้ถึงตามใจ.. แล้วก็เอาใจจังเลยคะ”

“เธอบอกอยากขึ้นเป็นผู้หญิงของฉันไม่ใช่หรือไง นี่คือสิ่งที่เธอควรได้รับ” เขาตอบกลับ พลางเชยปลายคางฉันให้เงยหน้ามอง

เราสองคนสบสายตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฉันเองที่หลบนัยน์ตาคู่คม แล้วมุดหน้าเข้าวงแขนเขาด้วยความเคอะเขิน

“มีของขวัญมาให้ด้วยนะ”

ฉันเลิกคิ้วเล็กน้อย มองคนตัวสูงที่ผละออกแล้วเดินล่อนจ้อนไปหยิบของบางอย่างออกมาจากถุงกระดาษ

Cartier

ชื่อป้ายแบรนด์บนถุง สีแดงเด่นมาเชียว

“ไถ่โทษที่มาสายแล้วก็ลักหลับด้วยไปเลย”

“กำไลข้อมือหรอคะ”

“อืมฮึ”

ฉันมองคนตัวสูงที่เดินมานั่งลงบนเตียง พลางดึงข้อมือฉันไปสวมกำไลข้อมือให้ มันเป็นคาร์เทียร์ LOVE BRACELET สี Rose gold

พอประดับไว้บนข้อมือ ร่างกายเปลือยเปล่าตอนนี้ก็เหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมา เพราะเหมือนฉันจะพอทราบราคาของมันมาบ้าง

ไม่ใช่เหยียบแสน แต่เกือบสองแสน..

“ให้ฉันหรอ” ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู

“ถ้าไม่ให้คนของฉันแล้วจะให้ใครที่ไหน” เขายกยิ้ม พลางทิ้งตัวนอนตะแคงข้าง เท้าแขนมองหน้าฉันด้วยสายตาแพรวพราว

“มันแพง..” ฉันบอกเสียงค่อย ตาละห้อยเพราะไม่เคยมีใส่

มันสวยมาก ระยับระยับวาบวับเหมือนพี่ทัพไม่มีผิด

“เหมาะกับเธอก็คือไม่แพงครับ”

“พี่ทัพปากหวานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“สงสัยกินน้ำหวานเข้าไปมั้ง”

“พี่ทัพอ่ะ”

ฉันชกกำปั้นบนอกเขา ก่อนจะเขยิบตัวเข้าหาแล้วซุกหน้าลงบนเรียวแขนแกร่ง

เขาคว้าร่างฉันเข้าไปกอดไว้แนบแน่น ใบหน้าเองก็เคลอเคลียอยู่ที่ใบหู แวะจูบขมับแล้วโอบแผ่นหลังฉันให้เข้าไปใกล้มากกว่าเดิม

“มันไม่มากไปหรอ อันนี้มันราคาแรงอยู่นะ พี่ให้ฉัน..”

“บอกแล้วไง ถ้าเหมาะกับเธอ ไม่มีอะไรที่แพงเกินไป”

“ถ้าขอมากกว่านั้นได้มั้ย..”

“ขออะไร”

“ขอให้พี่รักฉัน..”

พูดจบบทสนทนาตรงหน้าก็เงียบไป นานหลายวินาทีกว่าที่คนตรงหน้าจะยอมตอบ แต่ก็ไม่ตรงกับคำถามที่ฉันพูดออกไปอยู่ดี

“พูดอะไรเด็กน้อย รู้จักความรักดีแล้วหรือไงถึงมาขอ” เขาพูดพลางใช้มือดันหน้าผากฉันอย่างหยอกล้อ

“ขอมากไปหรอคะ” ฉันเปรยสายตาขึ้นมอง

“มากไป”

มากไปงั้นเหรอ..

“อย่าเพิ่งทำหน้างอนสิ ทุกอย่างมันพัฒนาได้อยู่แล้ว”

“.....”

“ถ้าฉันไม่เบื่อซะก่อน”