บทที่ 32

ธงในมือผู้ดูแลงานลดลง

มู่หลานดึงสายธนูจนสุดระยะที่ฝึกไว้ ดวงตาจับอยู่บนวงเป้า ทว่าพอได้ยินเสียงคนขยับเก้าอี้ด้านหลัง ปลายนิ้วกลับคลายเร็วกว่าที่ตั้งใจ

ลูกศรปักลงตรงขอบนอก

“หนึ่งคะแนน!”

นางลดธนู มองตำแหน่งลูกศรแล้วเม้มปาก

คนละสามดอก ผู้เริ่มฝึกยิงเป้าใกล้ ผู้ชำนาญยิงเป้าไกล ก่อนนำคะแนนมารวมกัน นางเพิ่งใช้โอกาสแรกไปกับคะแนนต่ำที่สุดบนเป้า

หลี่เฟิงยังไม่ยกธนู เขาหันมาถามเบา ๆ

“เมื่อครู่เจ้าฟังอะไรอยู่?”

“เสียงข้างหลังเจ้าค่ะ”

“แล้วเป้าอยู่ที่ใด?”

มู่หลานเหลือบมองเขา

“ข้างหน้า”

“เช่นนั้นดูข้างหน้า”

คำเตือนสั้นๆทำให้นางหลุดยิ้มได้ เขาจึงกลับไปประจำจุดยิงของตน ดึงสายแล้วปล่อยโดยไม่รีบร้อน

ลูกศรปักในวงกลาง

เสียงปรบมือดังขึ้น มู่หลานหันไปมองตามทันที ก่อนนึกได้ว่าตนควรเตรียมลูกต่อไปแล้ว

ข้างสนาม ซูเหยากำลังนับคะแนนด้วยนิ้ว อิงหลิงจับมือนางให้ลดลง

“อย่าให้นางเห็น เจ้าเหมือนกำลังทวงหนี้”

“ข้าเพียงอยากรู้ว่าต้องได้อีกเท่าไร”

“ข้ายังไม่อยากรู้เลย”

มู่หลานพูดกลับไปเบาๆจนเพื่อนทั้งสองรีบยืนเรียบร้อย หลี่หมิงซึ่งอยู่ข้างกันหัวเราะ ก่อนขยับให้ผู้ชมด้านหลังมองเห็นสนามถนัดขึ้น

คราวนี้มู่หลานตั้งเท้าให้มั่น นางยกธนูช้าลง ไม่เร่งปล่อยตามจังหวะของคนอื่น เสียงสายดีดผ่านข้อมือ

ลูกศรปักเข้าไปในวงถัดจากวงกลาง

“สี่คะแนน!”

ซูเหยาเผลอตบแขนอิงหลิง ก่อนรีบลูบให้เมื่ออีกฝ่ายหันมามอง

มู่หลานหันไปหาหลี่เฟิง ดวงตาเป็นประกาย

“คราวนี้ดีกว่าเมื่อครู่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“ดี”

เขายิ้มให้เล็กน้อย ก่อนยกธนูยิงลูกที่สองของตน ลูกศรเฉียดเส้นวงกลางไปเพียงนิดเดียว ผู้ดูแลงานขานสี่คะแนนเช่นกัน

มู่หลานมองเขาอย่างแปลกใจ

“ท่านก็พลาดได้หรือเจ้าคะ?”

“ได้”

“ข้านึกว่าท่านจะยิงเข้ากลางทุกครั้งเสียอีก”

หลี่เฟิงหยิบลูกศรดอกสุดท้ายขึ้นมา

“เช่นนั้นเจ้าคงต้องช่วยข้าบ้างแล้ว”

นางก้มมองลูกศรในมือตนเอง ความคิดที่ว่าเขาจะต้องคอยแก้คะแนนให้นางค่อยๆคลายลง

“ได้เจ้าค่ะ”

