LOGINอิงฟ้าไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หัวใจเธอกำลังเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ร่างกายเหมือนถูกกระชากหลุดจากโลกที่คุ้นเคย สายลมหนาวแผ่วเบาพัดผ่านหน้าอย่างแปลกประหลาด รอบตัวคือแสงประกายวิบวับเหมือนหมู่ดาวล่องลอยไปทุกทิศ มันเหมือนกับว่าเธอล่องอยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา สายน้ำนี้ทั้งอบอุ่น ทั้งลึกลับ ร่างกายเหมือนไร้น้ำหนัก ลอยเคว้งอย่างไร้จุดหมาย
ขณะนั้น ความกลัวผสมกับความตื่นเต้นกำลังก่อตัวอยู่ในใจ อิงฟ้าพยายามจับจ้องไปข้างหน้า ภาพที่เห็นเหมือนหลุดออกจากฝัน ฉากหลังของเมืองสมัยใหม่จางหายไปแทนที่ด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ หลังคากระเบื้องโค้งและภูเขาสูงตระหง่านที่ล้อมรอบ เสียงระฆังจากวัดไกล ๆ ดังก้อง ขณะตกลงไปในบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกทั้งอัศจรรย์และตื่นกลัว
ตูม!
“อุ๊บ! แค่ก แค่ก!” อิงฟ้าทะลึ่งตัวพรวดขึ้นมาจากน้ำแล้วสำลักออกมาจนตัวโยน หลังจากกลืนน้ำไปหลายอึก แต่พอปรับสายตาได้ก็พบกับสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมายังเธอเช่นกัน
“กรี๊ด” ทั้งสองฝ่ายต่างพร้อมใจกันประสานเสียง ฝ่ายนั้นก็วิ่งด้วยความแตกตื่นกันวุ่นวายฟังไม่ได้ศัพท์ เธอเองก็พยายามว่ายหนีขึ้นขอบสระน้ำอุ่นแบบสะเปะสะปะ จนกระทั่งชนเข้ากับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่อยู่ภายในสระเช่นกัน
“กรี๊ด! ขะขอโทษค่ะ ฮือ..ขอโทษ ที่นี่ที่ไหน แฮ่ก”
“ไทเฮาเพคะ เสด็จหนีเถิดเพคะ! นางผู้นี้ไม่น่าไว้วางใจ ทางนี้เพคะ เร็วเถิดเพคะ”
เสียงนางกำนัลบนขอบสระเร่งเร้าให้หญิงผู้นั้นหนี แต่หญิงผู้นั้นกลับไม่สนใจที่จะขึ้นจากสระน้ำ กลับก้าวฝ่าสายน้ำอุ่นอย่างสง่างาม ตรงเข้าไปหาอิงฟ้าที่กลัวจนตัวสั่นอยู่ที่มุมสระ เธอหมดเรี่ยวแรงจะปีนหนีเพราะน้ำหนักชุดเปียกน้ำถ่วงเธอไว้ กอปรกับขอบสระที่แสนชัน ทำให้แชมป์ปีนต้นไม้อย่างเธอต้องยอมแพ้จริง ๆ
“เจ้าชื่ออะไร มาจากที่ใด มาที่นี่ทำไม?”
