บทที่ 2

เขาเพิ่งจะเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขณะกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่กลับถูกเสียงริงโทนดังขัดจังหวะ

พอมองชื่อบนหน้าจอ เขายกมุมปากยิ้มก่อนกดรับสาย

"มีอะไรเหรอครับคุณหนู

ฉันเคี่ยวซุปไว้ให้เธอแล้วนะ ถ้าเบื่อก็เล่นกับลูกไปก่อน"

จู่ ๆ เขาก็ชะงักไป

เขามองฉันด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง จากนั้นก็ตอบกลับปลายสายประโยคหนึ่ง

"เธอไม่รู้หรอก ไม่ต้องห่วง"

หลังจากวางสาย เขาก็หันมามองฉัน

"เจียงหนิงยังไม่รู้ว่าฉันบอกเรื่องทุกอย่างกับเธอหมดแล้ว

เธอก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไปเถอะ ยัยนั่นไม่อยากเสียเพื่อนอย่างเธอไป"

พูดจบ เขาก็ตักซุปใส่กล่องเก็บความร้อน

แล้วรีบเดินออกจากประตูไป

ฉันตะโกนรั้งเขาไว้ แล้วพูดซ้ำ "หย่ากันเถอะ"

เขาหันกลับมาพร้อมสีหน้าที่ไม่เข้าใจ

"เราเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกันเองนะ จะหย่าอะไร

เธออยากให้เรากลายเป็นเรื่องน่าขำของคนในวงการเหรอ ไว้หน้ากันบ้างสิ เลิกงี่เง่าได้แล้ว"

ฉันคว้าแจกันที่อยู่ข้างมือ แล้วขว้างลงตรงหน้าเขาอย่างแรง

พร้อมแผดเสียงคำราม "ฉันงี่เง่าเหรอ"

"ตอนที่ฉันร้องไห้อยู่ในงานศพพ่อ พวกนายขึ้นเตียงกันลับหลังฉัน พวกนายเคยไว้หน้ากันบ้างไหม

ถึงขั้นมีลูกด้วยกันแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาขอให้ไว้หน้า"

ตอนนี้เอง น้ำตาไม่เอาไหนกลับไหลออกมา

สวี่จือหย่วนขมวดคิ้วแน่น แค่พูดเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ "ประสาท"

แล้วเดินกระแทกประตูเดินจากไป

ฉันมองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ของเขา แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ผ่านไปครู่เดียว ในโทรศัพท์ก็มีข้อความจากเจียงหนิงเด้งขึ้นมาไม่หยุด

[หว่านหว่าน เธอไม่รอให้ฉันตื่นก่อนแล้วค่อยไปล่ะ]

[ได้เจอลูกทูนหัวของเธอหรือยัง]

[จะไปฮันนีมูนกับสวี่จือหย่วนเมื่อไรเหรอ]

[สวี่จือหย่วนก็จริง ๆ เลย ดึงดันจะเอาเธอไปแต่งงานตอนที่ฉันคลอดลูกพอดี เธอเลยมาอยู่ไฟเป็นเพื่อนฉันไม่ได้เลย แง ๆ!]

พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีอีกข้อความเด้งขึ้นมา

[แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ พ่อของเด็กมาดูแลฉันแล้ว]

จากนั้นก็ตามด้วยรูปถ่ายใบหนึ่ง

ในรูปถ่าย นิ้วมือเรียวยาวของชายหนุ่มกำลังถือขวดนมอยู่

บนนิ้วนางข้างนั้น ยังคงสวมแหวนแต่งงานที่เหมือนกับของฉันเป๊ะ

ฉันตัวสั่นไปทั้งร่าง แทบจะถือโทรศัพท์เอาไว้ไม่อยู่

พวกเขาถึงขนาดขี้เกียจจะแสดงละครให้ฉันดูแล้ว แม้แต่แหวนก็ยังไม่ถอดออกเลย

ในเวลาเดียวกันนี้เอง เจียงหนิงก็อัปเดตโซเชียลมีเดีย

มีเพียงประโยคเดียว

[ถ้าครั้งนี้ฉันขอให้นายอยู่ต่อ นายจะยอมไหม]

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็มีข้อความจากสวี่จือหย่วนเด้งขึ้นมา

[เรื่องฮันนีมูน เธอไปคนเดียวก่อนแล้วกันนะ]

ฉันรู้สึกจี๊ดที่หน้าอกอย่างรุนแรง หายใจถี่และหนักหน่วง สั่นไปหมดทั้งร่าง

ฉันพยายามออกแรงพิมพ์ข้อความลงในช่องแสดงความคิดเห็นของเจียงหนิง

[จะหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำไม ฉันจะหลีกทางให้พวกนายเอง]