⸻

ลมพัดชายธงข้างสนามให้พลิกกลับ ขณะมู่หลานกำลังจะยกธนู

นางหยุด รอจนปลายธงคลายลงแล้วจึงตั้งท่าใหม่ แต่แขนที่ยกค้างไว้เริ่มเกร็ง นางจึงลดลงอีกครั้ง รอบสนามเงียบจนได้ยินเสียงเสื้อเสียดสีกัน

“ยังมีเวลา” หลี่เฟิงบอก

มู่หลานพยักหน้า แล้วเริ่มเล็งตรงเป้าอีกครั้ง ขยับนิ้วให้จับด้ามถนัด ผ่อนลมหายใจ แล้วลองใหม่

คราวนี้ตอนปล่อยสาย นางรู้สึกได้ว่ามือไม่ได้ตกตามลูกศรไป ปลายลูกศรปักเข้าเป้า ใกล้วงกลางกว่าดอกก่อน แต่ยังอยู่ในวงสี่คะแนน

เสียงขานคะแนนดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือจากสหาย

มู่หลานลดแขนลง ความเมื่อยเพิ่งปรากฏชัดตอนที่ไม่ต้องฝืนยกธนูแล้ว

หลี่เฟิงกลับไปยิงลูกสุดท้าย ลูกศรของเขาปักกลางเป้า ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังขึ้นอีกครั้ง

รวมยี่สิบสามคะแนน

มู่หลานเดินออกจากสนามพร้อมเขา ซูเหยาขยับเข้ามาหาทันที แต่ก่อนจะได้พูดอะไร ผู้ดูแลงานก็เรียกคู่ของนางกับหลี่หมิงเสียก่อน

“รอข้ากลับมาก่อน” ซูเหยาบอก

มู่หลานยกมือให้กำลังใจ

“ข้าจะไม่ยืนนับคะแนนให้เจ้าเห็น”

“ขอบใจมาก”

หลี่หมิงรับธนูฝึกจากครูฝึกแล้วส่งให้ซูเหยา เมื่อเห็นนางมองเป้าสลับกับพื้น เขาจึงกล่าวขึ้น

“ไม่ต้องรีบ หากจับไม่ถนัดก็จัดมือใหม่”

“หากข้ายิงได้เพียงคะแนนเดียวเล่าเจ้าคะ?”

“ก็ยังมีอีกสองดอก”

มู่หลานมองทั้งคู่เข้าประจำที่ ก่อนหันกลับมาพบหลี่เจียงยืนอยู่ข้างโต๊ะบันทึกคะแนน

“ข้าเสียใจแล้ว” เขากล่าว

“เรื่องใดเจ้าคะ?”

“น่าจะชวนเจ้าให้เร็วกว่านี้”

“ข้าได้เพียงเก้าคะแนนเอง”

“สามวันได้เท่านี้ คราวหน้าข้าคงต้องส่งธนูไปก่อนสักเดือน”

“ส่งจดหมายมาถามก่อนก็เพียงพอเจ้าค่ะ”

หลี่เจียงมองนาง แล้วรอยยิ้มก็ชัดขึ้น

⸻

การแข่งขันคู่ที่เหลือดำเนินต่อไปโดยไม่ขาดเสียงเชียร์

ลูกแรกของซูเหยาหลุดเป้า แต่สองลูกถัดมากลับเข้าเป้าทั้งคู่ พอลูกสุดท้ายปักฟาง นางหันมาทางเพื่อนทันทีจนหลี่หมิงต้องเตือนให้ลดธนูก่อน

ส่วนอิงหลิงยืนนิ่งกว่าที่ทุกคนคาด ลูกศรทั้งสามอยู่ใกล้กัน แม้ไม่มีดอกใดเข้ากลางวง

หลี่เหิงทำคะแนนของตนจนทั้งคู่ได้ยี่สิบสี่คะแนน มากกว่ามู่หลานกับหลี่เฟิงหนึ่งคะแนนพอดี

เมื่อกลับมาถึงที่นั่ง เขาก็หุบพัดแล้วกล่าวกับพี่ชาย

“วันนี้ข้าชนะท่านแล้ว”

หลี่เฟิงเหลือบมองอิงหลิง

“เจ้าควรขอบใจคุณหนูเจียงด้วย”

“ขอบใจนะ”

อิงหลิงรับคำชมอย่างเก้อเขิน ซูเหยาจึงจับแขนสหายไว้

“คราวหน้ามีอะไรที่เจ้าทำเป็น ช่วยบอกข้าล่วงหน้าด้วย”

“เจ้าจะได้เลือกลงแข่งหรือ?”

