บทที่ 18

พยัคฆราช Ep 18

"โอ้ย!" คิดว่าจะอดทน แต่พอถูกแรงผู้ชายกระชากก็อดที่จะร้องเจ็บไม่ได้

"ตั้งแต่เมื่อไร..?!" เขาถามออกมาด้วยท่าทางที่สะกดกลั้นอารมณ์ แต่ก็ยังมีความเกรี้ยวกราดอยู่ในอารมณ์นั้นด้วย

"ทำไมฉันต้องบอก โอ้ย!!"

"ฉันถามว่าตั้งแต่เมื่อไร เธอมีอะไรกับพ่อฉันตั้งแต่เมื่อไร!!" ชายหนุ่มใช้แรงที่อุ้งมือ จนลืมไปว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่นาทีนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น

ครื่นน ครื่นนนน

ในขณะที่แสนสวยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามเขายังไงดี ก็ได้มีเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขา

แต่พยัคฆราชไม่คิดจะสนใจ เขายังทำหน้าตาแบบจะกินเลือดกินเนื้อเธอให้ได้ พร้อมกับกัดฟันถามประโยคเดิม

ครื่นน ครื่นนนนนน โทรศัพท์หยุดไปแล้ว..แต่ก็สั่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ชายหนุ่มใช้อีกมือล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็นสายของใครที่โทรเข้ามา

>>{"ครับพ่อ"} สายนี้จะไม่รับก็ไม่ได้

พอแสนสวยได้ยินว่าใครเป็นคนโทรมา เธอก็รีบสะบัดมือออกจากการเหนี่ยวรั้ง เขาพยายามคว้าไว้แต่ก็ไม่ทัน เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นก่อน

>>{"พ่อโทรมามีอะไรครับ"} สายตาคมคู่นั้นได้แต่มองตามเธอไป และต้องได้ใช้เสียงให้ปกติที่สุด

{"กลับบ้านเดี๋ยวนี้"}

>>{"ครับ"} พยัคฆราชแอบนึกหวั่น เพราะฟังจากน้ำเสียงของพ่อแล้ว มันต้องมีเรื่องอะไรแน่

คฤหาสน์ของสิงหราช

กลับมาถึงบ้านก็เห็นรถของเธอจอดอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว เขารีบเดินตรงเข้ามาด้านใน

"แกทำอะไรลงไป!"

"ผมทำอะไร" พยัคฆราชกรอกสายตามองไปที่เธอ เพราะตอนนี้แสนสวยก็นั่งอยู่แถวนั้นด้วย

"แกจะให้พ่อกลับไปที่ต่างประเทศแบบสบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง ชอบสร้างแต่เรื่อง"

"ใครกันแน่ที่สร้างเรื่อง" ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มขึ้นเหมือนรู้ทันพ่อของตัวเอง

"ใจเย็นๆ ก่อนสิคะคุณ" อัปสรสุดารีบเดินออกมาจากในครัวเพื่อจะมาห้ามทั้งสอง

"คุณจะให้ผมใจเย็นได้ยังไง ผมบอกให้มันไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิต แต่ดูสิ่งที่มันทำสิ ยิ่งดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบริษัท" และมันก็ทำให้สิงหราชไม่สบายใจเอามากๆ เพราะซาร่าเคยเป็นผู้หญิงของคู่แข่งทางธุรกิจ

พอสิงหราชพูดมาถึงตรงนี้ สายตาของเธอหันขวับไปมองที่เขา รู้ได้เลยว่าเขาคงคิดว่า เป็นเธอแน่ที่เอาข่าวนี้มาฟ้อง

"เรื่องงานที่บริษัทพ่อไม่ต้องสนใจหรอกครับ ผมจะจัดการเอง"

"แกจะให้พ่อไม่สนใจได้ยังไง ตอนนี้พ่อเลื่อนการเดินทางไปแล้ว"

"ทำไมต้องเลื่อนด้วยล่ะครับ.. อย่าบอกนะว่าเอาเรื่องของผมมาอ้างเพื่อที่จะเลื่อนการเดินทางในครั้งนี้" ในขณะที่กำลังพูดอยู่สายตาของเขาไม่ได้มองผู้เป็นพ่อเลย "หึ! น่าขำนะครับทั้งๆ ที่ผมรู้แต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้" เพราะมันเหมือนน้ำท่วมปาก

"ลูกหมายความว่ายังไง" อัปสรสุดาถามขึ้นบ้าง

"แม่ครับ"

"นาย!" ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา แสนสวยรีบห้ามปรามไว้ก่อน เพราะเธอไม่อยากจะให้ผู้มีพระคุณไม่สบายใจ

"ทำไมเหรอ..เกิดกลัวขึ้นมา?" ในความคิดของเขา คิดว่าเธอคงจะกลัวถูกไล่ออกจากบ้านไม่มีที่ซุกหัวนอนมากกว่า

"มีเรื่องอะไรกันบอกแม่มา"

"ไม่มีอะไรค่ะ ทะเลาะกันเรื่องที่ทำงานนั่นแหละค่ะ" ว่าแล้วแสนสวยก็กระชากแขนของเขาให้เดินตามขึ้นมาบนห้อง

"ค่อยพูดค่อยจากันนะลูก" อัปสรสุดายังเป็นห่วงความปลอดภัยของแสนสวย เพราะรู้ดีว่าลูกชายชอบใช้ความรุนแรงขนาดไหน

ที่พยัคฆราชยอมตามมา เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเอายังไงกับเรื่องนี้ พ่อเขาถึงกับเลื่อนการเดินทาง ซึ่งธุรกิจที่รออยู่ทางโน้นก็ไม่ใช่มูลค่าน้อยๆ

"เรื่องที่เราคุยกัน คุณอย่าพูดให้คุณแม่ได้ยินได้ไหม"

"เกิดกลัวขึ้นมาล่ะสิ..แล้วทีตอนทำทำไมไม่คิด!"

