บทที่ 31

เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ

มู่หลานเปิดอ่านทันที

‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’

ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด

‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’

เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น

“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

“ให้ข้าเลือกคู่เอง”

“เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?”

มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ

“ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ”

สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง

⸻

ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที

“เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?”

“ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?”

“ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว”

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า”

อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ

หลี่จิ่งเทียนยืนคุยกับหลี่เจียงอยู่ข้างปะรำ เมื่อใต้เท้าไป๋เข้าไปทักทาย เขาก็หันมามองกล่องธนูของมู่หลาน

“ได้ยินว่าเจ้าฝึกแล้ว”

“เพิ่งพอยิงถูกเป้าเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นวันนี้ก็มาลองดู ไม่ต้องกังวลเรื่องคะแนน”

หลี่เจียงยิ้ม

“พี่ใหญ่พูดเช่นนี้ คนที่ตั้งใจมาชนะคงเสียกำลังใจหมด”

“ข้าพูดกับคนเพิ่งฝึก ส่วนเจ้าไม่ต้องให้ข้าปลอบ”

มู่หลานเม้มปากกลั้นยิ้ม หลี่จิ่งเทียนเห็นแล้วจึงผายมือไปยังที่นั่งด้านหน้า

“ตรงนั้นมองเห็นสนามชัด นั่งกับสหายเจ้าได้ ไม่ต้องตามบิดาไปฟังพวกข้าคุยงาน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

ก่อนนางจะเดินไป หลี่เจียงก็เอ่ยขึ้น

“จดหมายข้าไปถึงหรือไม่?”

“ถึงเจ้าค่ะ ข้าอ่านแล้ว”

“ทุกบรรทัดหรือ?”

มู่หลานเงยหน้ามองเขา ซูเหยาซึ่งยืนอยู่ข้างกันหันมาทันที

“มีบรรทัดใดเป็นพิเศษหรือเจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไร” มู่หลานรีบตอบ ก่อนหันกลับไปหาเขา “ข้ายังไม่ได้เลือกคู่เจ้าค่ะ”

หลี่เจียงพยักหน้ารับอย่างไม่เร่งรัด

“เช่นนั้นข้ายังมีหวัง”

“ท่านยังไม่เคยเห็นข้ายิงเลย”

“ข้าส่งธนูให้ตั้งแต่เจ้ายังยิงไม่เป็น คงไม่ได้หวังให้เจ้ามาช่วยชิงรางวัลหรอก”

คราวนี้นางเงียบไปนิดหนึ่ง หลี่เจียงกลับยิ้มแล้วขยับหลบทางให้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ไปดูสนามก่อนเถอะ หากอยากลองยิง ครูฝึกอยู่ลานด้านข้าง”

ซูเหยารอจนเดินพ้นปะรำจึงกระซิบ

“ข้าเริ่มอยากอ่านจดหมายฉบับนั้นแล้ว”

“เจ้าอยากดูยิงธนูไม่ใช่หรือ?”

“สองอย่างนี้ไม่ขัดกันเสียหน่อย”

อิงหลิงดึงแขนทั้งคู่ให้หยุดตรงแนวเชือก ก่อนเสียงประกาศชื่อผู้ยิงคนถัดไปจะดังขึ้น

หลี่เฟิงก้าวเข้าประจำที่ เขายกธนูขึ้น ดึงสายแล้วปล่อย ลูกศรพุ่งปักกลางเป้าจนเสียงปรบมือดังรอบสนาม มู่หลานมองตำแหน่งมือของเขา ก่อนก้มดูมือตนเองแล้วลองขยับตาม

“อย่าฝึกตรงนี้” ซูเหยากระซิบ “ประเดี๋ยวเจ้าจะศอกถูกข้า”

มู่หลานรีบลดแขนลง พอเงยหน้าก็พบว่าหลี่เฟิงกำลังมองมาทางนี้พอดี เขาพยักหน้าให้เล็กน้อย นางจึงพยักหน้าตอบ ก่อนกลับไปมองเป้าราวกับกำลังตรวจคะแนนอย่างตั้งใจ

⸻

เมื่อจบรอบของผู้ชำนาญ ผู้ดูแลงานเปิดลานฝึกด้านข้างให้ผู้เริ่มต้นทดลองใช้

หลี่หมิงเดินเข้ามาหาสามสหายพร้อมหลี่เหิง มู่หลานจึงได้ถามถึงขบวนที่เพิ่งกลับจากหมู่บ้าน

“เฉินฝูได้กลับไปพบครอบครัวแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“ถึงบ้านแล้ว อาเป่าตามติดบิดาจนแทบไม่ยอมให้ยกของลงจากเกวียน” หลี่หมิงตอบ “ภรรยาเขาก็ดีขึ้น ฝากขอบคุณพวกเจ้ามาด้วย”

หลี่เหิงมองกล่องธนูในมือเสี่ยวถิง

“วันนี้พวกเจ้าตั้งใจมาถามข่าว หรือจะมายิงธนู?”

