เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 30
วันที่เผยแพร่:
2026-11-10 02:22:03หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ
“ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง บิดาให้เชิญเข้ามา ก่อนมองมู่หลานซึ่งยังยืนอยู่ที่เดิม “เมื่อครู่จะกลับเรือนไม่ใช่หรือ?” “ข้าขออยู่ทักทายเขาก่อนเจ้าค่ะ” ใต้เท้าไป๋พยักหน้า แล้วเดินนำไปยังห้องรับรอง ⸻ กู้อวี้เซวียนนำรายการซ่อมสำนักเรียนมาส่งตามที่พ่อบ้านติดต่อไว้ ใต้เท้าไป๋เชิญเขานั่ง ก่อนรับเอกสารมาดู “คราวก่อนข้าฝากมู่หลานให้ชวนเจ้ามาที่จวน วันนี้กลับต้องให้เจ้าหอบงานมาด้วย” “ข้าตั้งใจนำมาส่งอยู่แล้วขอรับ” รายการมีเพียงหน้าต่าง หลังคาบางส่วน และโต๊ะที่เสียหาย ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านจัดช่างไปดูสถานที่ อวี้เซวียนจึงแจ้งชื่ออาจารย์ผู้ประสานงาน ธุระเรียบร้อยโดยไม่ต้องใช้เวลานาน เขากำลังจะขอตัว บ่าวกลับนำกล่องยาวเข้ามาพร้อมเทียบเชิญจากจวนองค์ชายรอง ใต้เท้าไป๋เปิดอ่านแล้วกล่าวขึ้น “งานประลองยิงธนูเลื่อนไปอีกสามวัน จัดที่สนามฝึกเดิม” มู่หลานหันไปมองเทียบเชิญทันที บิดาเห็นสายตานั้นก็วางกระดาษลง “อยากไปด้วยหรือ?” “ท่านพ่ออนุญาตหรือเจ้าคะ?” “พ่อเพิ่งถาม ยังไม่ได้อนุญาต” อวี้เซวียนก้มหน้ากลั้นยิ้ม มู่หลานจึงขยับเข้าใกล้บิดาอีกนิด “ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ?” “เพิ่งกลับจากนอกเมือง ก็อยากออกไปอีกแล้วหรือ?” “คราวนี้ไปกับท่านพ่อเจ้าค่ะ” ใต้เท้าไป๋มองบุตรสาว ก่อนพยักหน้า “ได้ แต่ห้ามหายไปโดยไม่บอก” “ข้าไปดูยิงธนูเท่านั้นเจ้าค่ะ” นางยังยิ้มอยู่ตอนพ่อบ้านเปิดกล่องยาวข้างโต๊ะ แต่รอยยิ้มนั้นค่อยๆหายไปเมื่อเห็นของด้านใน เป็นธนูสำหรับผู้เริ่มฝึก พร้อมปลอกแขนหนังและจดหมายที่ระบุชื่อมู่หลาน นางรับมาอ่าน ‘ธนูเบาสำหรับฝึก สามวันข้างหน้าข้าจะดูว่าเจ้าเล็งเป้าแม่นเพียงใด‘ ลงชื่อหลี่เจียง มู่หลานพลิกกระดาษดูด้านหลัง ไม่มีข้อความอื่น ใต้เท้าไป๋มองธนูแล้วหันมาหานาง “เมื่อครู่ใครบอกว่าจะไปดู?” “ข้าบอกเจ้าค่ะ องค์ชายรองไม่ได้ถามข้าก่อนส่งมา” อวี้เซวียนหลุดหัวเราะเบาๆ นางจึงหันไปถามเขาบ้าง “ท่านก็ได้รับเชิญหรือเจ้าคะ?” “ได้รับแล้ว แต่ยังไม่ได้ตอบรับ” “หากไม่มีธุระ ไปด้วยกันเถิด” ใต้เท้าไป๋กล่าว “ข้าเองก็ต้องไปนั่งชมอยู่แล้ว” อวี้เซวียนรับคำ มู่หลานจึงก้มมองธนูอีกครั้ง ก่อนถามขึ้น “ท่านยิงธนูเป็นหรือไม่เจ้าคะ?” “พอเคยฝึกอยู่บ้าง” “เช่นนั้นในห้องนี้คงมีข้าคนเดียวที่ไม่เป็น” “พ่อก็ไม่ได้จับธนูมาหลายปีแล้ว” ใต้เท้าไป๋บอก