FAZER LOGIN@ ห้องปฏิบัติการ...
“เค้ก...แกได้โรงพยาบาลที่ฝึกปฏิบัติหรือยัง?”
นักศึกษาแพทย์มีเวลาเรียนภาควิชาพื้นฐาน 3 ปี ส่วนปีที่ 4-5 (Clinic) ก็จะฝึกปฏิบัติอยู่ภายในโรงพยาบาล ฝึกการเรียนรู้จากแผนกต่างๆ และในปีที่ 6 (Extern) ก็เป็นการฝึกปฏิบัติเต็มรูปแบบในโรงพยาบาลก่อนการสอบใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม
“อือ ได้แล้ว”
“ห๊ะ! ได้แล้วเหรอ? เมื่อวันก่อนแกยังวิ่งวุ่นหาอยู่เลย ตอนนี้ได้แล้ว?”
“อือหือ...”
“ที่ไหนล่ะเค้ก?”
“โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์ไง ^<>^”
“อ่ะ...ว่าแล้วเชียว แกจะต้องเลือกที่นั่น”
“ไอ้กอล์ฟ กับไอ้นิริน ก็เลือกที่เดียวกับฉัน เหลือแกคนเดียวนะโย ไปด้วยกันดิ”
“ฉันก็อยากไปนะ แต่ว่ามันไกลจากบ้านฉันอ่ะ ถ้าฉันเลือกที่เดียวกับแกสองคน ฉันก็ต้องเช่าห้องอยู่ ไม่ไหวหรอก”
เพราะว่าฐานะทางบ้านของภัคนันท์ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก เธอจะต้องประหยัดค่าใช้จ่าย เพื่อช่วยแม่ของเธอ
“งั้น ไปพักบ้านฉันสิ จะไปเช่าทำไมอีก”
“ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากรบกวนแก”
“ไม่รบกวนหรอก ไปเถอะ บ้านฉันมีหลายห้อง แกไปพักได้สบาย แม่กับยายฉันจะได้ไม่เหงา”
“ฉันว่า ที่เค้กมันแนะนำก็โอเคนะโย แกไปพักที่บ้านมัน ก็สบายเรื่องการเดินทาง อีกอย่างพวกเราสี่คน ได้ฝึกปฏิบัติอยู่โรงพยาบาลเดียวกันจะได้ช่วยเหลือกันเวลาเจอปัญหาไง”
“ไปเถอะ ไอ้กอล์ฟยังไปฝึกที่โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์เลย”
“อืม...ฉันขอคิดดูก่อนก็แล้วกันนะ”
ถ้าภัคนันท์ไปพักบ้านของณาลัลน์ แม่ของเธอก็ต้องอยู่คนเดียว เธอเป็นห่วงแม่ของเธอมาก เธออยู่กับแม่สองคนมาตลอด ตั้งแต่พ่อทิ้งไป
“แกไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายอะไรหรอกโย ไม่ต้องเกรงใจฉันนะ”
ณาลัลน์รู้ว่าเพื่อนเนิร์ดของเธอคนนี้ ฐานะทางบ้านไม่ค่อยจะดีนัก ภัคนันท์เป็นนักศึกษาทุน ซึ่งได้รับอุปการะจากผู้ใหญ่ใจดีไม่ประสงค์ออกนามท่านหนึ่ง
“ได้ เดี๋ยวฉันขอเวลาไปคิดสักพักนะ ขอบใจแกมากนะเค้ก”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเพื่อนกันนะโย”
“ใช่...เราสี่คน เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม จะทิ้งกันได้ยังไง ว่าแต่ วันนี้ มีใครเห็นไอ้กอล์ฟมั่งเนี่ย ใกล้ถึงชั่วโมงเรียนแล้ว ทำไมมันยังไม่มาอีกเหรอ”
“อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกให้มันไปช่วยงานน่ะ”
“อาจารย์ดารุณีเหรอ?”
