ยามสาย แดดอ่อนลอดผ่านยอดไผ่เขียวขจีในจวนตระกูลเจียง แม้เรือนจะไม่ใหญ่โตเท่าจวนอัครเสนาบดีไป๋ แต่ทุกมุมกลับสะอาดเป็นระเบียบ ทางเดินหินทอดผ่านสวนอันเงียบสงบไปยังศาลาริมน้ำ ซึ่งเจียงอิงหลิงนั่งรอสหายอยู่ก่อนแล้ว ใต้เท้าเจียง บิดาของนาง เป็นเสนาบดีกรมพิธีการผู้เคร่งครัดในธรรมเนียม อิงหลิงจึงได้รับการอบรมกิริยามารยาทมาอย่างดี ทว่าความสามารถที่มู่หลานชื่นชมที่สุดกลับเป็นการนั่งฟังนางกับซูเหยาเถียงกันได้โดยไม่ปวดศีรษะเสียก่อน หลังช่วยซูเหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดผมใหม่ มู่หลานก็ตามมาที่ศาลา ยังไม่ทันนั่ง อิงหลิงก็เหลือบเห็นปลายผมชื้น ๆ ของผู้มาเยือน “พวกเจ้าไปทำอะไรกันมา เหตุใดผมซูเหยายังเปียกอยู่เล่า?” “ก็เพราะคนข้างข้านี่อย่างไร!” ซูเหยานั่งลงพลางชี้มู่หลานทันที มู่หลานได้แต่ส่งยิ้มสำนึกผิดเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนของเช้านี้ “ข้าเพียงก้าวเข้าห้อง นางก็คว้าคอเสื้อข้าจนล้มลงไปด้วย ยังไม่พอ อ่างน้ำล้างหน้าก็คว่ำใส่หัวข้าอีก!” อิงหลิงมองมู่หลาน แล้วจึงมองเสื้อที่ซูเหยาสวมอยู่ “มิน่า ข้าจึงคุ้นตาชุดนี้” “ของนางนั่นแหละ ของข้ายังผึ่งอยู่ที่จวนไป๋!” มู่หลานรีบหยิบกาน้ำชา หมายรินเอาใจเพื่อน
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-30
เข้าสู่ระบบ
