บทที่ 29

มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย?

เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน

เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง

“วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก

“เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?”

“มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา”

มู่หลานมองเขาทันที

หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง

“ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว

“ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ”

“ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง”

มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน

จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้ามาพร้อมคนดูแลคลัง ส่วนชายอีกคนซึ่งมู่หลานไม่รู้จักยืนกอดสมุดบัญชีอยู่ใกล้ประตู

บนโต๊ะกลางห้องมีห่อผ้าสองห่อกับถ้วยเคลือบใบหนึ่งวางอยู่

ผู้สอบสวนเริ่มจากคำถามที่ค้างไว้

“หีบสองใบไม่ได้ออกจากคลัง เหตุใดเจ้าจึงแจ้งว่าถูกปล้น?”

จ้าวผิงตอบว่า‘เขาบาดเจ็บและสับสน จึงจำจำนวนผิด‘

คนดูแลคลังกลับเปิดบัญชีแล้วชี้บรรทัดหนึ่ง

“ก่อนออกเดินทาง ข้าแจ้งแล้วว่าสองใบนั้นยังเบิกไม่ได้ หนังสือจากผู้ซื้อยังมาไม่ถึง ท่านจ้าวเป็นคนขีดออกจากรายการเองขอรับ”

เขาส่งใบเบิกสินค้าต้นฉบับให้ดู รอยขีดฆ่าอยู่ข้างชื่อหีบทั้งสอง และมีลายมือจ้าวผิงกำกับไว้

“ข้าลืมไปแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นเรื่องที่เจ้าบอกว่าเห็นคนยกหีบสองใบนี้ขึ้นรถ ก็จำผิดด้วยหรือ?”

จ้าวผิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ

“คงเป็นหีบใบอื่น”

ผู้สอบสวนไม่ได้เถียงต่อ เขาเรียกชายที่ถือสมุดบัญชีเข้ามา แล้วถามว่ารับซื้อสินค้าจากผู้ใด

ชายผู้นั้นเหลือบมองจ้าวผิง

“จากเขาขอรับ”

จ้าวผิงเงยหน้าขึ้นทันที

“เจ้าดูให้ดีเสียก่อน!”

อีกฝ่ายตอบ สีหน้าเริ่มไม่พอใจ

“เจ้าเป็นคนบอกว่าร้านต้องรีบใช้เงิน จึงยอมขายถูก แล้วให้ข้าไปรับของที่ลานเตาอิฐเก่านอกเมือง”

เขาวางสมุดลงบนโต๊ะ เปิดหน้าที่จดรายการรับซื้อไว้ มีจำนวนม้วนผ้า เครื่องเคลือบ และราคาที่จ่ายตรงกันกับสินค้าส่วนที่หายจริง

เจ้าของสินค้าหยิบถ้วยบนโต๊ะขึ้นพลิกดูใต้ก้น แล้วพยักหน้าอย่างแน่ใจ

“ของร้านข้าขอรับ ตรานี้สั่งทำไว้เฉพาะ”

“ข้ามีใบรับเงินด้วย” คนรับซื้อกล่าวต่อ “เขาประทับตราร้านให้ ข้าจึงคิดว่าได้รับอนุญาตแล้ว”

เอกสารอีกแผ่นถูกวางลงข้างใบค่าจ้างเกวียนของเฉินฝู ลายมือทั้งสองแผ่นคล้ายกันมาก

⸻

“ข้าเพียงขายของแทนร้าน” จ้าวผิงกล่าวในที่สุด “ส่วนเงินถูกคนร้ายชิงไปพร้อมสินค้าที่เหลือ”

เจ้าของร้านตบฝ่ามือลงบนเข่า

“ข้าเคยสั่งให้เจ้าขายถูกเช่นนี้เมื่อใด!”

ผู้สอบสวนยกมือห้าม แล้วหันไปถามคนรับซื้อ

“ตอนรับของ เจ้าเห็นผู้ใดขับเกวียน?”

“จ้าวผิงขอรับ”

“ชายผู้นี้อยู่ด้วยหรือไม่?”

เขาชี้ไปทางเฉินฝู คนรับซื้อพิจารณาใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนส่ายหน้า

“ไม่เห็นขอรับ มีเพียงจ้าวผิงกับคนงานที่มาช่วยขนของ”

เฉินฝูขยับตัวเหมือนจะลุก แต่เจ้าหน้าที่แตะไหล่ให้นั่งรอก่อน

จ้าวผิงรีบกล่าวขึ้น

“เขาอาจมาทีหลัง! ข้าไม่ได้อยู่กับเกวียนตลอดคืน”

หลี่เหิงจึงส่งเอกสารอีกชุดให้ผู้สอบสวน เป็นคำให้การของคนงานสองคนที่ช่วยขนสินค้าจากคลังขึ้นรถ ทั้งคู่จำได้ว่าจ้าวผิงนำเกวียนมาเอง และบอกว่าคนขับไม่ว่าง จึงจะเป็นผู้นำของไปส่งแทน

