บทที่ 34

หลี่จิ่งเทียนหยิบเสื้อคลุมจากพนักเก้าอี้

“คนที่มารับตัวพาเขาออกไปนานเท่าไรแล้ว?”

“ประมาณครึ่งชั่วยามขอรับ ใช้รถม้าออกทางประตูด้านตะวันตก”

“ให้คนไปแจ้งกรมอาญาว่าคำสั่งนั้นเป็นของปลอม เก็บหนังสือไว้ แล้วห้ามส่งพยานหรือเอกสารให้ผู้ใดอีกจนกว่าจะตรวจสอบผู้มารับให้แน่ชัด”

ผู้ติดตามรับคำแล้วรีบออกไป

หลี่เจียงลุกตามพี่ชาย

“ข้าจะไปถามคนเฝ้าประตูเอง”

“ข้าจะไปด้วย”

เขามองหลี่จิ่งเทียนครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า ทั้งสองออกจากจวนพร้อมผู้ติดตามเพียงกลุ่มเล็ก เสียงเกือกม้าดังผ่านถนนที่ร้านค้ากำลังทยอยปิด

เมื่อถึงเรือนรับรอง เจ้าหน้าที่ผู้ปล่อยตัวอดีตเสมียนรออยู่แล้ว ใบหน้าซีดเผือดขณะนำหนังสือคำสั่งมาส่งให้

“พวกเขามีตราและรู้ชื่อพยาน ทั้งยังบอกได้ว่าเพิ่งยื่นคำร้องเรื่องใด ข้าจึงคิดว่า…”

“เก็บคำอธิบายไว้ก่อน” หลี่จิ่งเทียนกล่าว “บอกมาว่าเห็นสิ่งใดบ้าง”

“มาสามคนขอรับ คนหนึ่งถือหนังสือ อีกสองคนรอข้างรถ พยานขึ้นรถเอง ไม่มีการขัดขืน”

หลี่เจียงคลี่หนังสือใต้แสงโคม เนื้อความสั้น กระดาษและรูปแบบใกล้เคียงของจริง แต่ผู้เขียนใช้ชื่อตำแหน่งเจ้าหน้าที่รับเรื่องผิดไปจากที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อเดือนก่อน

“ผู้รับตัวลงชื่อไว้หรือไม่?”

เจ้าหน้าที่รีบนำสมุดมาให้ เขาชี้ชื่อพร้อมบรรยายรูปร่างชายผู้นั้น ส่วนหลี่จิ่งเทียนเรียกคนเฝ้าประตูเข้ามาถามถึงรถม้า

“มีผู้ใดเห็นว่ารถเลี้ยวไปทางไหน?”

“เลี้ยวเข้าถนนเลียบคลองขอรับ แต่ข้าไม่ได้ตามไป”

หลี่เจียงเงยหน้าจากสมุด

“ถ้าจะไปจวนพี่ใหญ่ ต้องเลี้ยวอีกทาง”

เจ้าหน้าที่ก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดตอบ

⸻

หลี่เฟิงมาสมทบที่ถนนเลียบคลองหลังได้รับข่าวจากคนของพี่ชาย เขาส่งทหารสองคนไปตรวจสะพานด้านหน้า ก่อนกลับมาฟังคำบรรยายรถม้า

ร้านริมทางปิดเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงร้านซ่อมล้อที่ยังมีแสงตะเกียงลอดออกมา หลี่เจียงจึงเข้าไปสอบถาม

ช่างชราวางเครื่องมือ ฟังคำถามแล้วพยักหน้า

“มีรถคล้ายที่ท่านว่าผ่านมาจริงขอรับ เลี้ยวเข้าซอยข้างร้าน ข้ายังนึกว่าจะมาหาช่างเสียอีก”

“ซอยนั้นออกไปที่ใดได้บ้าง?” หลี่เฟิงถาม

“ปลายซอยเป็นท่าขนของ อีกทางออกถนนใหญ่ แต่รถเข้าไปสักพักก็มีคนเดินกลับมาซื้อตะเกียงจากร้านฝั่งตรงข้าม คงยังไม่ได้ไปไหนไกล”

