LOGIN
INTRO
"ยลดา... ยลดา นี่หยุดก่อน เธอจะทำอะไรน่ะ"
คนตัวโตกว่าพยายามเค้นเสียงแข็งปราม พลางยืนตัวแข็งทื่อเมื่อถูกหญิงสาวตรงหน้าก้าวเข้ามาเล้าโลมอย่างอุกอาจ ฝ่ามือเรียวนุ่มค่อย ๆ ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบนแผงอกแกร่งอย่างอ้อยอิ่ง พลางช้อนดวงตากลมโตขึ้นสบมองด้วยจริตออดอ้อน สัมผัสแผ่วเบาที่แทรกผ่านเนื้อผ้ากลับร้อนผ่าวเสียจนพาให้อารมณ์เตลิด ทรวงอกอวบอิ่มล้นคัพอีที่เบียดชิดอยู่ตรงหน้าช่างล่อตาล่อใจ จนทำเอาอาจารย์หนุ่มถึงกับแทบจะเก็บซ่อนความพลุ่งพล่านไว้ไม่อยู่
"อาจารย์รังเกียจโยหรือคะ?"
น้ำเสียงหวานเอ่ยตัดพ้ออย่างมีชั้นเชิง พลางยกสองแขนเรียวเสลาขึ้นคล้องลำคอแกร่งของคนที่ยืนเกร็งแน่น ดึงรั้งระยะห่างระหว่างกันให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไร้ช่องว่าง
"ไม่ใช่แบบนั้น... แต่ผมคิดว่าคุณอาจจะเมาจนทำเรื่องเกินเลยที่จะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง แต่เดี๋ยวนะ... แล้วนี่คุณไม่ได้เมาหรอกหรือ อย่าบอกนะว่าแกล้งเมา?"
รอยยิ้มพรายผุดขึ้นตรงมุมปากอิ่มของแม่สาวใจกล้า นัยน์ตาสุกใสที่ทอประกายเชื้อเชิญส่งตรงไปยังอาจารย์แพทย์หนุ่ม ก่อนที่คนตัวเล็กจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยสุ้มเสียงแผ่วพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำเอาเลือดลมในกายบุรุษพลุ่งพล่าน มิหนำซ้ำถ้อยคำวาบหวามที่ถูกเปล่งตามมา ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะแทบขาดผึง
"แกล้งเมาค่ะ... เพราะอยากให้อาจารย์พาโยเข้ามาที่นี่"
"ยลดา!!!"
สิบทิศตะเบ็งเสียงปราม หวังเรียกสติสัมปชัญญะของทั้งเขาและเธอเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าในใจของหญิงสาวกลับไม่คิดจะรับฟัง ความแค้นเคืองที่สุมแน่นในอกบดบังทุกสิ่งจนสิ้น ในเมื่อแฟนสาวตัวดีกล้าทรยศหักหลัง การเอาคืนยัยเด็กแสบนั่นให้สาสมจึงเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำคอเธออยู่ ชายหนุ่มตรงหน้าคงปรนเปรอและสนองตัณหาให้เมเปิลได้ถึงอกถึงใจกว่าเธอสินะ... ยิ่งคิด ความเจ็บแปลบปนหน่วงหนักก็ยิ่งแล่นริ้วจุกแน่นไปทั้งทรวงอก
กลีบปากงามขยับเข้าบดเบียดจูบเขาอย่างเชื่องช้า
ทว่าเปี่ยมไปด้วยลูกล่อลูกชนอันแสนวาบหวาม ร่างหนาที่เคยยืนแข็งขืนเมื่อครู่พลันสูญสิ้นเรี่ยวแรงต้านทาน ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่เริ่มบดจูบตอบรับกลับมาอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย สัมผัสอันดูดดื่มทำให้คนตัวเล็กสบช่อง ผลักร่างสูงสง่าที่ทานทนต่อแรงยั่วเย้าไม่ไหวให้ล้มลงบนที่นอนหนานุ่ม ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนตักแกร่งอย่างอุกอาจ นิ้วเรียวค่อย ๆ ปลดถอดแว่นสายตาของเขาออกอย่างชำนิชำนาญ
พอได้ดูใกล้ ๆ แบบไร้สิ่งบดบัง ใบหน้าคมคายของอาจารย์หมอกลับดูหล่อเหลาและทรงเสน่ห์จนน่าใจหาย... มิน่าล่ะ แฟนสาวของเธอถึงได้ลุ่มหลงเขานักหนา
กึด...
