บทที่1.จุดเปลี่ยนของลูคัส 3

นางตวาดเสียงกร้าว ด่าทอเอมิกาแม้หล่อนจะลาโลกไปแล้ว แต่ความทรงจำของมาดามคาเรียไม่มีวันลืม ผู้หญิงคนนั้นทำให้สามีนางผิดคำพูด หล่อนยั่วยวนคลอลินจนเขาหลงจนหัวปักหัวปำ ยอมแม้กระทั่งผิดใจนาง เพื่ออุ้มชูสองแม่ลูกนั่น!!

          “ยังไงเอมก็เป็นน้องเฮนน่าจะปล่อยออกไปอยู่ข้างนอกได้ยังไงคะ บ้านเราก็ออกจะหลังใหญ่ แค่เอมคนเดียวคงไม่หมดเปลืองสักเท่าไร”

          หญิงสาวพยายามค้านคนเป็นแม่ เวทนาน้องสาวจับใจ เพราะเอรินทร์ถูกมารดาของเธอกดขี่มาตลอด...ตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ ทุกคนรู้เห็น... แต่ไม่สามารถยื่นมือมาช่วยได้ เพราะมันยิ่งจะทำให้เอรินทร์ถูกกระทำมากขึ้น ขนาดบิดายังไม่สามารถ แล้วใครล่ะจะช่วยเอรินทร์ได้

          “ฉันโยนอาหารให้สุนัขกินยังมีประโยชน์เสียกว่า ให้คนที่ไม่สำนึกบุญคุณกิน กินบนเรือนขี้บนหลังคา แม่มันทำได้ แล้วทำไมลูกมันจะไม่ทำ เมื่อสันดานมันเหมือนกัน!!”

          หญิงสาวก้มหน้าทนฟัง เธอกำมือแน่นจนเล็บกดลงไปในผิวเนื้อ มันไม่เจ็บแต่มันชา...

          “เอมจะไปค่ะ แต่ขอล่ะ... อย่าด่าแม่เอมเลย...แม่เอมไม่ผิด แด๊ดกับแม่รักกัน”

          เอรินทร์ตอบเสียงเครือ ขนาดมารดาเป็นแค่เถ้ากระดูก มาดามคาเรียก็ยังงัดออกมาเสียดสี ความเกลียดของนางไม่เคยลดทอนลง มีแต่เพิ่มขึ้นจนน่าวิตก

          คำตอบซื่อๆ แต่กระแทกใจมาดามคาเรียจังๆ ความจริงที่นางทำปิดหูปิดตาไม่อยากรับรู้ สามีปันใจให้ผู้หญิงชั้นต่ำ แถมยังมีสายใยรักเป็นหนามตำใจนาง แบบนี้จะไม่ให้นางเกลียดลูกสาวของผู้หญิงเพศยาคนนั้นได้ยังไง

          “รักกัน!! ฉันอยากหัวเราะ ถ้าหาก... คลอลินไม่มีเงิน แม่แกจะเอาไหมล่ะ แค่ผู้ชายแก่ๆ ไร้น้ำยาคนหนึ่ง”

          นางแดกดันซ้ำ ผู้ชายไร้น้ำยาที่นางพูดถึง มีมารหัวขนมานั่งขวางตานางอยู่นี่ไง ความอัปยศที่ทำให้นางรู้... ผู้ชายเป็นแบบนี้ทุกคน มักมาก และไม่รู้จักพอ!!

          หญิงสาวจนคำตอบ เธอรู้ป่วยการเถียง เมื่อเธอไม่มีวันชนะ สู้ยอมถอยออกมา เพื่อให้บิดาได้มีความสุข ไม่ร้อนหูเพราะเธอดีกว่า

          เอรินทร์สะดุ้ง!! เมื่อโทรศัพท์ส่วนตัวสั่นเตือน หญิงสาวสอดมือลงไปในกระเป๋าสะพาย ล้วงโทรศัพท์เครื่องบางเฉียบอภินันทนาการจากเฮนน่าพี่สาวออกมากดรับ รอยยิ้มแต้มมุมปากเมื่อคนที่โทรศัพท์มา คือคนที่ซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้ให้เธอนั่นเอง...

          “สวัสดีค่ะพี่เฮนน่า...ลมอะไรหอบมาคะ?”

          “ลมคิดถึง... เราหายหัวไปเลยนะเอม ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ!!”