“ใช่ เรียกเกือบทุกวัน ฉันว่าจะต้องมีอะไรแน่ๆ เลย แกว่าแปลกมั้ยโย”
“ไม่แปลกหรอก เขารู้กันทั้งห้อง ว่าอาจารย์ดารุณี เขาโปรดไอ้กอล์ฟเป็นพิเศษ”
“ข่าวจากไหนอีกล่ะโย แกนี่เลิกเรียนหมอเถอะ ฉันว่าไปเรียนนิเทศศาสตร์ดีกว่านะ เป็นนักข่าว เหมาะกับแกมาก”
“อะไรกันเค้ก เรื่องพวกนี้ เขารู้กันหมดแล้ว มีแกคนเดียวแหละที่ไม่รู้”
“ฉันรู้ แต่ว่า อาจารย์เขาไม่ได้ชอบไอ้กอล์ฟแบบนั้นนะ เขาแค่เอ็นดูมันก็แค่นั้นเอง พวกแกต่างหากที่คิดมาก อาจารย์กับลูกศิษย์จะชอบกันได้ยังไง แกสองคนบ้าหรือเปล่า”
“งั้น แกก็ไม่ได้ชอบอาจารย์คิณณ์สิ”
“อุ้ย...ฉันก็แค่ปลื้มมั้ย ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับอาจารย์เขาซะหน่อย ตั้งแต่วันนั้น ที่แกเล่าให้ฉันฟัง เรื่องของอาจารย์ ฉันก็เลยไม่กล้าที่จะคิดหรอก”
“แกกลัวเหรอเค้ก”
“เออดิ...หรือแกไม่กลัวเหรอนิริน”
“ไม่อ่ะ จะกลัวทำไม ถ้าหล่อขั้นเทพ ใหญ่ เอาเก่ง และซาดิสม์แบบอาจารย์คิณณ์นะ ฉันยอมว่ะ คนอะไร หล่อมาก หล่อแบบตะโกนเลยอ่ะแก ฉันไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายความหล่อของอาจารย์เขาได้เลยนะ ถ้าอาจารย์เขามองฉัน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ฉันก็ยอมอ่ะ”
“เพ้ออีกคนแล้ว แกกับไอ้เค้กนี่สงสัยสเปกเดียวกันแน่เลย”
“แล้วแกล่ะโย สเปกแบบไหน ถ้าอาจารย์คิณณ์สุดหล่อขนาดนี้ไม่ตรงสเปกแก แล้วผู้ชายแบบไหนล่ะที่แกชอบ”
“ไม่อ่ะ ฉันไม่มีสเปก เพราะฉันไม่คิดจะชอบใคร และไม่อยากมีแฟนตอนนี้หรอก เราอายุ 20 เองนะ จะคิดมีแฟนกันไปทำไม เรียนก็หนัก ฉันว่า แกสองคน เลิกบ้าผู้ชายได้แล้ว เรียนดีกว่านะ อีก 5 นาที อาจารย์จะเข้าสอนแล้ว โทรตามไอ้กอล์ฟเหอะ”
“อืม...วันนี้ มีใครก็ไม่รู้เข้ามาเรียนกับห้องพวกเราด้วยแหละแก ดูสิ ฉันเห็นเข้ามานั่งตั้งนานแล้วนะ”
หลังห้องเรียน โต๊ะซ้ายมือมุมสุดของห้อง หญิงสาวหน้าตาดี สวยน่ารัก นั่งก้มเขี่ยสมาร์ทโฟนโดยไม่สนใจใครเลย
“รุ่นพี่มั้ง อาจจะเป็นการสังเกตการณ์สอนหรือเปล่า หรืออาจจะเป็นอาจารย์หมอที่มาดูการสอนของอาจารย์คิณณ์ แต่...อย่าบอกนะว่าจะเป็นแฟนของอาจารย์คิณณ์ มาเฝ้าอาจารย์อ่ะ”
“บ้าไปแล้วนิริน ถ้าเขาเป็นแฟนของอาจารย์คิณณ์ เขาจะมานั่งรออาจารย์เขาทำไม ก็ต้องมาพร้อมกันมั้ยแก”
“เออจริงว่ะ ฉันก็ลืม”
“ว่าแต่ เขาสวยนะ แกว่ามั้ย”
“ก็จัดว่าสวยนะ แต่ฉันว่า แกสวยกว่านะเค้ก”
“ก็แน่อยู่แล้วแหละ ฉันสวยอยู่แล้วย่ะ”
“แหม...แกนี่ไม่ค่อยจะอวยตัวเองเลยนะเค้ก”
“อ่ะ หรือว่าไม่จริง”
ปากบางยิ้มหวาน ใบหน้าเนียนแดงก่ำ
“เออ แกสวย”
เพื่อนของภัคนันท์สวยจริง สวยราวกับดารานางแบบ หุ่นนาฬิกาทรายเซ็กซี่ สวยแซ่บ ร้อนแรงที่สุด
“เฮ้ย...อาจารย์มาแล้ว”
“ไอ้กอล์ฟมายังนิริน แกตามมันหรือยัง”
“อือ กำลังมา”
นักศึกษาแพทย์วิ่งกันชุลมุนวุ่นวาย จนกระทั่งประตูหน้าห้องขยับเบา ๆ เสียงแกร๊กของลูกบิด ทำให้นักศึกษาหลายคนหันไปมองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งโดดเด่นเป็นสง่า ออร่าความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกำลังก้าวเท้าเข้ามา เหล่านักศึกษาสาวจ้องมองด้วยแววตาเป็นประกาย
“สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับอาจารย์”
เสียงเหล่านิสิตดังขึ้นพร้อมกันแบบอัตโนมัติ
“สวัสดีครับ”
เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย สายตาคมกวาดมองไปยังเพื่อนรุ่นน้องของเขาที่นั่งอยู่หลังสุดของห้อง ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างพอใจ ‘ไม่คิดเลยว่ารุ่นน้องของเขา จะเอาจริง ปลอมตัวเป็นนักศึกษาเพื่อTest ระบบความรู้สึกของตัวเอง’
“ครบหรือยังครับ”
“ครับ...”
