บทที่ 33

เมื่อรถม้าถึงจวนไป๋ มู่หลานให้เสี่ยวถิงนำกล่องธนูไปเก็บ ส่วนตนไปถามพ่อบ้านว่ามีข่าวจากในวังหรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบว่ายัง นางจึงกลับมาหาสหายทั้งสองที่ห้องรับรอง

อิงหลิงเห็นสีหน้านางจึงเอ่ยขึ้น

“ท่านพ่อเจ้าเพิ่งออกจากสนามไล่เลี่ยกับพวกเรา คงยังกลับมาไม่เร็วถึงเพียงนี้”

“ข้ารู้” มู่หลานถอนหายใจเบาๆ “แต่พอได้ยินว่าเกี่ยวกับบัญชีกับชื่อท่านพ่อ ข้าก็นึกถึงเรื่องคราวก่อนขึ้นมา”

ซูเหยามองสหายด้วยสีหน้าจริงจัง

“คราวก่อนมีคนใส่ร้ายท่านพ่อเจ้า แต่คราวนี้เพียงเรียกไปสอบถาม ยังไม่มีใครกล่าวหาอะไร อย่าเพิ่งคิดว่าจะเหมือนคราวก่อนสิ”

มู่หลานมองสหาย

“วันนี้เจ้าพูดมีเหตุผลดีนะ”

“ข้าก็พูดมีเหตุผลทุกวันอยู่แล้ว”

อิงหลิงหลุดหัวเราะ บรรยากาศในห้องจึงผ่อนคลายลงบ้าง ทั้งสองอยู่คุยต่อจนถึงเวลาต้องกลับ มู่หลานเดินออกไปส่งถึงหน้าจวน ซูเหยาขึ้นรถแล้วก็ยังเปิดม่านกลับมาบอก

“หากพรุ่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน ให้คนมาบอก ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อน”

“ข้าไม่ได้ถูกกักตัวเสียหน่อย”

“เช่นนั้นก็ถือว่าข้ามาเพื่อชิมขนม”

มู่หลานรับคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนยืนรอจนรถม้าพ้นหัวมุมถนน นางกำลังจะกลับเข้าไป เสียงม้าก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

หลี่เจียงลงจากหลังม้า ยื่นบังเหียนให้ผู้ติดตามแล้วหันมาหานาง

“ยังไม่เข้าเรือนหรือ?”

“เพิ่งส่งซูเหยากับอิงหลิงเจ้าค่ะ”

นางเหลือบมองด้านหลังเขา ราวกับรอว่าจะมีใครตามมา หลี่เจียงจึงเอ่ยขึ้นก่อนนางจะถาม

“พ่อเจ้ายังอยู่ในวัง พี่ใหญ่ให้คนส่งข่าวออกมาแล้ว ข้าจึงแวะมาบอก”

“เกิดเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”

“เข้าไปคุยข้างในเถอะ”

มู่หลานพยักหน้ารับ ก่อนขยับหลบให้

“เชิญเจ้าค่ะ”

⸻

พ่อบ้านเข้ามารับฟังด้วย หลี่เจียงจึงบอกข่าวโดยไม่อ้อมค้อม

“คืนนี้ใต้เท้าไป๋กลับจวนได้ตามปกติ ที่ยังช้าเพราะต้องตรวจรายชื่อผู้รับผิดชอบบัญชีในปีนั้น ไม่ได้ถูกควบคุมตัว”

มู่หลานผ่อนลมหายใจ

“แล้วเรื่องรื้อคดีเล่าเจ้าคะ?”

“ยังไม่ได้อนุญาต ตอนนี้ให้ตรวจบัญชีทรัพย์สินก่อน”

พ่อบ้านขอบคุณแล้วขอตัวไปจัดคนรอรับใต้เท้าไป๋

“ขอบคุณที่นำข่าวมาแจ้งเจ้าค่ะ”

“คราวนี้คงยอมนั่งแล้วกระมัง”

นางจึงเพิ่งรู้ว่าตนยืนถามเขาตั้งแต่เข้าห้องมา มู่หลานนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างเก้อเขิน ขณะเสี่ยวถิงนำชามาวาง ผู้ติดตามก็ส่งเอกสารให้หลี่เจียง เขาเปิดอ่านครู่หนึ่งก่อนพับเก็บ

มู่หลานเหลือบมองเอกสารในมือเขา

“ท่านยังมีงานต่อหรือเจ้าคะ?”

