4

ลัคนาตื่นขึ้นในช่วงบ่ายโมงของอีกวัน หลังจากพีรภาสเคล้นพลังจากเธอไปจนหมดแรง กว่าจะยอมปล่อยให้เธอเพลียหลับก็ตอนเกือบจะตีสี่ โน้ตเล็กๆถูกวางไว้ที่ตู้ข้างเตียงนอน ในนั้นแจ้งว่าให้เธอพักผ่อนให้พอ เขาสั่งรูมเซอร์วิสไว้ให้ ถ้าหากเธอหิวให้โทรตามพนักงานขึ้นมาเสิร์ฟอาหาร

แต่หญิงสาวกลับอยากจะออกไปจากที่นี่ เธอรีบแต่งตัวก่อนจะออกจากห้องพักของเขาไปอย่างเงียบๆ ไปเริ่มต้นที่บ้าน อาบน้ำแต่งตัวใหม่และไปรับงานสอนพิเศษ กลับมาใช้ชีวิตให้เป็นปรกติ เพราะเธอจะต้องทำมาหากิน เธอยอมช่วยพี่ชาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่งอมืองอเท้าทำตัวเป็นเครื่องขัดดอกเบี้ยให้ใครดูถูก

  “อ้าวหลิว เป็นไงบ้าง” ลัคนัยเอ่ยทักทายน้องสาวอย่างเสียมิได้ ยามเมื่อเห็นน้องเดินเข้ามาในตัวบ้าน เขาพึ่งตื่นเช่นเคยในวันเสาร์ที่ไม่ต้องไปทำงาน ตื่นบ่ายสองตรงกับช่วงเวลาที่น้องกำลังเดินกลับเข้าบ้าน

“หลิว ยัยหลิว” พี่ชายรีบเดินขึ้นมาดักหน้าหญิงสาวไว้ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินไปอีกทาง

“พี่แฮม มีอะไรเหรอคะ” ก้มหน้าไว้ไม่ยอมเงยมองผู้เป็นพี่ที่กำลังทักทาย อย่างจงใจหลบหน้าหลบตา

“หลิวเป็นไงบ้าง คุณเติร์กเขาทำร้ายหลิวหรือเปล่า” คำถามของพี่ชาย ถ้าได้ยินก่อนหน้านี้เธอคงจะยินดีอยู่หรอกที่พี่ชายนึกเป็นห่วงเธอบ้าง หลังจากปล่อยเธอเผชิญบาปกรรมที่ไม่ได้ก่อเพียงลำพัง

“คุณเติร์กเขาตกลงรับปากจะยอมให้พี่พักชำระหนี้ใช่ไหม” คำถามต่อมาของพี่ชายทำให้คนฟังรู้สึกวิงเวียนคลื่นไส้ ตกลงแล้วพี่ขี้ขลาดของเธอ รู้สึกเป็นห่วงกันอย่างจริงใจบ้างไหม

เมื่อคืนเขาทำร้ายจิตใจเธอขนาดไหนทำไมไม่มีท่าทีห่วงใยกันมาก ทำไมถึงห่วงเพียงเรื่องของตนเองขนาดนั้น

“หลิว ตอบสิ!” คาดคั้นเอาคำตอบ พร้อมกับบีบจับไหล่เธอไว้แน่นพร้อมทั้งเขย่าไปมาราวกับเธอไม่ใช่คน ไม่มีเลือดเนื้อจิตใจ ไม่เจ็บปวด ทั้งๆที่เลือดของเธอก็เหมือนเขาครึ่งหนึ่ง

“พี่แฮม ปล่อยหลิว” น้องน้อยร้องท้วงสั้นๆ ไม่ได้คาดหวังว่าพี่ชายจะห่วงใยเธอ แต่ไม่ได้เตรียมใจเผื่อว่า แม้ไม่ได้ขอโทษหรือห่วงใยแล้ว เขาจะไม่สนใจใยดีเธอซึ่งต้องมารับเรื่องชั่วๆของเขาแบบนี้ด้วย