          เสียงหวานแต่ออกจะเข้มนิดๆ เพราะเจ้าตัวหงุดหงิดที่ติดต่อน้องสาวคนสวยไม่ได้

          “อยู่ ‘โรม’ ค่ะ เอาผู้ชายหล่อๆ สักคนไหมคะพี่เฮนน่า เดี๋ยวเอมยัดใส่กระเป๋าไปฝากสักคน” หญิงสาวตอบเสียงสดใส เฮนน่าเป็นคนเดียวในหมู่พี่น้องที่ยังไม่มีคนข้างกาย เมื่อเธอเอาแต่ทำงาน แทบจะเป็นมือเป็นเท้าแทนคลอลิน แทนที่จะเป็นคลากส์พี่ชาย...

          “โรม!! เดี๋ยวนี้ปารีสเพรสเขาส่งนักข่าวผู้หญิงไปไกลถึงโรมเชียวหรือ...แบบนี้ไม่ไหวนะ อันตรายทั้งนั้น แต่ละคนที่ขึ้นหน้าหนึ่งปารีสเพรส พี่เห็นมีแต่คนเจ้าชู้ ตัวอันตรายทั้งนั้นเลย...ระวังตัวด้วยนะเอม...เราน่ะไม่มีวันตามทันเล่ห์ผู้ชายหรอก” สาวหัวโบราณเอ่ยเตือน บ่นยาวเหยียดเรื่องความไม่สมควรที่หนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ส่งผู้หญิงไปทำงานไกลๆ แบบเสี่ยงๆ

          “เอมเป็นแค่...ผู้ช่วยเองค่ะ เขาสั่งอะไรก็ต้องทำ” หญิงสาวแย้งเสียงอ่อย

          “ก็เราน่ะมันรั้น พี่ให้มาทำงานที่บริษัทก็ไม่มา” บาร์วคอมโพสิตมีตำแหน่งว่างมากมาย แต่กลับปล่อยให้บุตรสาวคนเล็ก ออกไปเร่ร่อนหางานทำที่อื่น ไม่มีคนภายนอกรับรู้... แต่ทุกคนในครอบครัวรู้อยู่แก่ใจเป็นอย่างดี

          เอรินทร์ไม่เถียงต่อ เธอรู้ว่าเฮนน่ารู้ดี การที่เธอไม่อยากอยู่ใต้ปีกบาร์วเพราะอะไร?

          “ช่างเถอะ!! มันเป็นความต้องการของเธอนะเอม ว่าแต่...จะกลับเมื่อไร พี่อยากเห็นหน้าเธอ แด๊ดด้วย”

          เฮนน่ากับคลอลินเป็นคนสองคนที่มอบความรักให้เธอเสมอมา ความห่วงใยที่ทั้งสองมอบให้ ทำให้เอรินทร์เข้มแข็งจวบทุกวันนี้...หญิงสาวน้ำตาซึม เธอตอบกลับเสียงสั่นเครือ “อีก3 วันค่ะ เอมจะเกี่ยวผู้ชายหล่อๆ ไปฝากพี่เฮนน่าสักคน... สัญญา”

          คำพูดล้อเล่นในวันนี้ ในอนาคต เอรินทร์กับเฮนน่า ต้องเจอ... เป็นความลำบากใจที่หญิงสาวนึกไม่ถึง เพราะคนๆ เดียวนั้น พกพาความแค้นมาเต็มหัวใจ เขาไม่สนใจว่าใครจะเกี่ยวข้องหรือไม่!! ความต้องการหนึ่งเดียว คือชัยชนะ!!

          หลังวางสายเมื่อคุยเรื่อยเปื่อยกับเฮนน่าจนพอใจ เอรินทร์ก็เดินท่อมๆ บนถนนติดชายแม่น้ำต่อ บรรยากาศริมน้ำกับสายลมเย็นๆ ทำให้หญิงสาวคลายความเหนื่อยล้าลงไปได้บ้าง...แม่น้ำไทเบอร์ กับโรม เป็นสถานที่ที่เอรินทร์ใฝ่ฝันถึง...มันอาจจะเป็นเพราะผู้ชายนัยน์ตาคมของคนนั้นก็ได้ ใครๆ ก็ว่านัยน์ตาของลูคัสชวนฝัน มันแพรวพราวเหมือนท้องนภายามอรุณรุ่ง สีฟ้าในนัยน์ตาคู่นั้นคือความทรงพลัง แต่...เอรินทร์เป็นคนเดียวที่เห็นต่าง เธอมองเห็นความชิงชังที่กัดกินแววตาของเขา ความเกลียดที่ผลักดันทำให้ลูคัสก้าวมายืนตรงจุดนี้ได้...