พอพิมพ์เสร็จ ฉันก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้าขึ้นไปข้างบนเพื่อเก็บข้าวของ

เรือนหอที่ฉันค่อย ๆ จัดตกแต่งด้วยตัวเองทีละอย่างแห่งนี้ ฉันทนอยู่ต่อไม่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

แต่ตอนที่กำลังจะไป กลับเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าเครื่องหนึ่งที่ซ่อนอยู่ลึกในตู้เสื้อผ้า

แทบจะไม่ต้องคิดเลย ฉันกรอกวันเกิดของเจียงหนิงลงไป

ปลดล็อกสำเร็จ

ภาพหน้าจอล็อกเป็นรูปคู่ที่สวี่จือหย่วนกับเจียงหนิงกำลังจูบกัน

ในบันทึกความจำ มีแต่เรื่องของเจียงหนิงเต็มไปหมด

รอบเดือนของเจียงหนิง

อาหารที่เจียงหนิงไม่กิน

วันที่เจียงหนิงต้องไปตรวจครรภ์

ในอัลบั้มรูป

ก็มีแต่เจียงหนิงเหมือนกัน

ใบหน้าตอนนอนหลับของเธอ

ท่าทางยิ้มซื่อ ๆ ของเธอ

ตอนที่เธอบุ้ยปากอ้อน

ใบหน้าแดงระเรื่อตอนที่เธอเขิน

น้ำตาตรงหางตาตอนที่เธอถูกเข็นเข้าห้องคลอด

รูปแล้วรูปเล่า ตั้งแต่พวกเขาอายุสิบสองปีจนถึงเมื่อวาน เขากดถ่ายภาพบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอเอาไว้

ที่น่าตลกก็คือ ในมุมมองที่เขาแอบถ่ายเจียงหนิงนั้น ยังมีเงาร่างของฉันติดอยู่ด้วย

นิ้วมือของฉันสั่นเทาอย่างรุนแรง จะทำยังไงก็หยุดไม่ได้

ชีวิตคนเราชาติหนึ่งก็แค่สามหมื่นกว่าวัน แต่สวี่จือหย่วนกลับถ่ายรูปให้เจียงหนิงไปเกือบสี่หมื่นรูปแล้ว

เราคบกันมาสามปี นอกจากรูปถ่ายพรีเวดดิ้งแล้ว รูปคู่สักใบก็ยังหาไม่ได้เลย

ทุกครั้งที่ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพราะอยากถ่ายรูปคู่ สวี่จือหย่วนก็มักจะขมวดคิ้วบ่ายเบี่ยงเสมอ

"เธอทำงานวงการนี้ ถ้ารูปหลุดออกไป มันจะกลายเป็นข่าวใหญ่โตได้นะ"

เขาไม่เคยไปเยี่ยมฉันที่กองถ่ายเลยสักครั้ง แต่กลับไม่เคยพลาดคอนเสิร์ตของเจียงหนิงเลย

ทริปฮันนีมูนที่ฉันวางแผนไว้ ไกลที่สุดก็แค่ไปถึงโม่เหอ

แต่พวกเขากลับไปเที่ยวด้วยกันทั่วประเทศ ขนาดหมู่บ้านแสงเหนือในเขตอาร์กติกก็ยังมีรอยเท้าของพวกเขาเลย

พวกเขาไปดิสนีย์แลนด์ด้วยกันแล้วยี่สิบเจ็ดครั้ง

ถึงว่าสิ ทุกครั้งที่ฉันเสนอว่าอยากไปฉลองวันครบรอบที่ดิสนีย์แลนด์ เขาจึงตัดบทด้วยคำว่า "ไร้สาระ" เสมอ

ถ้ามันไร้สาระจริง ๆ แล้วทำไมนายถึงไปกับเธอตั้งยี่สิบเจ็ดครั้งล่ะ?

ฉันเลื่อนดูรูปจนจบเหมือนกำลังลงโทษตัวเอง

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ถึงได้รู้ว่าน้ำตาแห้งไปหมดแล้ว

ฉันวางโทรศัพท์กลับคืนที่เดิม

แล้วส่งข้อความหาผู้จัดการส่วนตัว [โปรเจกต์ภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องนั้น ฉันรับเล่นแล้วนะ ให้พอลมารับฉันได้เลยค่ะ]

[พี่หว่าน พี่คัมแบ็กแล้ว ดีจังเลย!]

หลังจากตอบข้อความผู้จัดการเสร็จ ฉันก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินจากมา

แต่ตอนที่กำลังจะขึ้นรถแท็กซี่ กลับถูกใครบางคนดึงไว้แน่นจากด้านหลัง