“แกตอบมาสักทีสิว่าคุณเติร์กเขาพูดถึงหนี้ของฉันว่ายังไง ตกลงให้ผักผ่อนไปก่อนไหม”

“เราไม่ได้พูดถึงเรื่องหนี้ของพี่เลย” ตอบไปตามตรง

“ฉันไม่ได้ส่งแกไปนอนกับผู้ชายเฉยๆนะหลิว แกต้องไปช่วยเอาอกเอาใจเขา ให้เขาไม่มาฆ่าฉันหรือมาทวงหนี้ฉันในระหว่างนี้”  ลัคนัยหงุดหงิดแทบจะหักคอน้อง พอไม่ได้ดั่งใจก็เหวี่ยงเธอทิ้งให้ล้มกับพื้น “ไม่ได้เรื่องจริง! เหมือนฉันแค่ส่งแกไปนอนกับผู้ชาย” วาจาร้ายกาจดุดันไม่ต่างจากสายตาโกรธเคือง

“หลิวจะไปพูดได้ยังไง มันเป็นเรื่องที่พี่แฮมต้องคุยกับเขาเองไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ได้ดั่งใจเลยเว้ย! ฉันให้แกเสนอตัวเป็นนางบำเรอคุณเติร์กแลกเปลี่ยนกับเขาไม่ต้องตามทวงหนี้ฉัน แล้วก็แลกกับที่เขาจะไม่เอาเรื่องฉันเรื่องที่น้องสาวเขาแท้งลูก”

“อะไร? หลิวไม่เข้าใจ” น้องสาวเจ็บปวดต่อสิ่งที่พี่ชายพูดทุกคำ เขาเคยเห็นเธอเป็นน้องบ้างหรือเปล่าทำไมทำกับเธอแบบนี้

“น้องสาวของคุณเติร์กไปทำแท้ง แต่ช็อกเพราะตกเลือด ตอนนี้ยังไม่ฟื้น ฉันติดหนี้พนันบอล ก็เลยเอารถของวุ้นตาลไปขาย คุณเติร์กรู้ว่าฉันทำเรื่องทั้งหมดเขาเลยจะฆ่าฉันที่ไปทำร้ายน้องสาวเขา”

“พี่แฮม” ลัคนาพูดไม่ออก ไม่คาดคิดว่าพี่ชายจะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้

“แต่แกช่วยฉันได้ แกช่วยพี่ได้นะหลิว เมื่อคืนแกทำให้คุณเติร์กเขาพอใจนะ เพราะเขายังไม่โทรมาต่อว่าให้ฉันได้ยิน แต่แกมันโง่! ที่ไม่ได้พูดช่วยฉันให้เขายอมรับข้อเสนอผัดผ่อนหนี้ ตัวแกเลยมีค่าแค่นางบำเรอที่ทำให้เขาพอใจ แกมันโง่ที่ปล่อยโอกาสที่จะช่วยฉันรอดผิดที่พาน้องของเขาไปทำแท้ง” ลัคนัยโทษคนอื่นเสมอ และยังมีทีท่าโมโหอาละวาดยามเมื่อน้องทำไม่ได้ดั่งใจ  

“พะ...พี่แฮม” ลัคนาตกใจจนตัวชาเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน ยามที่พี่ชายพูดราวกับชีวิตบริสุทธิ์นั้นเป็นผักปลาไม่ใช่คน “นะ...นั่นมันลูกของพี่หรือเปล่า” ขนาดน้องแท้ๆอย่างเธอเขายังผลักไสให้ไปรับผิดชอบด้วยวิธีบ้าๆนั้น ว่าเลวร้ายแล้ว แต่เพราะเขามีบุญคุณต่อชีวิตเธอ เธอเลยจำยอม แต่นี่เด็กในท้อง ลูกของเขา เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดขึ้น รักสนุกจนเกิดครรภ์ที่ไม่ปรารถนาขึ้นมา แล้วจัดการง่ายดายเพียงพาผู้หญิงไปทำแท้ง เธอรู้สึกสงสารน้องสาวของพีรภาสขึ้นมาจับใจ

