บทนำ 2/2

“เงินแค่นั้นจะคู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกของลูกข้าได้อย่างไร ฝูเหลียน... เจ้ามันก็แค่หมาซื่อสัตย์ที่ข้าเลี้ยงไว้ใช้งานในจวนเท่านั้น ตื่นจากฝันกลางวันเสียที สตรีชั้นต่ำที่เนื้อตัวมีแต่กลิ่นดินอย่างเจ้า แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนนี้ก็นับว่าเมตตาหนักหนาแล้ว!”

สิ้นเสียงของฮูหยินใหญ่เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น สร้างความอับอายให้กับฝูเหลียน แต่ไม่เจ็บปวดใจเท่ากับคนที่นางเชื่อว่าเขาจะจริงใจต่อนางเอ่ยถ้อยคำเหยียดหยาม

ฝูเหลียนมองอู่มู่เหอที่หัวเราะเยาะเย้ยนางร่วมกับบ่าวคนสนิทอย่าง อันเซิ่ง ความรักที่นางเพียรสะสมมานับสิบปีถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด นางถูกบ่าวลากตัวออกมาโยนทิ้งหน้าจวนสกุลอู่อย่างไร้ค่า ในมือเหลือเพียงเหรียญอีแปะเดียวที่บังเอิญร่วงหล่นอยู่ในสาบเสื้อ

ฝูเหลียนเดินโซซัดโซเซไปตามท้องถนนท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในฤดูแล้ง นางไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ใด ในเมื่อชีวิตนี้สิ่งเดียวที่รู้จักคือตระกูลอู่ ที่ซุกหัวนอนตั้งแต่ตนเองอายุห้าหนาวหลังจากถูกซื้อตัวจากบ้านนอกมาเป็นสะใภ้เลี้ยง หรือก็คือการเป็นเจ้าสาวของชายใจอำมหิต

แต่นั่นกลับเป็นอดีตทันทีที่นางถูกไล่ออกจากจวน

นางไม่มีญาติให้พึ่งพาไม่มีบ้านให้กลับ สองเท้าเดินย่ำไปตามทาง ก้าวไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งนางชนเข้ากับแผงอกแกร่งของบุรุษผู้หนึ่งจนล้มลง หรือเรียกง่าย ๆ ก็คือนางหมดเรี่ยวแรงจะหยัดยืนด้วยตนเองต่อไปแล้ว เพียงแค่ผลักเบา ๆ ก็ล้มอย่างง่ายดาย

แต่กลิ่นหอมของไม้กฤษณาและไอเย็นจากเสื้อคลุมกายราคาแพงปะทะจมูกเล็ก ทำให้นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ยืนสูงสง่าอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาเยือกเย็นไร้แววเมตตา แต่กลับดูมั่นคงดั่งภูผาที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้

“ใต้เท้า...ข้าอยากรู้เสียจริงเจ้าค่ะ ทำไมจะมีสามีสักคนถึงได้ราคาแพงเช่นนี้...” ฝูเหลียนพึมพำเสียงเศร้าน้ำตาคลอเบ้าแบมือที่กำเหรียญอีแปะเดียวอย่างสั่นเทาก่อนหยาดน้ำตาจะหยดรดรินลงบนเหรียญ รอยดินที่เปื้อนเหรียญชัดขึ้นเมื่อถูกน้ำตาของนางชะล้าง

“ท่านใต้เท้าเจ้าคะ...หากข้าจะแต่งงานกับท่าน ต้องใช้เงินเท่าใดกันหรือเจ้าคะ?”

นางถามอย่างไร้เดียงสา ไม่คิดจะแต่งงานกับเขา จริง ๆ เพราะแค่ชายเสื้อของผู้สูงศักดิ์ท่านนี้นางยังไม่มีสิทธิ์แตะต้อง

ลู่จิ้งเหิง กั๋วกงผู้ที่คนทั้งราชสำนักขนานนามว่าเทพสงครามเขาอยู่เหนือคนนับหมื่นอยู่ใต้คนคนเดียว ขุนนางหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเหรียญอีแปะที่เปื้อนคราบดินและน้ำตาในมือนาง ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปหยิบมันขึ้นมามองอย่างพินิจพิเคราะห์

“อีแปะเดียว...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทคนฟังเอ่ยขึ้นแล้วเว้นไปหนึ่งลมหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ “อีแปะเดียวก็เกินพอสำหรับค่าสินสอดของข้าแล้ว”

เขาก้มลงช้อนร่างบางขึ้นมาแนบอก ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าทหารองครักษ์ที่ติดตามมาด้านหลัง

“กลับจวนกั๋วกง...พรุ่งนี้ข้าจะแต่งงาน”