น้ำเสียงอ่อนโยน แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและมีประกายแห่งความเมตตาของหญิงวัยกลางคน แต่ก็ยังเหลือเค้าลางความงามที่เป็นหนึ่งในอดีตอยู่ไม่น้อย ทำให้อิงฟ้าผ่อนคลายมากขึ้น แต่ยังไม่ไว้ใจหญิงแปลกหน้าผู้มีหน้าตาคมสวยผู้นี้อยู่ดี
“หนูชื่ออิงฟ้าค่ะ แต่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หนูเองก็ไม่รู้ เอ่อ ที่นี่ที่ไหนคะ” แววตาของอิงฟ้างุนงงและหวาดหวั่นไม่น้อยเลยทีเดียว อิงฟ้าขดตัวแล้วคิดจะขยับหนี พลางกวาดสายตาและจับจ้องไปยังหญิงวัยกลางคนผู้นี้อย่างระแวง
ไทเฮามิทันได้ตรัสอะไร แต่สังเกตเห็นกำไลที่ข้อมือของอิงฟ้า จึงนึกอยากดูให้ชัด ๆ พระนางจึงชี้ไปที่กำไล “ถอดออกมาสิ เราขอดูหน่อย”
อิงฟ้าลังเลแต่ก็ตกลง แม้พยายามจะถอดมันออกแต่ว่าสุดความสามารถจริง ๆ “ขะ...ขอโทษจริง ๆค่ะ หนูแกะไม่เป็น”
“ไม่เป็นไร ยื่นแขนของเจ้ามาก็พอ” ทรงนึกชื่นชมความงามแรกแย้มและผิวขาวเนียนละเอียด ก่อนที่จะพินิจพิจารณากำไลที่ข้อมือของอิงฟ้าชัด ๆ ก็ต้องตื่นตะลึงแทบล้มทั้งยืน
“โอ! นี่เป็นกำไลที่ข้าเคยตามหามานาน ข้าฝันเห็นมันมาตลอดหลายปี เป็นนางนี่เอง! เทพีหนี่ว์วาทรงประทานนางมาให้ข้า ฮะฮะ” พระนางตรงเข้าสวมกอดอิงฟ้า แล้วหอมแก้มซ้ายขวาอย่างรักใคร่โดยที่เธอยังงุนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก
“ยินดีต้อนรับ! ลูกสาวของข้า ข้าคือพระนางเซี่ยผู้เป็นมารดาของจวิ้นเหยา อ๋องแห่งแคว้นเซี่ย”
“ยินดีต้อนรับ! ลูกสาวของข้า ข้าคือพระนางเซี่ยผู้เป็นมารดาของจวิ้นเหยา อ๋องแห่งแคว้นเซี่ย” พระนางทรงกล่าวด้วยความปรีดาแก่เด็กสาวที่ยืนฟังตัวแข็งทื่อ วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง อิงฟ้ารีบดันตัวออกจากอ้อมกอดของพระนางอย่างขำ ๆ ไม่เชื่อคำที่หญิงวัยกลางคนผู้นี้กล่าวเลยสักนิด
“เอ่อ แคว้นเซี่ย? หมายถึงจีนหรือคะ ฮะฮะ คุณพูดอะไรคะ แปลกจัง หนูจะอยู่ที่จีนได้ยังไง ตะกี้หนูยังอยู่กับทุกคนที่กรุงเทพอยู่เลย ชั่วพริบตาจะมาอยู่ที่จีนได้ยังไง อย่ามาอำกันดีกว่าค่ะ”
เงียบ...
“คุณพ่อคะ แม่คะ ออกมาได้แล้วค่ะ หนูจับได้แล้วนะเลิกเล่นกันสักที ไหนล่ะกล้องทีวี ทุกคนหายไปไหนกันหมดล่ะคะ ฮะฮะ”
เมื่ออิงฟ้ามองไปรอบ ๆ แล้วได้เห็นบรรยากาศของตำหนักไทเฮาอันยิ่งใหญ่ กลิ่นจากเครื่องหอมกำยานลอยเข้ามาต้องจมูก ไหนจะสระน้ำอุ่นกว้างใหญ่ ช่างชวนให้ตื่นตะลึง
สายตาของเธอก็ต้องเบิกกว้าง พยายามคิดปลอบใจว่านั่นเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้น พลันรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมากะทันหัน คล้ายกับสัมผัสได้ว่าเทพีหนี่ว์วากำลังเสด็จมาต้อนรับเธอด้วย!
เหล่านางกำนัลต่างถวายคำนับแด่หญิงสาวผู้มาเยือนโดยพร้อมเพรียงด้วยความเคารพสูงสุด ไม่ต่างจากเหล่าขันทีที่หมอบกราบรอรับพระเสาวนีย์อยู่ รอยยิ้มขี้เล่นของอิงฟ้าก็ค่อย ๆ เจื่อนไป
“นะ...หนูไม่อยากจะเล่นแล้วนะคะ คุณป้า ช่วยบอกให้ทุกคนเลิกล้อเล่นกันเสียที ถึงกำไลชิ้นนี้จะเป็นของเก่าจริง แต่ก็ไม่ต้องจัดฉากกันขนาดนี้ก็ได้ พวกคุณทำไปเพื่ออะไรคะ?!”