“ข้าจะได้ไม่เสียเวลาสอนเจ้า”

มู่หลานหัวเราะ ก่อนขยับหลบให้ผู้ดูแลงานนำรายชื่อมาส่งหลี่จิ่งเทียน

คู่ที่ชนะเป็นบุตรนายกองกับน้องสาว ทั้งสองฝึกด้วยกันอยู่แล้วจึงทำคะแนนได้เหนือกว่าคู่อื่นอย่างชัดเจน หลี่จิ่งเทียนมอบรางวัลแล้วกล่าวชมผู้เริ่มฝึกที่กล้าลงสนาม ก่อนประกาศจบการประลอง

มู่หลานปรบมือไปกับทุกคน นางไม่ได้รางวัล แต่พอมองลูกศรสามดอกที่คนงานเก็บมาคืน ก็ยังอดหยิบขึ้นมาดูไม่ได้

อวี้เซวียนเดินเข้ามาหาขณะนางกำลังแยกเก็บลงกล่อง

“ดอกไหนคือลูกสุดท้าย?”

“ดอกนี้เจ้าค่ะ”

นางยื่นให้ดู เขารับไปหมุนเล็กน้อย เห็นเศษฟางติดอยู่ตรงปลายจึงหยิบออกให้

“ตอนเจ้าลดธนูลง ข้านึกว่าจะยอมปล่อยทั้งที่แขนเริ่มสั่นเสียแล้ว”

“ข้าเกือบทำเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“แต่เจ้าเลือกจังหวะได้ดี”

เขาส่งลูกศรคืน มู่หลานรับมาแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“คำชมที่เตรียมไว้คือประโยคนี้หรือเจ้าคะ?”

“เจ้ายิงได้ดีกว่าที่ข้าคิด”

นางหัวเราะ อวี้เซวียนช่วยประคองฝากล่องระหว่างที่นางเก็บลูกศร ก่อนถอยให้เสี่ยวถิงเข้ามารับไป

“คราวหน้าข้าจะลองยิงให้เข้ากลางวงสักดอก”

“เช่นนั้นข้าคงต้องมาดูอีก”

“ท่านพูดแล้วนะเจ้าคะ”

อวี้เซวียนยิ้มพลางพยักหน้ารับ

⸻

ใต้เท้าไป๋เดินมาหาบุตรสาวหลังพูดคุยกับหลี่จิ่งเทียนเรียบร้อยแล้ว มู่หลานเงยหน้าจากกล่องธนูทันที

“ท่านพ่อเห็นลูกสุดท้ายหรือไม่เจ้าคะ?”

“เห็น พ่อปรบมือจนคนข้างๆหันมามองแล้ว”

“ข้าไม่ได้ยินเลย”

“ดีแล้ว หากหันมามองพ่อ เจ้าคงยิงไม่เข้าเป้า”

นางยิ้ม ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังรถม้าที่กำลังเตรียมอยู่ด้านนอกสนาม

“ท่านพ่อต้องเข้าวังแล้วหรือ?”

“อืม เจ้ากลับจวนกับเสี่ยวถิงก่อน ไม่ต้องรอพ่อ”

“เรื่องที่มีคนยื่นตรวจสอบนั่นหรือเจ้าคะ?”