เวลาที่ออกจากคลังสอดคล้องกับเวลาที่คนรับซื้อรออยู่ที่ลานเตา ส่วนเฉินฝูถูกพบที่ศาลาพักนอกเมือง ทั้งช่วงก่อนรถออกและหลังจากขายสินค้าแล้ว คำให้การและหลักฐานแต่ละส่วนสอดคล้องกัน จนชัดเจนว่าเฉินฝูไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปล้น

ผู้สอบสวนมองจ้าวผิง

“เจ้าขายสินค้าก่อนเวลาที่แจ้งว่าถูกปล้น และอยู่กับเกวียนคันนั้นเอง แต่กลับกล่าวหาว่าเห็นเจ้าของเกวียนมาขนของหนีไป”

“ข้า…”

“ส่วนเงินค่าขายของ เจ้าบอกว่าถูกชิงไปใช่หรือไม่?”

จ้าวผิงพยักหน้าอย่างช้าๆ

เจ้าหน้าที่ซึ่งยืนอยู่ข้างประตูจึงก้าวออกมา วางถุงเงินลงบนโต๊ะ ตามด้วยหนังสือรับชำระหนี้

“ตรวจพบที่ห้องพักของเขาขอรับ เงินส่วนหนึ่งซ่อนอยู่ใต้หีบเสื้อผ้า อีกส่วนชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ในเช้าหลังเกิดเหตุ เจ้าหนี้ยืนยันและส่งหนังสือฉบับนี้มา”

จ้าวผิงนั่งนิ่ง โดยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา

⸻

ใช้เวลาอีกพักหนึ่งก่อนจ้าวผิงจะยอมพูด เขาติดหนี้จนถูกเร่งรัดให้คืนเงิน เมื่อรู้ว่าสินค้าชุดใหม่จะถูกส่งออกนอกเมือง จึงยืมเกวียนของเฉินฝูไปโดยอ้างว่าต้องใช้ขนของทั้งคืน แล้วนำสินค้าไปขายให้ร้านรับซื้อที่เคยติดต่อกัน เขาเลือกเฉินฝูเพราะเป็นคนจากนอกเมืองและต้องการค่าจ้างเพิ่ม คิดว่าขอให้รออยู่เฉยๆคงไม่มีปัญหา

หลังขายของ จ้าวผิงนำเกวียนกลับมาคืน เขียนใบค่าจ้างให้เพื่อเลื่อนการจ่ายเงิน แล้วกลับไปแจ้งว่าสินค้าถูกปล้น หีบสองใบที่ยังอยู่ในคลังถูกเติมเข้าไปในรายการ เพราะเขาคัดจากบัญชีเดิมโดยไม่ได้ตรวจอีกครั้ง

“แล้วบาดแผลของเจ้า?” ผู้สอบสวนถาม

จ้าวผิงก้มหน้า

“ข้าให้คนที่ช่วยขนของทำให้ขอรับ อยากให้ดูเหมือนถูกทำร้ายจริง”

เฉินฝูจ้องเขา มือทั้งสองกำแน่นอยู่บนตัก

“ข้ารอท่านทั้งคืน ยังช่วยเช็ดโคลนออกจากคานรถให้ก่อนกลับ…”

เสียงของเขาขาดไปครู่หนึ่ง

“เหตุใดต้องบอกว่าข้าเป็นคนปล้นด้วย?”

จ้าวผิงไม่ยอมเงยหน้ามอง เขาเพียงต้องการให้คนในร้านตามไปหาคนขับเกวียน เมื่อพบว่าเฉินฝูออกจากเมืองแล้วก็หวังว่าจะเข้าใจว่าหลบหนี แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกลับมาพร้อมกับเล่าเรื่องการยืมรถให้ผู้อื่นฟัง

มู่หลานมองเฉินฝู เขาไม่ได้แสดงความดีใจที่ความจริงปรากฏ สีหน้ากลับคล้ายยังไม่เข้าใจว่าเงินค่าจ้างเพียงเที่ยวเดียวทำให้ตนเกือบเสียทุกอย่างได้อย่างไร

ผู้สอบสวนสั่งคุมตัวจ้าวผิงไว้ แล้วให้เจ้าหน้าที่ติดตามผู้ร่วมมือกับสินค้าส่วนที่ยังไม่คืน ส่วนเฉินฝูได้รับการปล่อยตัวหลังบันทึกคำให้การเพิ่มเติม

เมื่อได้ยินว่าออกไปได้ ชายผู้นั้นกลับยังนั่งอยู่ที่เดิม

“ข้ากลับไปหาลูกได้แล้วหรือขอรับ?”