“เพียงเล็กน้อย”

“เช่นนั้นส่งคนมาบอกข้าก็ได้เจ้าค่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้น

“เจ้ากำลังไล่ข้าหรือ?”

“ข้ากลัวทำให้ท่านเสียเวลา”

“ข้าจัดเวลาได้” เขาตอบอย่างไม่ลังเล “หากส่งมาเพียงข้อความ เจ้าคงมีคำถามอีกหลายข้อ ข้ามาเองเร็วกว่า”

“ท่านรู้ทันข้าอีกแล้ว”

“ตอนอยู่สนามเจ้ามองรถของพ่อมากกว่ามองคะแนนตัวเองเสียอีก”

มู่หลานก้มมองมือบนตัก นางคิดว่าไม่มีใครสังเกต เพราะตอนนั้นทุกคนต่างมีเรื่องต้องจัดการ

“ตอนนี้ข้าสบายใจขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

“ดี เช่นนั้นข้าขอถามเรื่องของข้าบ้าง ธนูที่ส่งให้ ใช้ถนัดหรือไม่?”

“ถนัดเจ้าค่ะ น้ำหนักกำลังดี ข้ายังตั้งใจจะฝึกต่อ”

“เช่นนั้นก็ไม่เสียเที่ยว”

มู่หลานมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนถามสิ่งที่ติดใจมาตั้งแต่ได้รับจดหมาย

“เหตุใดท่านจึงส่งมาให้ข้า ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าข้าอยากแข่งหรือไม่?”

“ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะสนุก”

“แต่ท่านเขียนว่าจะมาดูข้าเล็งเป้า ข้านึกว่าจะถูกทดสอบเสียอีก”

หลี่เจียงหัวเราะเบาๆ

“ข้าอยากให้เจ้ามาร่วมเล่นด้วย หากส่งเพียงเทียบเชิญ เจ้าคงนั่งข้างพ่อจนจบงาน”

มู่หลานนึกถึงตนเองที่ยืนยันว่าจะไปดูเท่านั้น จึงเถียงไม่ออก

“คราวหน้าชวนตรงๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”

“เจ้าจะมาหรือ?”

“หากไม่มีธุระ”

“ข้าควรถามล่วงหน้ากี่วัน เจ้าถึงจะมีเวลาให้ข้า?”

มู่หลานเงยหน้ามอง เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเขาก็รู้ว่ากำลังถูกหยอกอีกแล้ว

“ท่านถามเช่นนี้…”

“ไม่ต้องรีบ ข้ารออยู่”

มู่หลานหลุดยิ้ม ก่อนหยิบถ้วยชาของตนขึ้นมา ส่วนเขาก็ไม่ได้เร่งให้นางตอบจริงๆ

ครู่หนึ่ง นางเห็นเขาเหลือบมองเอกสารข้างมือ จึงเลื่อนถ้วยชาเข้าไปให้

“พักดื่มชาก่อนเถอะเจ้าค่ะ ท่านยังไม่ได้แตะเลย”

หลี่เจียงมองมือนาง ก่อนเงยหน้าขึ้น

“เจ้าก็สังเกตข้าอยู่เหมือนกันนี่”

“ก็ท่านนั่งอยู่ตรงหน้าข้า”

เขายิ้ม กำลังจะเอ่ยต่อ เสียงพ่อบ้านก็ดังมาจากหน้าห้องเสียก่อน

“ใต้เท้ากลับมาแล้วขอรับ”