“ข้าทำได้ทั้งสองอย่างเจ้าค่ะ” มู่หลานตอบ

“ดี เช่นนั้นไปลองให้ข้าดูหน่อย พี่สามชมว่าฝึกครั้งแรกก็ทำได้ดี ข้าอยากรู้ว่าเขาชมตามจริงหรือใจอ่อน”

“ท่านถามเขาเองสิ”

“ข้าจึงมาถามเจ้าแทน”

มู่หลานยังไม่ทันตอบ หลี่หมิงก็รับกล่องจากเสี่ยวถิงแล้วเดินนำไปยังโต๊ะวางอุปกรณ์ ซูเหยาตามไปเลือกธนูฝึก ส่วนอิงหลิงหยุดดูปลอกแขนหนังที่จัดไว้ให้ผู้ร่วมงาน

ตรงทางเดินใกล้กัน กู้อวี้เซวียนกำลังสนทนากับใต้เท้าไป๋ เมื่อเห็นพวกนาง เขาก็กล่าวขอตัวแล้วเดินเข้ามา

“วันนี้ข้าคงได้เห็นฝีมือเจ้าแล้ว”

“อย่าเพิ่งคาดหวังมากนะเจ้าคะ ข้าเพิ่งฝึกได้สามวัน”

“ข้าก็ไม่ได้เตรียมคำชมมาเลย”

“เช่นนั้นหากยิงพลาดเล่า?”

“ก็รอดูลูกต่อไป”

คำตอบนั้นทำให้นางยิ้มอย่างสบานใจขึ้น

“ข้าจะอยู่ดู เจ้าตั้งใจยิงเถอะ”

มู่หลานพยักหน้า แล้วหันไปรับปลอกแขนจากเสี่ยวถิง ขณะลองรัดสาย หลี่เหิงก็หยิบอีกชิ้นส่งให้

“ลองอันนี้ ขอบนุ่มกว่า”

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าอันเดิมแข็ง?”

“เจ้าใช้นิ้วกดอยู่นานแล้ว”

เขารอจนนางลองขยับข้อมือ ก่อนถาม

“ดีขึ้นหรือไม่?”

“ดีขึ้นเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นจำไว้ด้วยว่าวันนี้ข้าช่วยแล้ว หากชนะขึ้นมา อย่าลืมว่าข้าก็มีส่วนบ้าวล่ะ”

มู่หลานหัวเราะเบาๆก่อนเดินตามเพื่อนเข้าประจำแนวยิง

ซูเหยาลองดึงสายธนูแล้วขมวดคิ้ว หลี่หมิงจึงช่วยเลือกคันที่เบากว่าให้ ส่วนอิงหลิงจัดท่ายืนได้คล่องจนมู่หลานต้องหันมอง

“เจ้าเคยฝึกหรือ?”

“ท่านพ่อเคยสอนอยู่บ้าง”

ซูเหยาหันขวับ

“เหตุใดไม่บอกตั้งแต่ตอนแข่งชมสวน?”

“คราวนั้นแข่งวาดภาพ ข้าคงเอาธนูไปช่วยไม่ได้”

หลี่หมิงหลุดหัวเราะ ซูเหยาจึงหันกลับไปเล็งเป้าอย่างไม่ต่อคำ

⸻

ลูกศรทดลองของมู่หลานปักอยู่ช่วงล่างของเป้า นางลดธนูลงแล้วขยับเท้า เตรียมลองใหม่ แต่เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังเสียก่อน

“อย่าเพิ่งเปลี่ยนที่ยืน มือเจ้าต่ำลงตอนปล่อยสาย”

หลี่เฟิงหยุดอยู่นอกแนวยิง รอให้นางหันมาจึงชี้ตำแหน่งมือให้ดู มู่หลานลองทบทวนแล้วพยักหน้า

“ข้าเผลออีกแล้ว”

“ค่อยๆทำ ไม่ต้องรีบ”

นางตั้งท่าใหม่ คราวนี้ลูกศรขยับเข้าใกล้วงกลางกว่าเดิม พอหันกลับมา เขาก็พยักหน้าให้

“แบบนั้น”

มู่หลานยิ้ม ก่อนถอยออกจากแนวยิงเมื่อครูฝึกประกาศให้หยุดเพื่อเก็บลูกศร

หลี่เฟิงรับธนูมาถือให้นางปรับปลอกแขน

“เลือกคู่แล้วหรือยัง?”

“ยังเจ้าค่ะ”

“คู่กับข้าหรือไม่?”

มือที่กำลังผูกสายชะงักไปนิดหนึ่ง มู่หลานเงยหน้ามองเขา

“หากข้ายิงพลาด ท่านจะเสียดายคะแนนหรือไม่?”

“ข้าเคยเห็นเจ้าฝึกแล้ว”

“จึงรู้ว่าข้าพลาดได้บ่อย?”

“จึงรู้ว่าต้องช่วยตรงไหน”

นางก้มลงผูกสายที่เหลือ คราวนี้กลับต้องแก้ปมใหม่ทั้งที่เมื่อครู่ผูกได้เรียบร้อยดี

เสียงผู้ดูแลงานเรียกให้ผู้ร่วมแข่งขันมาลงชื่อดังขึ้นพอดี หลี่เจียงเดินมาถึงโต๊ะพร้อมหลี่เหิง เห็นธนูในมือน้องชายแล้วก็เลิกคิ้ว

“ดูท่าข้าจะมาช้าไปหรือไม่?”