หลี่จิ่งเทียนหันไปสั่งผู้ติดตามให้อยู่ถามรายละเอียดเพิ่มเติม ส่วนหลี่เฟิงนำคนล่วงหน้าเข้าไปในซอย

ถนนแคบลงจนม้าสวนกันลำบาก ทั้งสามจึงลงเดิน แสงจากบ้านเรือนด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป เหลือเพียงเสียงน้ำกระทบเสาท่า

รถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ข้างโรงเก็บสินค้า ไม่มีคนขับนั่งอยู่บนรถ แต่ช่องประตูไม้มีแสงตะเกียงลอดออกมา

หลี่เฟิงยกมือให้ทุกคนหยุด เขาพาทหารอ้อมไปดูประตูด้านข้าง ขณะที่หลี่เจียงกับหลี่จิ่งเทียนเข้าหาทางด้านหน้า

เสียงชายคนหนึ่งดังลอดออกมา

“เขียนตามนี้ พรุ่งนี้บอกว่าเจ้าจำผิด บัญชีที่เก็บไว้เป็นฉบับร่าง ยังไม่ได้แก้ไข”

“แต่ข้าคัดจากฉบับที่ตรวจรับแล้ว…”

เสียงโต๊ะถูกกระแทกดังขึ้น

หลี่จิ่งเทียนขยับเข้าใกล้ประตู หลี่เจียงแตะแขนเขาไว้ชั่วครู่ รอจนเห็นสัญญาณจากทหารที่มุมโรงเก็บสินค้าแล้วจึงปล่อยมือ

ประตูถูกผลักเปิด

ชายสองคนในห้องหันขวับ คนที่ยืนข้างโต๊ะคว้ากระดาษขึ้นมา ส่วนอีกคนชักมีดแล้วกระชากชายชราที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น

แต่เขายังไม่ทันดึงพยานเข้าหาตัว ประตูด้านข้างก็เปิดออก หลี่เฟิงเข้าถึงตัวก่อน ใช้ฝักกระบี่กระแทกแขนที่ถือมีดแล้วบิดข้อมืออีกฝ่ายลงกับขอบโต๊ะ

มีดตกกระทบพื้น

ชายที่ถือกระดาษวิ่งหนีไปทางด้านหลัง แต่พอเปิดประตูก็พบปลายกระบี่ของทหารรออยู่ เขาจึงหยุดอย่างหมดทางไป

หลี่จิ่งเทียนเดินตรงไปหาชายชรา ข้อมืออีกฝ่ายถูกเชือกผูกไว้ มีรอยช้ำตรงมุมปาก

“ข้ามารับเจ้ากลับ”

ชายชรากลับถอยหนีจนสะโพกชนโต๊ะ

“พวกนั้นก็บอกเช่นนี้… บอกว่าท่านเรียกข้ามา”

หลี่จิ่งเทียนหยุด ไม่ยื่นมือเข้าไปใกล้อีก

เขาหันไปให้เจ้าหน้าที่จากเรือนรับรองซึ่งตามมาด้วยเข้ามา ชายชราจำหน้าได้จึงค่อยยอมให้ทหารตัดเชือกออก

“ข้าไม่ได้สั่งให้พวกนั้นรับตัวเจ้า” หลี่จิ่งเทียนกล่าว “เรื่องนี้เกิดขึ้นระหว่างที่เจ้าอยู่ในความดูแลของทางการ ข้าจะให้ตรวจสอบว่าใครปล่อยคำสั่งปลอม”

ชายชรามองเขาอย่างหวาดระแวง ก่อนค่อยๆพยักหน้า

หลี่เจียงเก็บกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน เป็นถ้อยคำรับสารภาพว่าบัญชีผิดพลาดจากการคัดลอก ตอนท้ายเว้นที่ไว้ให้ลงชื่อและประทับรอยนิ้วมือ

เขาพับมันเก็บ แล้วหันไปถามคนที่ถูกจับ

“ใครจ้างพวกเจ้า?”