อิงฟ้าห่อตัวแน่นเข้าด้วยความหนาวสั่นไปทั้งกาย และเริ่มยะเยือกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ น้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจ บ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่เริ่มเข้ามาเกาะกินทีละน้อยแล้ว แววตาอันสับสนของอิงฟ้าก็ยังยากที่จะยอมรับ เมื่อไออุ่นจากมือเรียวงามส่งต่อมาถึงเธอ อิงฟ้าจึงได้แต่สะบัดศีรษะไปมา
ในสมองมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด น้ำตาหยดใส ๆ เริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นทาง อิงฟ้าร้องสะอื้น พระนางเซี่ยจึงเข้าโอบกอดแล้วลูบหลังอย่างอ่อนโยน ช่วยปลอบใจแก่อิงฟ้าที่เริ่มร้องไห้โฮจนตัวสั่นสะท้าน และรับสั่งปลอบประโลมแก่เด็กน้อยด้วยน้ำเสียงดั่งมารดาผู้เปี่ยมรักแก่บุตร
“ต่อไปนี้ เจ้าจะเป็นลูกสาวของข้า อิงฟ้า ...องค์หญิงอิงฟ้า หามีอะไรต้องกลัวไม่ ข้าคือแม่ของเจ้าแล้ว แม่จะอยู่ข้าง ๆ เจ้าเอง”
--------
“เอ่อ คือหนู ..เอ๊ย หม่อมฉัน ...เอ๊ย ข้าพเจ้า เอ้อ...”
อิงฟ้านึกอยากกัดหูตัวเองและนึกเสียใจที่โดดเรียนบ่อย พอต้องมาใช้จริงจึงจะมาเห็นคุณค่า อิงฟ้าจึงได้แต่ขุดความรู้งู ๆ ปลา ๆ ไปก่อน
“ฮึฮึ ไม่เป็นไรจ๊ะ พูดตามสบายเถอะ แม่ไม่ว่า แม่อยากรู้จักสนิทสนมกับลูกเร็ว ๆ นะอิงฟ้า”
พระนางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน อิงฟ้าจึงยิ้มกว้างตอบอย่างสดใสหลังจากหยุดร้องไห้และพยายามทำใจยอมรับโชคชะตา พระนางเซี่ยก็มีเมตตาต่อหญิงสาวยิ่งนัก ทรงจัดแจงให้นางกำนัลเปลี่ยนชุดให้เธอมาเป็นชุดองค์หญิงดูสดใสน่ารักเรียบร้อยแล้ว มาตอนนี้รอบตัวเธอก็รายล้อมไปด้วยขนมหวานและของกินมากมายเพื่อปลอบใจให้คลายน้ำตา
“ขอบคุณเพคะเสด็จแม่” ว่าแล้วอิงฟ้าก็เขยิบตัวเข้าไปหอมแก้มพระนางหนึ่งฟอด เธอยิ้มจนตาหยีและนึกขอบคุณไม่รู้รอบที่เท่าไหร่
“ท่านใจดีเหมือนยายของหนูเลยเพคะ”
“อ้าว ข้าไม่ได้ใจดีเหมือนแม่ของหนูรึ?” คิ้วเรียวขมวดเข้าอย่างนึกฉงน อิงฟ้ารีบส่ายหัว ดูแล้วช่างน่าเอ็นดู
“ใจดีก็ใจดีอยู่ค่ะ แต่ตีหนูเรื่อยเพราะหนูซน คุณแม่เลยต้องมีไม้เรียวติดไว้ทุกห้อง เรียกว่า ไม้เรียวศักดิ์สิทธิ์ แฮะแฮะ” พูดถึงตรงนี้อิงฟ้าก็รีบอ้อน “แต่ตอนนี้ไม่ซนแล้วเพคะ”