โยเกิร์ตขบฟันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ร่างบอบบางแสนเย้ายวนขยับไหวอยู่บนเรือนกายกำยำ โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำอันกล้าบ้าบิ่นนั้นกำลังปลุกสัญชาตญาณเสือร้ายให้ตื่นตัวเต็มคราบ ความเป็นชายใต้กางเกงสแล็กของสิบทิศเริ่มขยายตัวแข็งขืนขึ้นทีละน้อย เพียงแค่ได้กวาดสายตามองเรือนร่างสะคราญในชุดเดรสเกาะอกแสนสวยที่จงใจทอดกายยั่วถึงที่ สติสัมปชัญญะที่เคยยึดถือก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ไฟราคะและความปรารถนาอันมืดดำเข้าครอบงำจิตใจของอาจารย์หนุ่มจนไม่เหลือพื้นที่ว่างให้คิดถึงความผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป
Chapter 32ความรักที่สมบูรณ์นับจากวันที่ถูกโยเกิร์ตระเบิดอารมณ์ใส่ชุดใหญ่ ภูริก็ดูเหมือนจะไม่กล้าเข้ามาวอแวหรือล้ำเส้นกับเธออีกเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับหลบหน้าหลบตาไปเลยเสียทีเดียว อารมณ์คล้ายกับคนที่อยากคุย อยากทักทาย แต่ก็ไม่กล้าทำตัวสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งตัวโยเกิร์ตเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ในความคิดของคนสวย หากเพื่อนบ้านหนุ่มยอมกักตัวเองให้อยู่ในสถานะเพื่อน เธอก็พร้อมจะรักษามิตรภาพนี้ไว้ แต่ถ้าเขายังคิดจะทำตัวเห็นแก่ตัวเหมือนที่ผ่านมาอีก เธอก็คงต้องขอถอยห่างออกมาอย่างเด็ดขาด"โย... จะไปเรียนแล้วเหรอลูก มากินข้าวด้วยกันก่อนสิ"เสียงของคนเป็นแม่เอ่ยเรียกลูกสาว เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านเหมือนเช่นทุกวัน โยเกิร์ตคลี่ยิ้มรับแกนๆ ก่อนจะยอมเดินกลับมานั่งร่วมโต๊ะด้วยท่าทีที่เหมือนปฏิเสธไม่ได้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าที่ควรจะอบอุ่นเพราะอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ทว่าความจริงกลับชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่สมกับบรรยากาศของครอบครัวเลยสักนิด เพราะนับตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันใหญ่โต โยเกิร์ตก็แทบจะไม่ได้พูดคุยเล่นหัวหรือหยอกล้อกับพ่อแม่อีกเลย"วันนี้เลิกเรียนกี่โมงล่ะเรา"ค
Chapter 31ยั่วโมโห"เม... อาจารย์! นี่ทั้งคู่น่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"เสียงหวานของโยเกิร์ตพยายามร้องเรียกสองคนที่กำลังสาวเท้าจ้ำอ้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดจะฟังเสียงทัดทานใดๆ นับตั้งแต่วินาทีที่ก้าวพ้นรั้วบ้านของพ่อกับแม่มาได้ ทั้งอาจารย์หมอหนุ่มและคุณหนูตัวแสบก็แท็กทีมกันมุ่งหน้าตรงดิ่งมายังบ้านของคนต้นเรื่องทันที ราวกับหอบเอาพายุอารมณ์ลูกใหญ่ติดตัวมาด้วย"นายภูริ! ไอ้บ้าภูริ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! มุดหัวทำซากอะไรอยู่ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!!"