“แล้วยังไงล่ะ ฉันไม่อยากมีลูกนี่หว่า ยัยนั่นมันปล่อยตัวเองให้ท้องเอง” โยนความผิดบาปไปให้ภาริตาอย่างมั่นคงมั่นใจ “แกทำยังไงก็ได้ ให้คุณเติร์กไม่เอาเรื่องฉัน อย่ายอมให้เขาซ้อมฉันอีกนะ ไม่งั้น ฉันจะมาซ้อมแกบ้าง!” กลับกลายเป็นโยนความผิดให้น้องรับผิดชอบ

“หลิวไม่ไปหาคุณเติร์กอีกแล้วนะ ไม่เอา” ร่างของน้องค่อยๆขยับออกห่าง ไม่ไว้วางใจในตัวพี่ชาย เธอไม่อยากเอาตัวเข้าไปทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ดูๆไปพี่ชายเธอไม่ได้สำนึกผิดเลย ยิ่งให้โอกาสยิ่งไร้สำนึก เธอไม่อยากเอาตัวเข้าแรกเพื่อช่วยคนไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้อีกต่อไป

“แกมันเนรคุณ วันนั้นฉันไม่น่าพาตัวเองไปเสี่ยงตายช่วยแกไว้เลย อีคนไม่มีประโยชน์!” เมื่ออับจนคำแก้ตัว บุญคุณย้อนหลังมักถูกนำมาทวงถาม

“พี่แฮมอย่าพูดกับหลิวแบบนี้” น้องสาวร้องไห้เมื่อได้ยินในสิ่งที่พี่ชายพูดให้สะเทือนจิตใจ พยายามจะวิ่งหนีเข้าห้องนอนตนเองยามเมื่อได้ยินเรื่องบ้าๆ

ลัคนัยน์วิ่งตามกวดมากระชากแขนน้องสาวให้ลุกขึ้นเผชิญหน้า “คืนนี้แกอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย” พี่ชายนัดหมายเองเสร็จสรรพ “ฉันจะพาแกไปนอนกับคุณเติร์ก นอนไปเรื่อยๆ บริการเขาไปเรื่อยๆจนกว่าเขาจะยกโทษแล้วก็ยกหนี้ให้ฉัน แต่ถ้าแกไม่ยอมไปหาคุณเติร์ก ฉันจะพาแกไปที่บ่อน!”

“พี่จะให้หลิวไปไหน” เริ่มกลัวว่าพี่ชายจะพาเธอส่งให้ผู้ชายคนอื่นๆ

 “ฉันจะส่งแกให้ไปอยู่กับคุณเติร์กอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ให้ได้เรื่องนะ  อย่าให้มันเสียเวลาไปเปล่าๆแบบเมื่อคืนอีก ถ้าครั้งนี้มันเสียเปล่าอีกฉันจะส่งแกขายให้ซ่อง!”

“หลิวเป็นน้องพี่นะ พี่ส่งน้องตัวเองไปนอนกับใครก็ไม่รู้แบบนี้ได้ยังไง” ถามอย่างเหลืออด

“เพราะชีวิตของแกติดหนี้บุญคุณฉันน่ะสิ แกเลยต้องช่วยฉันทุกอย่าง ที่ฉันบอกให้แกทำ!” ทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะกลับขึ้นห้อง วันนี้วันหยุดกลับต้องตื่นมาเจอน้องหน้าโง่ให้เสียอารมณ์หมด

ลัคนาน้ำตาตกใน เป็นครั่งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ที่รู้สึกตัวเองมีค่าแค่รองมือรองเท้าพี่ชายเท่านั้น หมดเรี่ยวแรงจนต้องทรุดตัวลงกับขอบเตียง ก้มหน้าใส่ที่นอน ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น