ดูท่าว่าแม่ตัวน้อยคงซนไม่ใช่เล่น ๆ ทำเอาพระนางหัวเราะลั่นโถง บรรดานางกำนัลรับใช้ใกล้ชิดต่างยินดีเพราะไทเฮาทรงมิค่อยหัวเราะเบิกบานมานานแล้ว ด้วยเป็นเพราะทรงมีเรื่องกลัดกลุ้มในใจมานาน แต่ในตอนนี้ดูท่าจะหมดสิ้นไปเสียที
“ตอนหนูยังเป็นเด็ก คุณยายจะคอยช่วยหนูโดยเฉพาะเวลาที่หนูไม่ยอมกินผัก พอหนูสะกิดคุณยาย ท่านก็จะรีบรับผักไปทานเอง ไม่ให้แม่เห็นเลย” อิงฟ้าเล่าไปยิ้มไป พลางเคี้ยวขนมแผ่นหนารสชาติปะแล่ม แต่ก็ลองชิมจนครบ
“แต่มื้อถัดไป คุณยายจะเข้าครัวเคี่ยวน้ำแกงผักมาให้กินทันที หนูเลยต้องเลิกสะกิดให้คุณยายทานผักให้แทน”
“อ้าว ทำไมล่ะจ๊ะ ก็ดีออกนี่ ทานน้ำแกงผักง่ายกว่าไม่ใช่รึ” ยิ่งฟัง พระนางก็ยิ่งงง
“เสด็จแม่ทรงไม่ทราบว่าฝีมือเข้าครัวของคุณยายเป็นอันดับโหล่ในปฐพี ทนกินได้แค่ 2 คำ วิญญาณก็แทบหลุดแล้วล่ะเพคะ ขอกลับไปกินผักของแม่ดีกว่า” คราวนี้เสียงหัวเราะก็หลุดออกมาเต็มคำจนลั่นห้องเสวยแขนะยาหารอีกรอบ
“อิงฟ้า” พระสุรเสียงอ่อนหวานแต่จริงจัง ทำให้เธอต้องหยุดกินแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตา
“เพคะ?”
“แม่ฝันมาหลายปีว่าอยากจะมีบุตรสาวเช่นเจ้า ในที่สุดสวรรค์เบื้องบนก็ทรงประทานมาให้แม่” พระนางเอื้อมมือมาลูบเรือนผมสีดำขลับอย่างทะนุถนอม และโน้มองค์มาจุมพิตลงบนหน้าผากมนด้วยความรักเปี่ยมล้นใจ ร่างบางนิ่งฟัง รอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นมาจากคนทั้งคู่พร้อม ๆ กัน
“แม่ฝันว่าแม่ได้รับเด็กหญิงที่มีกำไลหยกนี้สวมอยู่จากองค์เทพีหนี่ว์วา” พระนางทรงแย้มยิ้มอย่างมีความสุขสดชื่น แต่อิงฟ้าไม่ค่อยเข้าใจ
“เมื่อเห็นหน้าเจ้า แม่ก็แน่ใจว่าจะต้องใช่ เจ้าชื่ออิงฟ้า แม่จะตั้งชื่อเจ้าให้ใหม่ว่าเหม่ยอิง”
“เหม่ยอิง”
“เจ้าคือผู้ปรากฎพร้อมแสงประกายอันงดงาม”
พระนางทรงลูบไล้ผมนิ่มสลวยของอิงฟ้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปหยิบเครื่องกระไหล่ทองคำ ประดับประดาด้วยอัญมณีคล้ายกับกำไลที่ข้อมือของเธอ ทรงปักปิ่นลงบนมวยผมของอิงฟ้าอย่างทะนุถนอม แล้วจึงประกาศต่อหน้าเหล่าข้าราชบริพารอย่างชัดเจน พระสุรเสียงดังกึกก้องไปทั่วทุกทิศเพื่อประกาศิตชีวิตของผู้มาจากโลกปัจจุบันเสียใหม่ไปตลอดกาล
“ข้าฯ เซี่ยหยวนเหม่ย ขอแต่งตั้ง อิงฟ้าเป็นบุตรแห่งข้า ให้มีศักดิ์และสิทธิ์เทียบเท่าบุตรในอุทรของข้า ผู้ใดจะดูหมิ่นมิได้ นับจากนี้ไปนางคือองค์หญิงพระองค์ใหม่ องค์หญิงเหม่ยอิง”