“ได้”

เขาจึงค่อยลุกขึ้น ยกมือคำนับผู้สอบสวน หลี่เหิง และมู่หลานซ้ำๆจนหลี่เหิงต้องเอ่ยห้าม

“พอแล้ว เก็บแรงไว้เดินทางกลับเถอะ”

⸻

ออกมาถึงลาน เฉินฝูหยุดยืนรับแสงแดดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบคลำหาถุงเงินของตน เงินที่เหลือคงไม่พอซื้อยาตามที่ตั้งใจไว้ เจ้าของร้านซึ่งเดินตามออกมาจึงเรียกเขาไว้ แล้วให้เสมียนจ่ายค่าจ้างตามใบรับเงิน

“รถของเจ้าถูกใช้ขนของร้านข้าจริง เงินส่วนนี้เจ้าควรได้”

เฉินฝูรับไว้อย่างไม่คาดคิด ก้มตรวจเหรียญในมือแล้วรีบคำนับอีกครั้ง

หลี่เหิงให้ผู้ติดตามไปส่งเขาที่ร้านยา ก่อนบอกให้พักอยู่ในเมืองหนึ่งคืนแล้วกลับพร้อมขบวนเสบียงเช้าวันรุ่งขึ้น

“เรื่องงานนำทางที่คุยกัน ยังรับอยู่หรือไม่?”

เฉินฝูเงยหน้า

“ท่านยังจะให้ข้าทำหรือขอรับ?”

“คดีนี้พิสูจน์แล้วว่าเจ้าไม่ได้ทำผิด เหตุใดข้าต้องเปลี่ยนคน?”

ชายผู้นั้นเม้มปาก ก่อนตอบหนักแน่นว่าจะทำ

มู่หลานยิ้มให้เขา

“ครั้งหน้ารับงาน ขอชื่อผู้ว่าจ้างกับหนังสือให้ชัดเจนไว้ก่อนนะเจ้าคะ”

เฉินฝูพยักหน้า แล้วแตะห่อผ้าที่ใส่ใบค่าจ้างไว้

“กระดาษใบนี้ ข้าจะเก็บไว้ให้ดีเลยขอรับ”

“เก็บสำเนาก็พอ” หลี่เหิงบอก “ต้นฉบับยังเป็นหลักฐาน เจ้าอย่าเพิ่งเอากลับไปพร้อมเสื้อผ้าเสียล่ะ”

เฉินฝูชะงัก รีบเปิดห่อดู ก่อนทุกคนจะพบว่าเจ้าหน้าที่คืนมาให้เพียงถุงเงินกับเสื้อเก่า เขาหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ถูกจับ

⸻

มู่หลานกลับถึงจวนในช่วงบ่าย บิดาวางงานในมือลงเมื่อเห็นสีหน้านาง

“ครั้งนี้คงมีข่าวดี”

“เฉินฝูได้กลับแล้วเจ้าค่ะ”

นางเล่าเรื่องทั้งหมดให้บิดาฟัง ใต้เท้าไป๋ฟังจนจบ ก่อนถามถึงครอบครัวเฉินฝู

“ภรรยาเขายังพักอยู่ที่สำนักเรียนเจ้าค่ะ เขาจะกลับไปพร้อมขบวนเสบียงพรุ่งนี้ องค์ชายสี่ให้รับงานนำทางต่อด้วย”

บิดาพยักหน้า แล้วเรียกพ่อบ้านเข้ามา

จวนไป๋กำลังเตรียมผ้าห่มกับเครื่องใช้ส่งไปให้ผู้ประสบภัยเพิ่มเติม เขาจึงให้พ่อบ้านติดต่อคนของหลี่เหิง เพื่อฝากของไปกับขบวนเดียวกัน

“หากเฉินฝูเป็นคนช่วยรับของ ให้เขามาดูห่อที่จวนก่อน จะได้รู้ว่าต้องระวังสิ่งใดบ้าง”

มู่หลานเงยหน้ามองบิดา

“ข้าช่วยตรวจรายการได้เจ้าค่ะ”

เขามองนางแล้วเลิกคิ้ว

“วันนี้เจ้าเพิ่งกลับจากที่ใด?”

“ที่ทำการเจ้าค่ะ”

“เมื่อวาน?”

“จากหมู่บ้าน…”

“เช่นนั้นบ่ายนี้ลองอยู่เรือนตนเองบ้าง พ่อบ้านยังตรวจของเป็น”

มู่หลานยิ้มรับคำอย่างว่าง่าย

ขณะเดินกลับเรือน นางเห็นเสี่ยวถิงนำห่อสัมภาระจากวันออกเดินทางมารื้อจัดใหม่ สมุดรายการยังอยู่เล่มเดิม แต่มีรอยน้ำซึมตามขอบและรอยพับเพิ่มขึ้นหลายแห่ง มู่หลานหยิบมันขึ้นมา พลิกผ่านรายชื่อชาวบ้านจนถึงชื่อเฉินฝู พรุ่งนี้เขาจะกลับไปหาอาเป่า พร้อมยาของภรรยาและงานเที่ยวใหม่

ส่วนที่จวนไป๋ พ่อบ้านกำลังเตรียมเปิดประตูรับเขาเข้ามาในฐานะคนร่วมงานคนหนึ่ง