เมเปิลยืนแผดเสียงตะโกนลั่นอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของเพื่อนบ้านตัวดี จนโยเกิร์ตต้องรีบถลันเข้าไปดึงแขนรั้งไว้"เม! ไม่เอาสิคะ โวยวายไปมันจะได้อะไรขึ้นมา พอเถอะนะ... พี่สิบ ช่วยพูดเตือนสติน้องหน่อยสิคะ"คนพี่หันไปขอความช่วยเหลือจากคนโตสุดในกลุ่มที่เอาแต่ยืนนิ่งขรึม อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยอมทำตามคำขอของแฟนสาว... ด้วยการยื่นมือไปกดกริ่งหน้าบ้านกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!"พี่สิบ! โยบอกให้ช่วยห้ามไงคะ!"โยเกิร์ตร้องลั่นขึ้นมาทันที เมื่อแทนที่เขาจะช่วยห้าม กลับกลายเป็นว่าอาจารย์หมอตัวโตกระหน่ำรัวนิ้วกดกริ่งหน้าบ้านไม่ยั้งจนเสียง
Chapter 30ลองเปิดใจเช้าวันต่อมาด้วยความพ่ายแพ้ซ้ำซากจนเริ่มพาล ความโกรธแค้นที่ไม่อาจสมหวังได้ดั่งใจก็เข้าครอบงำจิตใจของภูริ จนด้านมืดชักนำให้เด็กหนุ่มข้างบ้านพาตัวเองมาโผล่ที่บ้านของโยเกิร์ตตั้งแต่ไก่โห่ ในหัวของเขาตอนนี้คิดเพียงแค่อย่างเดียวว่า ในเมื่อตัวเองไม่ได้ครอบครอง คนอื่นก็อย่าหวังจะได้อยู่อย่างมีความสุข!"อ้าวภู... มาแต่เช้าเชียวลูก"คนเป็นแม่เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในบ้านผู้มาใหม่ยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท ก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นเข้าเรื่องสำคัญ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องถ่อมาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่"ผมมีอะไรบางอย่างอยากให้คุณแม่ดูครับ""..."ภูริไม่รอช้า ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วเปิดแกลเลอรีภาพถ่ายที่ตัวเองแอบกดชัตเตอร์เก็บไว้รัวๆ ส่งให้ดูตรงหน้าซึ่งภาพเหล่านั้น จะเป็นภาพไหนไปไม่ได้เลย นอกจากภาพของโยเกิร์ตกับเมเปิลที่เดินแนบชิดกันอยู่ในห้างสรรพสินค้าเมื่อวานนี้ ทันทีที่สายตาของหญิงวัยกลางคนปะทะเข้ากับรูปถ่ายเหล่านั้น เธอก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้มาเห็นภาพลูกสาวคนเดียวของบ้าน กำลังเดินจับมือถือแขน
Chapter 29เราสามคนทั้งโยเกิร์ตและเมเปิลหลังจากได้รับข้อความตอบกลับจากอาจารย์สิบทิศ ทั้งคู่ก็พากันหัวเราะคิกคัก สีหน้าแววตาฉายความสะใจที่สามารถแกล้งปั่นประสาทเขาได้สำเร็จ โดยเฉพาะตัวแสบคนน้องที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ"ป่านนี้พี่สิบคงหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปแล้วมั้งคะ""พี่ว่าตอนนี้คงไม่มีกะจิตกะใจทำงานแล้วมากกว่า"คนพี่หัวเราะร่วนพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงกว้างอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าชายกระโปรงจะร่นขึ้นสูงจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนไปถึงไหน ทว่าภาพเย้ายวนนั้นกลับทำเอาสายตาของเมเปิลเริ่มร้อนผ่าว ร่างกายเริ่มรู้สึกวูบวาบขึ้นมาทันที"พี่โยคะ...""ว่าไงคะ""ร้อนไหมคะ ถอดชุดออกดีไหม เดี๋ยวเมช่วยถอดให้"คนสวยหันมองแฟนเด็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงแล้วคลี่ยิ้มหวานออกมาอย่างรู้ทัน เมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปไล้ตามกรอบหน้าของสาวน้อยหน้าตุ๊กตาอย่างยั่วเย้า ก่อนจะเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก"แค่ถอดอย่างเดียวเหรอคะ...""เปล่าค่ะ จะกินด้วยต่างหาก"สิ้นเสียงหวาน ริมฝีปากนุ่มสีชมพูระเรื่อก็ก้มลงประกบจูบกลีบปากอิ่มสีแดงสดของคนช่างยั่วบนเตียงอย่างนุ่มนวล เมเปิลเริ่มละเลี