ทั้งสองนิ่งเงียบ

หลี่เฟิงส่งตัวคนร้ายให้ทหาร ก่อนก้มเก็บมีดจากพื้น

“ยังขาดคนขับรถอีกคน”

หลี่เจียงมองตะเกียงที่วางใกล้ประตู คนที่ออกไปซื้อของอาจเห็นทหารเข้ามาในซอยแล้วหนีไปก่อน พวกเขาจึงให้คนตรวจบริเวณท่าและทางออกอีกด้าน

หลี่จิ่งเทียนถอดเสื้อคลุมส่งให้ชายชรา

“กลับก่อน แล้วให้หมอดูบาดแผล”

⸻

กว่าจะจัดที่พักใหม่และให้หมอตรวจเสร็จ ก็ล่วงเข้ายามดึก

อดีตเสมียนนั่งอยู่ในห้องรับรองเล็กของจวนองค์ชายใหญ่ มีเจ้าหน้าที่กรมอาญาร่วมรับฟังด้วย หลี่จิ่งเทียนให้จดชื่อผู้เข้าออกทุกคน และส่งข่าวเรื่องย้ายที่พักไปยังผู้รับผิดชอบโดยทันที

หลี่เฟิงกลับเข้ามาหลังตรวจเวรยาม เขาพบพี่รองยืนล้างรอยหมึกจากมืออยู่ข้างอ่างน้ำ

“เจ้าบาดเจ็บหรือ?”

หลี่เจียงก้มดูข้อมือ มีรอยถลอกเล็กน้อยจากเสี้ยนประตูตอนผลักเข้าไป

“ไม่เท่าไร”

หลี่เจียงรับผ้ามาซับ ก่อนทั้งสองเดินกลับเข้าห้อง ซึ่งชายชรากำลังตอบคำถามเรื่องผู้ว่าจ้าง เขาไม่รู้จักชายทั้งสาม รู้เพียงว่าพวกนั้นต้องการให้ถอนคำร้องและยอมรับว่าตนคัดบัญชีผิด

“ก่อนถูกพามาที่นี่ มีใครมาขู่เจ้าอีกหรือไม่?” หลี่เจียงถาม

“มีคนที่เคยมาขอซื้อสำเนาขอรับ แต่ไม่ใช่พวกนี้ เขาปิดหน้า ข้าจำได้เพียงเสียง”

หลี่จิ่งเทียนให้เจ้าหน้าที่บันทึกคำตอบ แล้วเลื่อนถ้วยน้ำเข้าไปใกล้

“คืนนี้พอเท่านี้ก่อน เรื่องที่เหลือค่อยถามต่อพรุ่งนี้”

ชายชรากลับยกมือห้าม

“ยังมีอีกเรื่องขอรับ”

ทุกคนหยุดรอ

“ข้าไม่ได้กลับมาร้องเรียนเพราะถูกขู่เพียงอย่างเดียว ข้าพบของชิ้นหนึ่งเมื่อเดือนก่อน”

เขากลืนน้ำลาย ก่อนกล่าวต่อ

“เป็นฉากบังลมลงรักฝังมุก มีรอยแตกตรงมุมซ้าย ข้าจำได้เพราะเป็นคนเขียนตำหนิลงบัญชีเอง”

“พบที่ใด?” หลี่เจียงถาม

“ในเรือนรับรองของขุนนางผู้หนึ่งขอรับ ข้าไปรับงานคัดหนังสือให้เขา”

หลี่จิ่งเทียนมองสมุดคำให้การตรงหน้า

“ของชิ้นนั้นอาจถูกขายออกจากคลังภายหลังก็ได้ เจ้าตรวจแล้วหรือยัง?”