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนได้ไหม ฉันไม่อยากให้คุณแม่ไม่สบายใจ"

"หึ! ดูเป็นคนดีขึ้นมาทันทีเลยนะ" พยัคฆราชคิดว่าขนาดพ่อของเขาเธอยังแย่งมาได้ แต่พอจะให้แม่รู้เธอกลับสร้างภาพทำเป็นคนดีไปได้

"คุณพยัคฆราช"

"อะไรเหรอครับคุณแสนสวย"

"ฉันขอร้องล่ะ คุณอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ได้ไหม ให้พวกท่านไปก่อน"

"ทำไมผมต้องเชื่อฟังคุณด้วยล่ะ ในเมื่อคุณกำลังจะทำให้ครอบครัวของผมร้าวฉาน"

"คุณต้องการอะไรก็บอกมา ฉันขอแค่อย่าให้คุณพูดเรื่องนี้ให้คุณแม่ได้ยิน" เพราะเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ และมันไม่สามารถที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ และอีกอย่างมันก็เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ซึ่งเธอเป็นห่วงความรู้สึกของอัปสรสุดา..ชีวิตนี้ถึงแม้จะทดแทนบุญคุณท่านไม่ได้ แต่ขอเพียงอย่าให้ท่านมองเธอในแง่ร้ายแบบนั้นเลย

"ถ้าฉันจะบอกให้เธอเลิกกับพ่อของฉันล่ะ"

"ค่ะ ฉันยินดีจะเลิก" เอาวะเลิกก็เลิก..จะเลิกได้ยังไงฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพ่อนายสักหน่อย!!

"แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอยินดีที่จะเลิกจริง"

"ก็ฉันพูดอยู่นี่ไงว่าฉันจะเลิก"

"ถึงแม้เธอจะเลิก แต่พ่อฉันก็ไม่เลิก เห็นไหมแค่นี้ท่านยังเลื่อนการเดินทางเลย"

"ที่ท่านเลื่อนการเดินทาง ก็เพราะนายนั่นแหละ"

"เพราะฉัน?..เธอต่างหาก"

"ทำไมเพราะฉันล่ะ" หญิงสาวถามกลับไปทันควัน

"ก็เพราะซาร่าไปเป็นหัวหน้าแผนกที่เธอทำงานอยู่ไง"

"นายก็เลยคิดว่าพ่อของนายเป็นห่วงฉันมาก จนเลื่อนการเดินทางอย่างนั้นเหรอ?"

"..เห็นไหมฉันว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้" เหมือนเขาจับโป๊ะเธอได้ด้วยคำพูดของเธอเอง

"คุณพยัคฆราชคะ! คุณจะให้ฉันทำยังไง คุณถึงจะเชื่อ"

"เธอต้องมีคนอื่น"

"มีคนอื่น?" ตอนนี้เริ่มงงกับความคิดของเขาหนักมาก

"ใช่..ถ้าเธอมีคนอื่น พ่อฉันจะได้ตีตัวออกห่าง"

"ก็ได้ค่ะฉันจะมีคนอื่น.." พอพูดมาถึงตรงนี้ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ถ้าเธอใช้ประโยชน์ในครั้งนี้เพื่อช่วยให้พวกท่านคลายกังวลเรื่องของซาร่าได้ก็คงจะดี "ว่าแต่คุณจะยอมเป็นผู้ชายคนนั้นไหมล่ะ"

"หือ?" เสียงทุ้มเปล่งออกมาจากลำคอเพื่อถามว่าสิ่งที่เธอพูดหมายความว่ายังไง

"ก็ในเมื่อคุณเป็นคนเสนอให้ฉันมีคนอื่น" ถ้าเธอขอให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาแกล้งเป็นแฟนเพื่อตบตาเขา เดี๋ยวเขาก็ไม่เชื่ออีกนั่นแหละ งั้นเสนอเขานี่แหละได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง และเรื่องที่ค้างคาอยู่ก็จะได้จบไปด้วย แถมยังได้ช่วยผู้มีพระคุณเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีก

สิงหราชพ่อของเขาเคยเล่าเรื่องซาร่าให้เธอฟังคร่าวๆ มาบ้างแล้ว ว่าไม่เชื่อใจผู้หญิงคนนี้

ในขณะที่เธอกำลังใช้ความคิดอยู่นั้นใบหน้าหล่อคมก็ค่อยๆ โน้มลงมา

"เธอคิดว่าฉันจะใช้ผู้หญิงร่วมกันกับพ่ออย่างนั้นเหรอ"

เหมือนถูกตบหน้า แต่จะทำเป็นเสียหน้าไม่ได้ "ก็แล้วแต่คุณนะคะ ฉันอุตส่าห์เสนอให้คุณก่อนเป็นคนแรก..ถ้าฉันเสนอให้คนอื่นเดี๋ยวคุณก็ไม่เชื่อว่าฉันยอมเลิกกับพ่อของคุณจริง"

"เธอกล้าขู่ฉันเหรอ?"

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่