มู่หลานหันไปหาอย่างมีความหวัง “ท่านพ่อจะฝึกกับข้าหรือเจ้าคะ?” “พ่อบอกว่าไม่ได้จับมาหลายปี ไม่ได้บอกว่าจะเริ่มวันนี้” คราวนี้แม้แต่พ่อบ้านก็ต้องก้มหน้าซ่อนยิ้ม ⸻ หลังอวี้เซวียนขอตัวกลับ มู่หลานให้คนตั้งเป้าฟางในลานฝึกหลังจวน มีแนวกำแพงดินอยู่ด้านหลัง และกันคนออกจากทางเรียบร้อยแล้ว ธนูเบากว่าที่คิด แต่พอลองดึงสาย ข้อมือก็เอียงจนต้องคลายกลับ นางขยับมือจับใหม่ แล้วลองอีกครั้งโดยยังไม่ใส่ลูกศร “เจ้าจับแน่นเกินไป” มู่หลานหันตามเสียง หลี่เฟิงยืนอยู่ตรงทางเข้าลานกับบิดา เขาเพิ่งหารือเรื่องกำลังคุ้มกันขบวนช่วยเหลือเที่ยวถัดไปเสร็จ และเดินผ่านมาพอดี สายตาของเขาหยุดที่ธนูในมือนาง “พี่รองส่งมาแล้วหรือ?” “ท่านรู้เรื่องด้วย?” “เขาถามข้าว่าควรใช้ธนูหนักเท่าใด” มู่หลานก้มมองมัน แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เช่นนั้นท่านก็มีส่วนด้วย” “ข้าเป็นคนบอกให้เลือกเบาที่สุด” “ขอบคุณเจ้าค่ะ อย่างน้อยข้าก็ยังยกไหว” ใต้เท้าไป๋ฝากให้หลี่เฟิงช่วยดูท่าจับ ก่อนกลับเข้าเรือน มู่หลานมองตามบิดาแล้วหันมาหาคนที่ยืนอยู่ข้างตน “ท่านมีธุระต่อหรือไม่เจ้าคะ?” “พอมีเวลา” เขารอจนคนงานออกพ้นแนวยิง แล้วจัดท่ายืนให้ดู มู่หลานทำตาม พยายามจำทั้งตำแหน่งมือ ไหล่ และข้อศอก จนเผลอกลั้นหายใจ “หายใจด้วย” มู่หลานรีบผ่อนลมออก แล้วหันมองเขา “ท่านสอนผู้ใดก็เข้มงวดเช่นนี้หรือเจ้าคะ?” “ไม่” “กับข้าเข้มงวดกว่า?” เขามองท่ายืนของนาง ก่อนตอบ “กับเจ้าข้าใจเย็นกว่ามากแล้ว” มู่หลานชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองเป้า “เช่นนั้นก็ช่วยใจเย็นต่ออีกหน่อยเจ้าค่ะ ข้ายังจำไม่หมด” หลี่เฟิงยิ้มบางๆ “เอาทีละอย่าง ตอนนี้ยืนให้มั่นก่อน ลูกศรพุ่งไปปักดินหน้าเป้า นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาเขา “อย่างน้อยก็ไปถูกทาง” “ใช่” “ท่านไม่คิดจะชมอีกหน่อยหรือเจ้าคะ?” หลี่เฟิงมองระยะระหว่างลูกศรกับเป้า “ข้ากำลังคิดอยู่” มู่หลานเม้มปาก แต่พอเห็นมุมปากเขายกขึ้นก็หลุดหัวเราะ นางรับลูกศรดอกใหม่ แล้วตั้งใจฟังคำแนะนำอีกครั้ง ดอกที่สองเฉี่ยวขอบฟาง ส่วนดอกที่สามปักเข้าเป้า แม้จะห่างจากวงกลางมาก แต่มู่หลานก็หันมองเขาทันที “คราวนี้โดนแล้ว” “ลองจำว่าเมื่อครู่เจ้าวางมืออย่างไร” นางกลับไปตั้งท่าเดิม ครั้งต่อไปลูกศรยังไม่เข้าใกล้กลางเป้า แต่ก็ไม่ตกดินแล้ว ฝึกต่ออีกพักหนึ่ง มู่หลานเริ่มยกคันธนูได้ต่ำกว่าเดิม หลี่เฟิงจึงยื่นมือมารับ “พักก่อน” “ข้ายังยิงได้เจ้าค่ะ” “แต่ไหล่เจ้ายกขึ้นทุกครั้งที่ดึงสาย