พลันเหล่าข้าราชบริพารทั้งหมด ต่างหมอบกราบแทบเท้าของเธอ แล้วกล่าวอวยพรแซ่ซ้องแด่องค์หญิง อิงฟ้าแทบรู้สึกว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลาย มือบอบบางที่ถูกพระนางกุมไว้เย็นเฉียบด้วยความประหม่าและนึกกลัวจับใจ เธอต้องกลายเป็นองค์หญิงแคว้นเซี่ยโดยไม่ทันตั้งตัว แต่อิงฟ้าก็ไม่ลืมตะกุกตะกักกล่าวขอบคุณพระนาง แม่คนใหม่หมาด ๆ ของเธอ! องค์หญิงเหม่ยอิง
บทที่ 66 มหาสงครามที่แสนระทม“ท่านพี่จวิ้นเหยา! มานี่เร็วเข้าเพคะ!”ชายหนุ่มรีบทิ้งงานในมือ แล้วผุดลุกขยับไปหาอิงฟ้าที่ตอนนี้เริ่มอุ้มท้องโตอุ้ยอ้ายทันที อิงฟ้ากำลังนอนเอนหลังเอกเขนกอยู่บนตั่งติดกับโต๊ะทรงงาน แม้จะมีครรภ์ใหญ่ขึ้นมาก แต่รูปร่างทรวดทรงองค์เอวก็ยังอรชรอ้อนแอ้นอยู่เช่นเดิม อันเป็นผลเนื่องมาจากการออกกำลังกายยามเช้า แข็งแรงทั้งแม่และลูกจ้า“มีอะไรหรือที่รัก เจ้าเจ็บท้องหรือ?!” จวิ้นเหยาแตกตื่นร้อนรนใจยิ่งนัก หันรีหันขวางจะเรียกหมอหลวง แต่ร่างบางดึงข้อแขนไว้ให้นั่งลงเคียงข้างเธอเสียก่อน“ลูกดิ้นล่ะ.. .ฮะฮะ ลูกดิ้น!” อิงฟ้ายิ้มกว้างพลางยกมือขึ้นแนบที่ท้องของตนเบา ๆ ก็ยังรู้สึกถึงเจ้าหนูจวิ้นหลง“จะ...จริงหรือ จริงหรือ!” ชายหนุ่มรีบแนบแก้มกับครรภ์ของนางทันที ก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวภายใน รอยยิ้มกว้างจึงปรากฎแก่ทั้งสอง“จริงด้วยอิงเอ๋อร์ ลูกขยับแล้ว โอ จวิ้นหลงลูกพ่อแข็งแรงจริง ๆ ดิ้นแรงเสียด้วย ฮ่าฮ
“หลงเทียน... หลงเทียน... อ้าว! ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ?”มินตรายืนงงอยู่ในอุทยานหลวง วังแคว้นเฉิน พลางส่งเสียงเรียกหาชายหนุ่ม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา สองขาจึงออกก้าวเดินอย่างงงงวย แต่เธอก็เดินเล่นไปเรื่อย ๆ เพราะบรรยากาศช่างน่าอภิรมย์ เจ้าสายลมก็พัดมากำลังดีให้ชื่นฉ่ำใจ ฉับพลันก็มีเสียงรบกวนความสุขไปเสียก่อน“ฮือ ๆๆ แง ๆๆ”อิงฟ้าหันไปมองตามเสียง ก็พบเด็กชายตัวน้อยล้มอยู่ที่พื้นไม่ไกลจากเธอนัก เจ้าหนูกำลังร้องไห้แย ๆ น่าสงสาร มินตราเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่พบใครจึงตัดสินใจเข้าไปปลอบเจ้าหนูวัย 5 ขวบคนนี้เอง“เจ็บมากมั้ยจ๊ะ ไหนขอพี่ดูแผลหน่อย” มินตราหันรีหันขวางกับเด็กน้อยที่ก้มหน้างุด ๆ ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่สักครู่ แต่แล้วก็ต้องตกใจที่จู่ ๆ เจ้าหนูก็เงยหน้าถอดแบบเฉินหลงเทียนมาไม่มีผิด แต่ไร้คราบน้ำตาขึ้นมาจ๊ะเอ๋กับเธอ“ฮ่า ๆ เสด็จแม่หลงกลแล้ว ลูกผู้ชายล้มแค่นี้ไม่มีวันร้องไห้หรอก เสด็จแม่เคยสอนเทียนจื้อแล้วนี่นา ฮ่า ๆ”‘ตกใจหมด เจ้าเปี๊ยกนี่มันรู้มุกของเราได้ยังไง… แต่เด