Chapter 28คนที่ไม่ควรเห็นช่วงที่ผ่านมา ทั้งเมเปิลและโยเกิร์ตต่างก็ง่วนอยู่กับปัญหารอบตัวและเรื่องครอบครัวของตัวเอง จนเวลาล่วงเลยผ่านไปไวราวกับโกหก เผลอเพียงพริบตาก็วนมาบรรจบใกล้ถึงวันครบรอบสองปีเต็มที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย หากมองจากสายตาคนภายนอก ทั้งสองต่างเป็นเด็กหัวดี เรียนเก่ง มักชักชวนกันไปติวหนังสือและทำกิจกรรมร่วมกันอยู่เนืองนิตย์ ภาพลักษณ์เพื่อนสนิทที่ตัวติดกันเป็นตังเมจึงกลายเป็นฉากหน้าที่แนบเนียน จนแทบไม่มีใครระแคะระคายเลยว่าแท้จริงแล้ว สถานะของพวกเธอถลำลึกเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลโขเช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันครบรอบสุดพิเศษที่สองสาวต่างตั้งตารอคอยที่จะได้ใช้เวลาหวานชื่นอยู่ด้วยกันทั้งวัน แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนร่างระหงของโยเกิร์ตที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นของแฟนสาวตัวเล็ก ก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะค่อยๆ ขยับลืมขึ้น เมื่อถูกปลุกด้วยริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่คอยกดจูบลงบนแก้มนุ่มซ้ำๆ พลางสูดดมความหอมละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่จนนับครั้งไม่ถ้วน"ตื่นแล้วเหรอคะ..."เสียงหวานกระซิบชิดใบหู ขณะที่คนถูกปลุกบิดขี้เกียจไปมาในอ้อมอก
Chapter 27ข่ม"ว่าไงคะพี่สิบ เมยุ่งอยู่นะคะ ถ้าจะโทรมากวนประสาทละก็..."เสียงหวานติดหงุดหงิดที่กระแทกสายทะลุมือถือเข้ามา ทำเอาคนฟังอย่างสิบทิศถึงกับกระตุกยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังอารมณ์ดีขั้นสุด เขาคงได้เปิดศึกปะทะคารมกับแม่ตุ๊กตาบลอนด์เอาแต่ใจไปแล้วยกใหญ่ แต่ด้วยความสะใจที่มีมากกว่า คนอายุมากกว่าเลยเลือกจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างเหนือชั้น"พี่แค่จะโทรมาบอกว่า ตอนนี้พี่อยู่กับโย"คำพูดสั้นๆ แฝงความเย้ยหยันชัดเจน เพราะตั้งแต่ที่พวกเขาทั้งสามคนยอมเปิดใจตกลงความสัมพันธ์พิลึกพิลั่นนี้ร่วมกัน ยลดาคนสวยก็กลายสภาพไม่ต่างจากศูนย์กลางจักรวาลที่มีเด็กโค่งสองคนคอยตามแก่งแย่งความรักอยู่ตลอดเวลา และแน่นอนว่าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ปลายสายที่อารมณ์บูดอยู่แล้วก็แทบจะปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที"เหอะ! จะโทรมาอวดว่างั้นเถอะ ถ้าพอใจแล้วก็แค่นี้นะคะ!""ยังหรอกแม่สาวน้อย... แค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับเรื่องเด็ดที่พี่กำลังจะเล่าต่อไปนี้""อะไรอีกล่ะ! อย่ามาลีลาให้มันมากความนะ เดี๋ยวเมก็กดตัดสายทิ้งซะหรอก"คนน้องเริ่มอยู่ไม่สุข นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลตวัดสอดส่ายหากุญแจรถสปอร์ตคันโปรดแทบจะทันที เ