ชายชราส่ายหน้า

“ข้าจึงนำบัญชีมาขอให้ตรวจขอรับ เพราะในสำเนาที่ข้าเก็บไว้ ฉากบังลมบานนั้นถูกระบุว่าส่งเข้าวัง”

หลี่เจียงดึงกระดาษแผ่นใหม่เข้ามา

“บอกชื่อเจ้าของเรือนมา”

⸻

เช้าวันถัดมา มู่หลานพบว่าบิดาออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แต่มีข้อความฝากไว้กับพ่อบ้านว่าไม่ต้องรอรับอาหารเช้าพร้อมกัน

นางกำลังจะถามว่าท่านพ่อได้พักบ้างหรือไม่ เสียงคนเฝ้าประตูก็แจ้งว่ามีของจากจวนองค์ชายรองมาส่ง เป็นกล่องใส่ลูกศรที่นางให้เสี่ยวถิงแยกไว้เพื่อคืนหลังการแข่งขัน แต่กลับติดไปกับสัมภาระของหลี่เจียงตอนเขาออกจากจวนเมื่อคืน

ด้านบนมีข้อความสั้นๆ

‘คนของข้าหยิบผิด เจ้าคงต้องเก็บไว้ฝึกต่อก่อน ส่วนคำชวนดื่มชา ข้ายังจำได้’

มู่หลานอ่านแล้วส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม

“มีอะไรหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวถิงถาม

“ไม่มีอะไร เขาส่งของคืน”

นางพับกระดาษเก็บ แต่ผู้ติดตามยังไม่ได้ขอตัว จึงเงยหน้าขึ้นถาม

“องค์ชายรองมีอะไรฝากมาอีกหรือ?”

“ให้บอกว่าใต้เท้าไป๋อยู่กับองค์ชายใหญ่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ”

“เขาไปพบกันแต่เช้าหรือ?”

“ขอรับ ส่วนองค์ชายรองยังไม่ได้พักตั้งแต่เมื่อคืน”

มู่หลานหยุดมองกระดาษในมือ ก่อนหันไปบอกเสี่ยวถิง

“ขอกระดาษกับพู่กันให้ข้าหน่อย”

นางเขียนตอบเพียงไม่กี่คำ แล้วส่งให้ผู้ติดตามนำกลับไป

‘คำชวนยังอยู่ แต่วันนี้ท่านควรกลับไปพักก่อน’

ผู้ติดตามรับจดหมายด้วยสีหน้าที่พยายามสำรวมอย่างยิ่ง เมื่อเขากลับไป มู่หลานจึงให้เสี่ยวถิงเก็บกล่องลูกศร นางยังไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่ข่าวว่าบิดาปลอดภัยทำให้สบายใจขึ้น

อีกด้านหนึ่งของเมือง หลี่เจียงได้รับข้อความนั้นขณะกำลังจะเปิดเอกสารชุดใหม่

เขาอ่านแล้วหลุดยิ้ม

หลี่จิ่งเทียนเงยหน้ามอง

“มีข่าวอะไร?”

“มีคนบอกให้ข้าไปนอน”

“ในที่สุดก็มีคนพูดแล้วเจ้าฟัง”

หลี่เจียงยังไม่ทันตอบ เจ้าหน้าที่กรมอาญาก็เข้ามาพร้อมบัญชีรายชื่อผู้เกี่ยวข้อง ใต้เท้าไป๋ซึ่งนั่งตรวจเอกสารอยู่ฝั่งตรงข้ามรับไปอ่าน ก่อนวางเทียบกับชื่อเจ้าของฉากบังลมที่พยานให้การไว้เมื่อคืน

เป็นคนเดียวกัน

ขุนนางผู้นั้นมีชื่ออยู่ในคณะผู้ตรวจรับทรัพย์สิน และเมื่อวานเพิ่งเสนอให้ยุติการตรวจสอบ โดยให้เหตุผลว่าบัญชีเก่าไม่น่าเชื่อถือ

หลี่จิ่งเทียนปิดสมุดลง

“ให้ยื่นขอคำสั่งตรวจเรือน เก็บของไว้เป็นหลักฐานก่อน”

ครั้งนี้ หลี่เจียงไม่ได้หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ เขาพับข้อความของมู่หลานเก็บไว้ในแขนเสื้อ ก่อนลุกขึ้นไปจัดคนส่งคำร้อง

พวกเขาต้องไปถึงฉากบังลมบานนั้น ก่อนเจ้าของจะรู้ว่าพยานกลับมาอยู่ในมือทางการแล้ว