หลังจากนั้นมา ข้อตกลงเริ่มขึ้น โดยมีเฉินอ๋องคอยกำกับดูแลและอยู่เคียงข้างมินตราอย่างใกล้ชิด เพื่อร่วมเป็นพยานในพิธีมอบน้ำเชื้อมังกรอันล้ำค่า ทุกค่ำคืนในห้องบรรทม เฉินอ๋องหาได้มีความริษยาหรือขัดเคืองไม่ ตรงกันข้ามพระองค์กลับเป็นผู้กำกับดูแลทุกขั้นตอนอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิด เพื่อให้มั่นใจว่าขั้นตอนสืบสายเลือดนี้จะดำเนินไปอย่างไม่มีข้อผิดพลาดพรวดด... พรวดด...“อ๊าาา!! ซี้ดด หลงเทียน น้ำ ค องค์ชายแตกใส่ ห แล้วเพคะ มิ้นต์รับไม่ไหวแล้ว”“อดทนอีกนิด เพิ่งจะน้ำที่สามเท่านั้น อย่าเพิ่งขยับนะมิ้นต์”เฉินอ๋องจ้องมองลึงค์ของพี่ชายและกลีบแคมมินตราที่ประกบชิดติดกัน กระตุกรัดหงึกๆ ขณะกำลังน้ำแตกพุ่ง โดยที่เฉินอ๋องคอยเอ่ยปากสั่งการ“พี่ท่าน... ขยับเข้ามาให้ลึกกว่านี้เถิด... อย่าให้เสียหยดน้ำกามไปแม้แต่น้อย” เฉินอ๋องเอ่ยกำกับด้วยความใส่ใจในทุกรายละเอียด “มินตราต้องตั้งท้องโดยเร็วที่สุด”ตามตำรากามโบราณที่ตกทอดกันมา เฉินอ๋องให้องค์ชายเฉินหยวนฟงเชื่อมต่อองคชาติร้อนระอุเข้ากับรูรักของมินตราในท่า
บทที่ 65 แม่พันธุ์วันรุ่งขึ้น...เฉินอ๋องตัดสินใจเปิดเผยความจริงทั้งหมด รวมถึงข้อตกลงเรื่องการส่งต่อหน้าที่สืบสายเลือดมังกรให้แก่องค์ชายเฉินหยวนฟง มินตราถึงกับนิ่งอึ้งไป หัวใจหมุนเคว้งด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจในคราแรก"ท่านอ๋อง... ตรัสว่าอย่างไรนะเพคะ?" มินตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงพร่าแผ่ว ดวงตาคู่สวยจ้องมองสบพระเนตรของชายผู้เป็นสามีอย่างไม่อยากเชื่อหูเฉินอ๋องจับมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น กุมไว้ด้วยความรักและความรู้สึกผิด ก่อนจะค่อยๆ อธิบายถึงเหตุผลมินตราหลับตาลง พยายามตั้งสติอย่างหนัก ทบทวนเรื่องราวตรรกะซับซ้อนทางการเมืองและความสัมพันธ์ทั้งหมด และในวินาทีนั้นเอง ความจริงอีกอย่างก็สว่างวาบขึ้นในความคิด...เธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใด จวิ้นเหยาอ๋อง ผู้รักและหวงแหนอิงฟ้ายิ่งชีวิต ถึงได้ยินยอมและวางใจให้เฉินอ๋องเข้าร่วมปรนเปรอสวาทกับอิงฟ้าได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ!มินตรามองสบพระเนตรเฉินอ๋องด้วยแววตาห่วงใย ก่อนจะเสนอทางเลือกอื่นด้วยความจริงใจ