ปริญญ์ส่งเสียงดังมาจากประตูหน้าห้อง เขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเป็นคนสุดท้าย สายตาคมกวาดมองที่นั่งสำหรับเขา แต่ทว่าไม่มีที่ตรงไหนว่างเลย นอกจากหลังห้อง
“ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่าครับ”
ปริญญ์ถามเพื่อนใหม่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขี่ยโทรศัพท์ ทันทีที่เจ้าตัวได้ยินคำถามของเขา หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที
“ว่างค่ะ...เชิญ”
รมย์นลินชะงักทันใด เมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดียืนอยู่ตรงหน้าเธอแบบระยะประชิดเพื่อรอเธอเอ่ยอนุญาต หัวใจของรมย์นลินสั่นไหว ดวงหน้าเรียวเล็กร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘ทำไมใจเธอเต้นแรงขนาดนี้นะ’
.............................
เวลา 21.30 น.ร้าน Harvest Moon...เชียงใหม่บริเวณรอบๆ ภายในภัตตาคารสุดหรูระดับวีไอพีนั้น ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ผนังไม้ขัดเงาตัดกับแสงไฟสีอำพันที่สาดลงมาอย่างนุ่มนวล โต๊ะอาหารปูด้วยผ้าขาวสะอาด เครื่องแก้วคริสตัลสะท้อนแสงระยิบระยับ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ แทรกอยู่ในความเงียบหรู ช่วยขับให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูเป็นส่วนตัวราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดไป...“พรุ่งนี้ อาจารย์วางโปรแกรมไปเที่ยวที่ไหนต่อคะ”หลังจากที่เธอกับเขาบินตรงมาถึงเชียงใหม่ เขาก็เช่ารถพาเธอเที่ยวทั้งวัน และตบท้ายด้วยดินเนอร์สุดหรู ราวกับว่าเขาได้เนรมิตทุกอย่างไว้เพื่อณาลัลน์โดยเฉพาะ“คุณอยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ย”คิณณ์ณภัทรถามกลับ เขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนัง มือยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันไหลผ่านลำคออย่างช้าๆ แววตาคมเริ่มพร่าเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอร์ แต่สายตานั้นยังจับจ้องไปที่ใบหน้างามไม่วางตา ริมฝีปากที่มักนิ่งขรึมเริ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ“เปล่าค่ะ เค้กแล้วแต่อาจารย์เลยค่ะ อาจารย์พาเค้กไปไหน เค้กก็ไปทั้งนั้นแหละค่ะ”“คุณบอกผมว่า ให้พูดเป็นกันเอง ทำไมคุณถึงได้เฝ้าแต่เรียกผมว่าอาจารย์ตลอดเลย”เพราะคำว่า
เช้าวันเสาร์ @บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น... “เดี๋ยวแม่ไปส่งเค้กที่สนามบินนะ ไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรอก แม่ว่างพอดี”จุดประสงค์ของณฤดีคือ อยากเห็นหน้าว่าที่ลูกเขยของเธอ เมื่อวันก่อนลูกสาวสุดที่รักของเธอ เล่าเรื่องอาจารย์หมอสุดหล่อที่ลูกสาวปลื้มให้เธอฟัง ณฤดีก็เลยอยากจะเห็นหน้าตาและตัวจริง ว่าจะเป็นอย่างไร “ไหนแม่บอกว่าไม่ว่างไงคะ” “เออ...ตอนนี้แม่ว่างแล้ว...