มู่หลานถอนมือกลับแล้วลุกขึ้น หลี่เจียงจึงยกชาขึ้นจิบโดยเก็บคำพูดที่เหลือไว้

⸻

ใต้เท้าไป๋เดินเข้ามา ถอดเสื้อคลุมส่งให้พ่อบ้าน ก่อนหันมาขอบคุณหลี่เจียงที่ช่วยนำข่าวมาบอก

“เรื่องในวังเรียบร้อยดีหรือ?” หลี่เจียงถาม

“ให้รวบรวมบัญชีต้นฉบับมาเทียบกัน ข้าเองก็ต้องนำบันทึกที่เก็บไว้ออกมาตรวจ”

มู่หลานขยับเข้าไปใกล้

“รวมฉบับที่มีชื่อท่านพ่อด้วยหรือเจ้าคะ?”

“ย่อมต้องรวมด้วย หากบัญชีผิดกันจริง ก็ต้องหาว่าผิดตั้งแต่ขั้นตอนใด”

บิดาตอบตามปกติ ก่อนมองนางกับหลี่เจียงสลับกัน

“รอข่าวจนยังไม่ได้พักกันเลยหรือ?”

“ข้าเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน” หลี่เจียงตอบ ก่อนลุกขึ้น “ในเมื่อท่านกลับแล้ว ข้าขอตัวไปพบพี่ใหญ่ต่อ”

ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านออกไปส่ง มู่หลานเดินตามมาถึงใต้ชายคา ก่อนเรียกเขาไว้

“วันนี้ขอบคุณอีกครั้งนะเจ้าคะ”

“เรื่องข่าวหรือเรื่องธนู?”

“ทั้งสองเรื่องเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าจะรับไว้ทั้งสองครั้ง”

นางยิ้ม ก่อนกล่าวเพิ่ม

“คราวหน้าหากท่านไม่มีงาน ผ่านมาดื่มชาก็ได้นะเจ้าคะ ไม่ต้องรอให้มีข่าวมาบอก”

หลี่เจียงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

“คำชวนนี้ข้าจะจำให้ดีกว่าคะแนนยิงธนูของเจ้าอีก”

“เรื่องคะแนนลืมไปบ้างก็ได้เจ้าค่ะ”

เขาหัวเราะแล้วเดินลงบันไดไป

⸻

เมื่อหลี่เจียงไปถึงจวนหลี่จิ่งเทียนในยามจุดโคม เห็นพี่ชายนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อทราบว่าใต้เท้าไป๋กลับถึงจวนแล้ว เขาก็เลื่อนบันทึกคำให้การฉบับหนึ่งมาให้

“ผู้ยื่นคำร้องเป็นอดีตเสมียนที่ช่วยคัดบัญชี อ่านช่วงท้ายดู”

หลี่เจียงกวาดตาอ่าน ก่อนเงยหน้าขึ้น

“มีคนไปขอซื้อสำเนาจากเขา?”

“ครั้งแรกเสนอเงิน ครั้งที่สองขู่ว่าครอบครัวจะเดือดร้อน เขาจึงนำบัญชีเข้ามาร้องเรียน”

“คนผู้นั้นรู้ได้อย่างไรว่าเขาเก็บสำเนาไว้?”

“ข้าตั้งใจจะถามเขาพรุ่งนี้ ที่เรือนรับรองของกรมอาญา”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผู้ติดตามของหลี่จิ่งเทียนเข้ามาคำนับอย่างเร่งร้อน

“คนที่ส่งไปตรวจเรือนรับรองกลับมาแล้วขอรับ อดีตเสมียนผู้นั้นไม่ได้อยู่ที่นั่น”

หลี่จิ่งเทียนลุกขึ้น

“ผู้ใดพาเขาไป?”

“มีคนนำหนังสือคำสั่งไปรับตัว บอกว่าท่านต้องการสอบถามเพิ่มเติมคืนนี้ขอรับ”

หลี่เจียงวางคำให้การลง หันไปมองพี่ชาย

หลี่จิ่งเทียนตอบเสียงหนักแน่น

“ข้ายังไม่ได้ออกคำสั่งรับตัวผู้ใด”