สวบบบ!!“อู้วว แน่นมากเลย” สะโพกแกร่งตึงแน่นเกร็งซ่านขณะดันแท่งลึงค์ลำยักษ์เข้าไปในร่องคับแคบ มินตราแอ่นกายรับแรงกระแทก เนื้อตัวเกร็งเสียวที่โดนจับปี้“อา...” เสียงครางหลุดออกจากริมฝีปากมินตราโดยไม่รู้ตัวพระองค์จุมพิตเธอแล้วกระเด้าตับ... ตับ.. ตับ...!!!ร่างกำยำบดเน้นๆ เนื้อๆ กระทุ้งจนสุดรู แทงมิดด้ามแล้วส่ายเอวหมุนควง เย่อแรงตอดมันส์จนกลีบปลิ้น “อึ่กก... อื้ออ... อื้ออๆ”“ฮึๆ เด้ง ห รับ ค เชียวนะ”“อ๊ะ... อื้อๆๆ อื้อๆๆ” มินตราร้องไห้เสียว ร่าวขาวอวบนอนตะแคงข้างให้ท่อนเอ็นร้อนๆ จ้วงดังพั่บๆๆ ลึงค์แข็งชันสอดใส่จนกลีบตุงชัดเจนป้าบ!!ป้าบ!!ป้าบ!!!!“อ๊ะ อื้ออๆๆๆ“ซี้ดด... สุดยอด ตอดๆ ดูดๆ ดีเหลือเกิน อา...”เฉินอ๋องกระแทกใส่ร่องแฉะฉ่ำอย่างเมามัน จังหวะกระแทกของเขาเสียวเด็ด กลีบสาวตอดแน่นโดน ค ลำมหึมาแหกจนแทบปริ แท่งลึงค์กระเด้าไปมาแน่นเหมือนกระบอกสูบ ทำเอ
ค่ำคืนแห่งรักคืนนี้ปรากฎพระจันทร์เกาะเกี่ยวกิ่งนภา มีดวงดาววาวแวมลอยเกลื่อนฟ้า ลมหนาวเริ่มพัดมาให้คู่รักอยากซุกหาไออุ่นของกันและกัน เฉินหลงเทียนเอนหลังอย่างสบายใจอยู่บนแท่นบรรทม พลางใช้สายพระเนตรสีน้ำตาลคมกริบแฝงไฟพิศวาสรุ่มร้อน สำรวจร่างบางที่ยืนเอียงอายอยู่ ไม่คลาดสายตาเลยแม้สักเสี้ยววินาที“ยะ...อย่าเพิ่งลืมตานะ...มิ้นต์ยังถอดไม่เสร็จ”เธอไม่รู้ตัวเลยว่าถูกมองมาตั้งแต่ต้น เฉินหลงเทียนมิได้หลับตาตามสัญญาเลยจนกระทั่งมินตราไม่มีผ้าสักชิ้นห่อหุ้มกาย เมื่อหันกลับมา เฉินหลงเทียนจึงแกล้งหลับตาแน่นเหมือนเดิม แต่ในใจนั้นแทบระเบิดแล้ว“ละ...ลืมตาได้แล้วเพคะ”ทรงแสร้งทำเป็นลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก แต่แล้วแทบต้องพร่ำเพ้อซาบซ่าน มินตราสะท้านเอียงอาย แทบจุดความร้อนในร่าง หญิงสาวจึงต้องยกมือขึ้นปิดบังร่างกายตนจากสายพระเนตรเปี่ยมปรารถนา ใบหน้าหวานแดงก่ำจนแทบสุก เกิดนึกอายที่เป็นฝ่ายขอถอดเอง“ยะ...อย่าเพิ่งมองนะ มิ้นต์เขิน”ชายหนุ่มแย้มสรวลยามเห็นแม่เสือสาวของพระองค์เอียงอาย หลบชม้ายชายพระเนตรพัลวันจนทำอะไ