ทำไม? กลัวแม่จะเห็นหนุ่มหล่อหวานใจของเราหรือไง” “เปล่าค่ะแม่” “ความจริงให้พ่อหนุ่มนั่นมารับหลานที่บ้านเราก็ได้นะ ยายอยากจะเห็นหน้าค่าตาเหมือนกัน” “อะไรกันคะยาย เค้กพึ่งจะตกลงคบกับเขานะคะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ” “ไปเที่ยวเชียงใหม่สองคนเนี่ยนะ จะบอกว่าไม่ถึงขั้นนั้น แม่ว่า โทรบอกให้เขามารับที่บ้านเลย แม่กับยายจะได้เห็นหน้าด้วย จะได้พิจารณากัน ว่าโอเคหรือไม่โอเค เผื่อจะเจอคนไม่ดีไง” “โห่...แม่คะ เขาเป็นอาจารย์หมอสอนมหาวิทยาลัยที่เค้กเรียนอยู่นะคะ แม่กับยายก็ดูรูปไปแล้ว อีกอย่าง เขาก็มีตัวตนค่ะ เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่เค้กไปฝึกปฏิบัติอีก ไม่ต้องห่วงหร
“คุณคงไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย” “ไม่ค่ะ เค้กจะล้ออาจารย์เล่นได้ยังไงคะ เรื่องนี้ เค้กจริงจังนะคะ...เอ่อ...เค้กเห็นว่าอาจารย์มีคนมาจีบเยอะมากค่ะ บางที คำสารภาพของเค้ก อาจารย์อาจจะชินแล้วก็ได้ค่ะ”พูดออกไปแล้ว สารภาพออกไปให้หมด ไม่ต้องอาย ถ้าเธอชอบ ก็ลุยให้เต็มที่ไปเลย ‘ยัยเพื่อนตัวแสบบอกเธอไว้อย่างนั้น’ “อืม...อาจจะใช่นะ แต่สำหรับคุณ ผมว่ามันต่างออกไป”‘ถ้าพี่คิณณ์ชอบ พี่ก็ลุยเลยค่ะ อย่ามัวแต่คิดเรื่องผิดถูก จนลืมความสุขของตัวเองนะคะ’ คำพูดของรุ่นน้อง มันยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา ถ้าถามเรื่องความรู้สึกตอนนี้ คิณณ์ณภัทรตอบได้เลยว่าชอบ แต่ถ้าถามถึงสภาพร่างกายของเขานั้น มัน ‘พร้อมมาก’ แทบจะอยากจับเธอกดลงให้ไปอยู่ใต้ร่างของเขาเลยทีเดียว “...??” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยกับคำพูดของเขา หัวใจของณาลัลน์เต้นไม่เป็นจังหวะ มาปฏิบัติงานวันแรก เธอก็รุกเขาอย่างบ้าระห่ำ ‘ไม่เป็นไร ถ้าเขาปฏิเสธ ก็ถือซะว่าทดสอบความเข้มแข็งของหัวใจตัวเองก็แล้วกัน’ ณาลัลน์แค่ชอบเขา ไม่ได้ถึงขั้นรักเขาจริงๆ ซะหน่อย “ผมหมายถึง คุณพิเศษกว่าใครไงครับ...”คำพูดท้ายประโยคคิณณ์
1 เดือนต่อมา...ณ โรงพยาบาลวราเจริญภิวัฒน์ บรรยากาศห้องทำงานในตึกศูนย์ศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงกระดาษโน้ตที่ถูกพลิกเบา ๆ ณาลัลน์นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ สมุดบันทึกถูกเปิดค้างไว้แต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ตัวอักษร หากแต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอต่างหาก “รายละเอียดของการฝึกปฏิบัติของนักศึกษาแพทย์ก็มีคร่าวๆ อย่างเช่น การซักประวัติคนไข้ ตรวจร่างกาย วินิจฉัยโรค และให้แนวทางการรักษาเบื้องต้น อาจารย์จะเป็นคนคอยควบคุมดูแลเราอีกที”น้ำเสียงทุ้ม สุขุม จริงจัง ทุกถ้อยคำชัดเจนและมั่นคง ในขณะที่อธิบายรายละเอียดงานให้กับนักศึกษาแพทย์สาวสวยตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองไปใบหน้าเนียนเป็นระยะ จนมาหยุดที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มเพียงเสี้ยววินาที “เอ่อ...อาจารย์คะ”มือบางบีบเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจ ณาลัลน์รู้สึกว่าระหว่างเธอกับเขามันค่อนข้างอึดอัด ณาลัลน์ไม่อยากให้เขาพูดกับเธอดูเป็นทางการจนเกินไป ‘พูดแบบนี้ เมื่อไหร่เธอจะได้เข้าใกล้เขาสักทีล่ะ’ “ครับ”สีหน้าของเขายังค