ใต้เท้าไป๋พยักหน้า

“ยังต้องไปฟังรายละเอียด”

เขากล่าวตามปกติ ก่อนหันไปกำชับพ่อบ้านเรื่องรถม้าของนาง หลี่จิ่งเทียนเดินมาสมทบพอดี ในมือมีหนังสือเรียกตัวที่ได้รับเมื่อครู่

“คนจากในวังแจ้งเพิ่มแล้ว” เขาบอกใต้เท้าไป๋ “มีผู้ยื่นบัญชียึดทรัพย์ฉบับหนึ่ง รายการไม่ตรงกับสำเนาที่เก็บไว้ในคลัง จึงต้องการให้ผู้เกี่ยวข้องไปชี้แจง”

“มีรายชื่อผู้ลงนามมาด้วยหรือไม่?” ใต้เท้าไป๋ถาม

“มีชื่อท่านกับขุนนางอีกสามคน”

มู่หลานเงียบลง

หลี่จิ่งเทียนเห็นสีหน้านางจึงหยุดอธิบายให้ชัด

“ครั้งนี้เรียกไปสอบถาม ยังไม่ได้กล่าวหาผู้ใด”

ใต้เท้าไป๋แตะไหล่บุตรสาวเบา ๆ

“กลับไปเก็บธนูให้ดี พ่อยังอยากดูเจ้าฝึกอีก”

มู่หลานพยักหน้าแล้วถอยให้บิดาเดินผ่าน หลี่เจียงตามไปส่งทั้งสองถึงรถม้า ส่วนหลี่เหิงเรียกคนของตนมาสอบถามสั้นๆเรื่องการตรวจบัญชีคลังที่ผ่านมา

เสียงหัวเราะรอบสนามยังดังอยู่ แต่กลุ่มคนใกล้ปะรำเริ่มลดเสียงสนทนาลงเมื่อเห็นรถจากวัง

หลี่หมิงเดินมาหาสามสหาย

“รถของพวกเจ้ามาถึงแล้ว ข้าจะเดินไปส่ง”

ซูเหยาคล้องแขนมู่หลาน อิงหลิงช่วยตรวจว่าเก็บของครบ ก่อนทั้งหมดจะเดินออกจากสนามพร้อมกัน

หลี่เฟิงตามมาทันตรงทางแยก เขาส่งปลอกแขนที่มู่หลานวางลืมไว้ข้างโต๊ะให้

“ของเจ้า”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

นางรับมา พอจะเก็บลงกล่องกลับหยุดแล้วหันไปหาเขา

“วันหลังท่านยังพอมีเวลาสอนข้าหรือไม่?”

“ยังอยากฝึกอีก?”

“เจ้าค่ะ วันนี้ข้ายังยิงไม่เข้ากลางสักดอก”

หลี่เฟิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าว่างเมื่อใดจะส่งคนไปบอก”

มู่หลานยิ้มแล้วรับคำ ก่อนขึ้นรถไปกับสหาย

⸻

เมื่อรถของพวกนางพ้นประตูสนาม หลี่เจียงก็เดินกลับมาหาน้องชายทั้งสาม

หลี่เหิงเก็บพัดลงก่อนถาม

“ทราบหรือยังว่าบัญชีมาจากผู้ใด?”

“ยังไม่ได้ชื่อ” หลี่เจียงตอบ “แต่พี่ใหญ่ฝากให้ตรวจสอบอย่างเงียบๆก่อน ข่าวที่เล่ากันตอนนี้มีหลายเรื่องเกินไปแล้ว”

หลี่หมิงมองไปยังรถม้าของขุนนางที่ทยอยออกจากสนาม

“คนยื่นเรื่องอยู่ในวังหรือ?”

“อยู่ระหว่างขอเข้าพบ ยังไม่มีใครให้พวกข้าคุยด้วย”

หลี่เฟิงหันมาหาพี่ชาย

“ต้องการให้ข้าทำอะไร?”

“ตอนนี้ยังไม่ต้องขยับกำลัง รอพี่ใหญ่ออกมาก่อน”

หลี่เจียงหยุดนิดหนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“แต่เรื่องหนึ่งยืนยันแล้ว บัญชีฉบับนั้นไม่ได้มีเพียงรายการทรัพย์สิน”

น้องชายทั้งสามมองเขา

“มีคำร้องแนบมาด้วย ขอให้สอบสวนว่าคดีกบฏในครั้งนั้นตัดสินผิดคนหรือไม่”