มู่หลานมองเขา ก่อนตอบตามตรง

“ข้าจะคู่กับองค์ชายสามเจ้าค่ะ เขาสอนข้า น่าจะรู้ว่าข้ามักทำผิดตรงไหน”

หลี่เจียงถอนหายใจเบาๆ

“ข้าส่งธนูมา น้องสามมาสอน คิดดูแล้วข้าช่วยเขาอยู่แท้ๆ”

หลี่เหิงกางพัดออก

“อย่างน้อยเจ้าก็เลือกธนูได้ดี”

“เจ้ากำลังปลอบข้าหรือ?”

“ข้าชมธนู”

มู่หลานหลุดหัวเราะ หลี่เจียงเองก็ยิ้ม ก่อนเลื่อนพู่กันมาตรงหน้านาง

“ลงชื่อเถอะ ไว้คราวหน้าข้าค่อยชวนใหม่”

มู่หลานจึงรับพู่กันแล้วเขียนชื่อตนเองลงข้างชื่อหลี่เฟิง

ซูเหยาเลือกคู่กับหลี่หมิง ส่วนอิงหลิงขอลองลงแข่งกับหลี่เหิง ผู้ซึ่งรีบบอกว่านางไม่ต้องกังวลเรื่องคะแนน แล้วถูกซูเหยาถามทันทีว่าเมื่อครู่ยังพูดเรื่องชนะอยู่เลยไม่ใช่หรือ

เสียงหยอกล้อทำให้มู่หลานคลายมือที่กำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว

อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ หลี่จิ่งเทียนเดินมาตรวจรายชื่อ ก่อนมองน้องชายทั้งหลายแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

“ให้ครูฝึกอธิบายจนจบก่อน อย่าเพิ่งเถียงกันเอง”

ทุกคนจึงค่อยเงียบลง

ขณะผู้ดูแลงานกำลังจัดลำดับคู่ ทหารนายหนึ่งเข้ามาหาหลี่จิ่งเทียน กระซิบรายงานแล้วส่งซองปิดผนึกให้ เขาอ่านเพียงครู่เดียว ก่อนพับเก็บ

หลี่เจียงสังเกตเห็นจึงขยับเข้าไปถาม

“มีเรื่องหรือ?”

“ในวังเรียกข้ากับใต้เท้าไป๋เข้าเฝ้าหลังจบงาน”

“เรื่องใด?”

“ให้ไปชี้แจงเรื่องสำนวนเก่าที่มีผู้ยื่นตรวจสอบใหม่ รายละเอียดยังไม่ได้แจ้ง”

หลี่เจียงพยักหน้า รอยยิ้มเมื่อครู่จางลง แต่ไม่ได้ถามต่อกลางผู้คน

มู่หลานได้ยินชื่อบิดาจึงหันไปมอง ใต้เท้าไป๋กำลังรับฟังทหารอีกคนอยู่ใกล้ปะรำ เมื่อเห็นนางมองมา เขาก็พยักหน้าให้แล้วชี้ไปยังสนาม เป็นเชิงบอกให้นางไปเตรียมตัว

อวี้เซวียนซึ่งยืนอยู่ใกล้กล่าวเบาๆ

“ท่านพ่อเจ้ายังอยู่รอดู ไปเถอะ”

นางรับคำ แม้ยังสงสัย แต่บิดาไม่ได้มีท่าทีตกใจ และหลี่จิ่งเทียนก็กลับไปพูดกับผู้ดูแลงานตามปกติ

“ไป๋มู่หลาน หลี่เฟิง เตรียมเข้าประจำที่!”

มู่หลานหันกลับมา หลี่เฟิงยื่นธนูคืนให้

“พร้อมหรือไม่?”

นางรับไว้แล้วลองขยับนิ้วบนด้ามธนู

“หากข้าบอกว่ายัง ท่านจะให้ข้าถอนตัวหรือ?”

“ข้าจะให้เจ้าหายใจก่อน”

มู่หลานจึงเพิ่งรู้ว่าตนกำลังกลั้นหายใจ นางผ่อนลมออกช้าๆ ท่ามกลางสายตาขบขันของเขา

ซูเหยาชูมือให้จากข้างสนาม อิงหลิงพยักหน้าให้กำลังใจ ส่วนหลี่เจียงขยับหลบเพื่อเปิดทาง

มู่หลานเดินไปยืนข้างหลี่เฟิง คราวนี้ไม่เผลอเปลี่ยนตำแหน่งเท้าอีก เสียงรอบสนามค่อยๆเงียบลงเมื่อผู้ดูแลงานยกธง

นางยกธนูขึ้น เล็งไปยังเป้าตรงหน้า

คราวนี้มีคะแนนของคนข้างกายรวมอยู่ด้วย และนางอยากทำให้ดีจริงๆ