ร้าน Im Oun restaurant...เสียงดนตรีบรรเลงจังหวะช้าๆ คลอเบาๆ ภายในร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมืองกรุง โต๊ะอาหารตั้งอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ มองเห็นทัศนียภาพของถนนด้านนอกที่มีแสงไฟจากรถแล่นผ่านเป็นเส้นยาวพร่า เพิ่มความเป็นส่วนตัวในมุมเล็กๆ นี้“นัดพี่มา จะรายงานผลเรื่องของวันนี้เหรอ”คิณณ์ณภัทรนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนาฬิกาหรูบนข้อมือ เขาเอนหลังพิงพนัก สายตาคมเข้มทอดมองเพื่อนรุ่นน้องตรงหน้าอย่างตั้งใจ“ถ้าไม่มารายงาน วันนี้มายด์คงอกแตกตายแน่นอนค่ะพี่คิณณ์...ร่างกายของมายด์ ดันไปสปาร์คกับนักศึกษาของพี่เข้าอ่ะดิ มายด์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยค่ะ”“คนไหนล่ะ หรือคนที่นั่งข้างๆ เราหรือเปล่า”“ใช่ค่ะ ไม่รู้ว่าชื่ออะไร มายด์ไม่กล้าถามเลยค่ะ”แค่นั่งข้างๆ รมย์นลินก็ตื่นเต้น จนแทบทำอะไรไม่ถูกแล้ว“แสดงว่าคนนี้ใช่”“ค่ะ...มายด์ใจเต้นแรงมากค่ะพี่คิณณ์ เกือบจะหลุดโป๊ะแล้วค่ะ น่าอายจริงๆ ไม่รู้ร่างกายของมายด์มันเป็นอะไรกันแน่ ทำไม ต้องมีปฏิกิริยากับเด็กก็ไม่รู้”“งั้น เด็กคนนี้ ก็เป็นยารักษาเราแล้วใช่มั้ย”“จะรักษายังไงคะพี่คิณณ์ เขายังเป็นเด็กอยู่เลยนะคะ อายุห่
3 ชั่วโมงต่อมา... “งานที่อาจารย์สั่งไป ถ้าใครไม่เข้าใจ ทิ้งคำถามไว้ในกลุ่ม เดี๋ยวอาจารย์จะมาตอบ เอาล่ะ เลิกคลาสได้”คิณณ์ณภัทรเก็บเอกสารการสอนของเขา สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอจ้องมองเขาตลอดเวลา ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ ปากบางยิ้มออกมาเล็กน้อย แค่ได้เห็นหน้า หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร “อาจารย์คะ”เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ในมือของเธอถือกล่องสีชมพู คาดว่าข้างในอาจเป็นขนมเหมือนอย่างเคยแน่นอน “อืม...ว่าไงครับ...มีอะไรจะถามอาจารย์หรือเปล่า”สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวอีกคนอัตโนมัติ ราวกับว่า กลัวใครคนนั้นเข้าใจผิด “หนูเอาขนมมาฝากอาจารย์ค่ะ”ใบหน้าหวานแดงกล่ำเพราะความเขินอาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอทำ เธอหลงรักอาจารย์สุดหล่อคนนี้มานาน เธออยากให้รักแรกของเธอ สมหวังกับคนๆ นี้เสียจริง ‘คนอะไรหล่อมาก มีเสน่ห์สุดๆ’ “ทำไมเราจะต้องเปลืองเงินซื้ออะไรมาให้อาจารย์ด้วยล่ะ ความจริงอาจารย์ไม่ค่อยชอบทานขนมหรอกนะครับ”คิณณ์ณภัทรพูดออกไปแบบตรงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขาเลย คิณณ์ณภัทรเจอแทบ