          ผู้ชายคนเดิม...ที่เธอเคยชื่นชม จนณ. ปัจจุบัน...ความนิยมชมชื่นก็ยังมีเหมือนเก่า...เพียงแต่ ระหว่างเธอกับลูคัส คงเป็นได้แค่คนที่แอบมองอยู่ไกลๆ เพราะผู้ชายคนนั้นสาปส่ง!! เขาเกลียดบาร์วทุกคน...และคงไม่เว้นเธอด้วย

          เรื่องกลเกมทางธุรกิจ เอรินทร์ไม่ใคร่รู้ เธอแค่เคยแอบได้ยินบิดา... ทุ่มเถียงกับมาดามคาเรีย ผู้หญิงคนนั้นใช้วิธีสกปรกบางอย่าง...ร่วมมือกับคลากส์พี่ชายของเธอ จนทำให้ครอบครัวของลูคัสถึงกับล่มสลาย เธอเห็นใจ...ชายหนุ่ม แต่ก็เหมือนเช่นเดิม เธอช่วยอะไรเขาไม่ได้หรอก...เพราะแม้แต่ตัวเองยังต้องหนีอำนาจของมาดามคาเรียหัวซุกซุน...

          “คุณโชคดีค่ะ...ลูคัสที่คุณสามารถกลับมายืนในที่ๆ เดิมได้ ขอให้คุณโชคดีตลอดไปนะคะ”

          หญิงสาวรำพัน เธอยืนมองริ้วคลื่นยามเมื่อสายลมพัดผ่าน ระลอกคลื่นลูกแล้วลูกเล่า...สาดซัดเข้าหาฝั่งและผิวน้ำก็กลับไปราบเรียบเช่นเดิม เมื่อไม่มีกระแสลม...

          “กลับที่พักได้แล้วเอม...มายืนเหม่อทำไม? กลับๆ”

          มันเป็นความรู้สึกลึกๆ ที่เกิดขึ้น มันฝังลึกเสียจนอยากที่จะถอดถอน...ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ เป็นได้แค่ลูคัสคนเดียว มันมีความผูกพันลึกๆ มันอาจจะเป็นเพราะเธอเฝ้าติดตามเขามานานหลายปี...

          เอรินทร์แวะซื้ออาหารกล่องติดมือมาด้วย ถึงจะมีเงินในบัญชีเป็นจำนวนมาก แต่หญิงสาวก็ประหยัดจนชิน เธอกินเพื่อความอยู่รอด นานๆ ครั้งถึงจะลุกขึ้นมาฟุ่มเฟือยบ้าง แต่ไม่บ่อย จนใครๆ รอบตัวก็คิดว่าเธอจนกร็อบ หนุ่มๆ ในสำนักงานไม่มีใครเหลือบมองเธอสักคน สายตาทุกคู่มองผ่านเธอไป แต่...เอรินทร์ก็ชอบ เธอไม่อยากให้ทุกคนรู้สิ่งที่เธอปิดบังไว้ เมื่อวันแรกที่เธอเริ่มงาน มีแต่คำถาม “เธอใช้นามสกุล ‘บาร์ว’ เป็นอะไรกับตระกูลนั้นเหรอ?”

          และเอรินทร์ก็ตอบปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด “ไม่ค่ะ อาจจะเสียงพ้อง เอมแน่ใจ...เอมไม่เคยรู้จักพวกเขา” เธอพูดปด แต่ไม่มีใครรู้นี่

          “ก็ว่างั้นแหละ พวกเขารวยจะตาย หากเธอเป็นญาติ คงไม่ต้องมาหางานทำที่อื่น เมื่อที่นั่นน่าจะมีตำแหน่งดีๆ ให้คนในครอบครัวทำ”

          จากนั้นก็ไม่มีใครสนใจเธออีก เมื่อหญิงสาวทำตัวเรียบง่ายเป็นผู้หญิงเชยๆ คนหนึ่ง แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ปอนๆ

          “เธอหายหัวไปไหนมา!!”