ฝืนต่อจะจำท่าผิด” นางลองหมุนหัวไหล่ เมื่อรู้สึกเมื่อยจึงยอมส่งธนูให้ เสี่ยวถิงนำผ้ามาให้เช็ดมือ มู่หลานรับไว้ แต่สายตายังอยู่ที่ลูกศรบนเป้า “ถ้าฝึกอีกสองวัน ข้าจะยิงเข้ากลางได้หรือไม่?” “อาจได้” นางหันมามองอย่างไม่พอใจกับคำตอบนัก หลี่เฟิงจึงกล่าวต่อ “วันนี้เจ้าทำได้ดีมากสำหรับครั้งแรกแล้ว ฝึกต่อก็ดีเอง” มู่หลานพยักหน้า คราวนี้ยอมพักโดยไม่ขอลูกศรเพิ่ม ⸻ ก่อนหลี่เฟิงกลับ บ่าวนำจดหมายจากอิงหลิงมาส่ง สหายทั้งสองจะไปร่วมงานด้วย ด้านล่างมีข้อความของซูเหยาเขียนต่อท้ายว่า ‘ครั้งนี้นางยังไม่ได้รับคำท้าแทนผู้ใด’ มู่หลานหัวเราะแล้วพับกระดาษ หลี่เฟิงเหลือบมองกล่องธนู “พี่รองแนบรายละเอียดงานมาให้เจ้าหรือไม่?” “มีเพียงจดหมายฉบับเดียวเจ้าค่ะ” นางส่งข้อความของหลี่เจียงให้ดู เขาอ่านแล้วเงียบไปเล็กน้อย “มีอะไรหรือเจ้าคะ?” “ช่วงท้ายงานมีการจับคู่ยิงเป้า ผู้ที่ฝึกเป็นจะคู่กับผู้ที่เพิ่งเริ่ม” มู่หลานก้มมองปลอกแขนที่เพิ่งถอดออก “ข้ายังไม่ได้ลงชื่อ” “หากพี่รองส่งธนูมาให้เช่นนี้ เจ้าควรถามเขาให้แน่ใจ” หลี่เฟิงคืนจดหมาย แต่นางยังไม่รับทันที “แล้วท่านลงแข่งด้วยหรือไม่?” “ลง” “มีคู่แล้วหรือเจ้าคะ?” เขามองนาง “ยัง” มู่หลานรับจดหมายกลับมาคลี่อ่านอีกครั้ง ก่อนเรียกพ่อบ้านให้เตรียมคนส่งข้อความถึงจวนองค์ชายรอง หลี่เฟิงเลิกคิ้ว “เจ้าจะถามเรื่องลงชื่อ?” “เจ้าค่ะ” นางหยุดนิดหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “และจะถามด้วยว่า หากข้าแข่ง ข้าเลือกคู่เองได้หรือไม่” มู่หลานเดินไปขอกระดาษจากเสี่ยวถิง จึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มบางๆของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง นางเขียนคำถามสองข้ออย่างชัดเจน ก่อนพับใส่ซองส่งให้พ่อบ้าน ครั้งที่ซูเหยารับคำท้าแทน นางยังยอมฝึกวาดภาพจนดึก คราวนี้อย่างน้อยก็ควรได้เลือกเองว่าจะไปยืนถือธนูข้างใคร
บทล่าสุด
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
บางทีคุณอาจจะชอบ
สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.6K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย383.0K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.7K viewsบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า73.5K viewsเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา215 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์283 viewsของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม22 viewsเมียลับอุ้มรัก
ณิการ์122 views