          เสียงแหวแวดจากเพื่อนร่วมห้อง มิแรนดามองจ้องมายังเอรินทร์ด้วยสายตาตำหนิ

          มิแรนดากำลังหงุดหงิด!! ผู้ชายคนนั้นไม่ใส่ใจเธอเลย เขาปฏิเสธคำชวนของเธอแทบจะทันทีที่การสัมภาษณ์จบลง

          “เดินเล่นแถวนี้...มีไรมั้ยคะ? คุณบอกให้เอมกลับมาเอง”

          เธอตอบพร้อมกับย้อนถาม วางถุงหิ้วในมือลงบนโต๊ะ เดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็นหลังเล็กกลางห้อง เพื่อจะเริ่มต้นกินอาหารเพื่อประทังความหิว

          “ใช่!! เธอนี่ไม่มีความกระตือรือร้นเลย ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นเห็นอะไรดี ถึงได้ส่งคนเห่ยๆ แบบเธอมาตามก้นฉัน”

          มิแรนดาแหวเสียงเขียว!! เธอกำลังผิดหวังกับลูคัสเลยพาลคนรอบตัวไปหมด และเอรินทร์คือคนที่เธอสมควรเฉ่งที่สุด เพราะเธอได้ยินเสียงกระซิบของลูคัส ดูเหมือนว่ามหาเศรษฐีหนุ่มคนนั้นกำลังสนใจผู้ช่วยแสนเชยของเธอ ‘หล่อนมีอะไรดี ที่เธอเห็นมีแต่ความเชย’

          “ไม่ทราบสิคะ เอมแค่ผู้น้อยใครสั่ง!! เอมก็ต้องทำ”

          เธอตอบแบบไม่ใคร่ใส่ใจ เพราะมิแรนดาเป็นแบบนี้ประจำคำพูดของหล่อนไม่ได้ครึ่งกับคำถากถางของมาดามคาเรีย เพราะฉะนั้นเอรินทร์ทนได้

          สาวโสภาแทบร้องกรี๊ดๆ ผู้หญิงเชยๆ ตรงหน้าเธอไม่สะเทือนกับคำหยามหยัน หล่อนรับประทานอาหารหน้าตาเฉย แต่เธอสิกำลังอัดอั้นตันใจ...ไม่เข้าใจลูคัส เขามองเห็นอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้

          “ว่าไงเอ็ด!! ได้เรื่องไหม?”

          ระหว่างที่กำลังคุยกัน การ์ดของเขาเดินเข้ามาหา ลูคัสแทบจะไม่สนใจเธอเลย เขากำลังรอบางอย่าง อย่างใจจดใจจ่อ

          “นี่ครับบอส...”

          แลบท็อปเครื่องใหญ่กว่าฝ่ามือนิดๆ ถูกยื่นให้ลูคัส เขาปัดมือไสลด์หน้าจอ ก่อนจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ ‘ผู้หญิงคนนั้น’ เกี่ยวข้องกับบาร์ว เขาไม่ต้องวิ่งไปไกลถึงอเมริกา คนเลวพวกนั้นก็ส่งใครบางคนมาให้เขาเชือด!! ถึงที่

          “ตามดูหล่อนนะเอ็ด อย่าให้คลาดสายตา ส่วนคุณ...วันนี้เวลาหมดแล้วล่ะ ติดต่อมาอีกที หากผมว่างจะเราจะมาคุยกันใหม่”

          ลูคัสหันมาพูดกับเธอ เขามองเธอเป็นอากาศ ไม่มีความสนใจในหน่วยตาคู่นั้น เธอไม่สามารถดึงความสนใจจากเขาได้เท่ากับเอรินทร์ บ้าที่สุด!! มิแรนดาจากมาพร้อมกับความขัดเคือง...เธอจดบันทึกลงในสมอง อย่าได้เผลอมาติดกับเธอนะ เธอจะเอาคืนลูคัสให้สาแก่ใจ!!

          “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ ฝีมือกากๆ แบบเธอ คงทำได้แค่นี้”

          หญิงสาวเหยียดหยามเอรินทร์อีกครั้ง ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีเข้าห้องนอนไป ปล่อยให้เอรินทร์ละเลียดอาหารมื้อค่ำสุดอร่อยคนเดียว...