ตอนที่ 6 เป้าหมายฉันคือเธอ!

@ ห้องปฏิบัติการ...

          “เค้ก...แกได้โรงพยาบาลที่ฝึกปฏิบัติหรือยัง?”

นักศึกษาแพทย์มีเวลาเรียนภาควิชาพื้นฐาน 3 ปี ส่วนปีที่ 4-5 (Clinic) ก็จะฝึกปฏิบัติอยู่ภายในโรงพยาบาล ฝึกการเรียนรู้จากแผนกต่างๆ และในปีที่ 6 (Extern) ก็เป็นการฝึกปฏิบัติเต็มรูปแบบในโรงพยาบาลก่อนการสอบใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม

          “อือ ได้แล้ว”

          “ห๊ะ! ได้แล้วเหรอ? เมื่อวันก่อนแกยังวิ่งวุ่นหาอยู่เลย ตอนนี้ได้แล้ว?”

          “อือหือ...”

          “ที่ไหนล่ะเค้ก?”

          “โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์ไง ^_<>^”

          “อ่ะ...ว่าแล้วเชียว แกจะต้องเลือกที่นั่น”

          “ไอ้กอล์ฟ กับไอ้นิริน ก็เลือกที่เดียวกับฉัน เหลือแกคนเดียวนะโย ไปด้วยกันดิ”

          “ฉันก็อยากไปนะ แต่ว่ามันไกลจากบ้านฉันอ่ะ ถ้าฉันเลือกที่เดียวกับแกสองคน ฉันก็ต้องเช่าห้องอยู่ ไม่ไหวหรอก”

เพราะว่าฐานะทางบ้านของภัคนันท์ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก เธอจะต้องประหยัดค่าใช้จ่าย เพื่อช่วยแม่ของเธอ

          “งั้น ไปพักบ้านฉันสิ จะไปเช่าทำไมอีก”

          “ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากรบกวนแก”

          “ไม่รบกวนหรอก ไปเถอะ บ้านฉันมีหลายห้อง แกไปพักได้สบาย แม่กับยายฉันจะได้ไม่เหงา”

          “ฉันว่า ที่เค้กมันแนะนำก็โอเคนะโย แกไปพักที่บ้านมัน ก็สบายเรื่องการเดินทาง อีกอย่างพวกเราสี่คน ได้ฝึกปฏิบัติอยู่โรงพยาบาลเดียวกันจะได้ช่วยเหลือกันเวลาเจอปัญหาไง”

          “ไปเถอะ ไอ้กอล์ฟยังไปฝึกที่โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์เลย”

          “อืม...ฉันขอคิดดูก่อนก็แล้วกันนะ”

ถ้าภัคนันท์ไปพักบ้านของณาลัลน์ แม่ของเธอก็ต้องอยู่คนเดียว เธอเป็นห่วงแม่ของเธอมาก เธออยู่กับแม่สองคนมาตลอด ตั้งแต่พ่อทิ้งไป

          “แกไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายอะไรหรอกโย ไม่ต้องเกรงใจฉันนะ”

ณาลัลน์รู้ว่าเพื่อนเนิร์ดของเธอคนนี้ ฐานะทางบ้านไม่ค่อยจะดีนัก ภัคนันท์เป็นนักศึกษาทุน ซึ่งได้รับอุปการะจากผู้ใหญ่ใจดีไม่ประสงค์ออกนามท่านหนึ่ง

          “ได้ เดี๋ยวฉันขอเวลาไปคิดสักพักนะ ขอบใจแกมากนะเค้ก”

          “ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเพื่อนกันนะโย”

          “ใช่...เราสี่คน เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม จะทิ้งกันได้ยังไง ว่าแต่ วันนี้ มีใครเห็นไอ้กอล์ฟมั่งเนี่ย ใกล้ถึงชั่วโมงเรียนแล้ว ทำไมมันยังไม่มาอีกเหรอ”

          “อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกให้มันไปช่วยงานน่ะ”

          “อาจารย์ดารุณีเหรอ?”

          “ใช่ เรียกเกือบทุกวัน ฉันว่าจะต้องมีอะไรแน่ๆ เลย แกว่าแปลกมั้ยโย”

          “ไม่แปลกหรอก เขารู้กันทั้งห้อง ว่าอาจารย์ดารุณี เขาโปรดไอ้กอล์ฟเป็นพิเศษ”

          “ข่าวจากไหนอีกล่ะโย แกนี่เลิกเรียนหมอเถอะ ฉันว่าไปเรียนนิเทศศาสตร์ดีกว่านะ เป็นนักข่าว เหมาะกับแกมาก”

          “อะไรกันเค้ก เรื่องพวกนี้ เขารู้กันหมดแล้ว มีแกคนเดียวแหละที่ไม่รู้”

          “ฉันรู้ แต่ว่า อาจารย์เขาไม่ได้ชอบไอ้กอล์ฟแบบนั้นนะ เขาแค่เอ็นดูมันก็แค่นั้นเอง พวกแกต่างหากที่คิดมาก อาจารย์กับลูกศิษย์จะชอบกันได้ยังไง แกสองคนบ้าหรือเปล่า”

          “งั้น แกก็ไม่ได้ชอบอาจารย์คิณณ์สิ”

          “อุ้ย...ฉันก็แค่ปลื้มมั้ย ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับอาจารย์เขาซะหน่อย ตั้งแต่วันนั้น ที่แกเล่าให้ฉันฟัง เรื่องของอาจารย์ ฉันก็เลยไม่กล้าที่จะคิดหรอก”

          “แกกลัวเหรอเค้ก”

          “เออดิ...หรือแกไม่กลัวเหรอนิริน”

          “ไม่อ่ะ จะกลัวทำไม ถ้าหล่อขั้นเทพ ใหญ่ เอาเก่ง และซาดิสม์แบบอาจารย์คิณณ์นะ ฉันยอมว่ะ คนอะไร หล่อมาก หล่อแบบตะโกนเลยอ่ะแก ฉันไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายความหล่อของอาจารย์เขาได้เลยนะ ถ้าอาจารย์เขามองฉัน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ฉันก็ยอมอ่ะ”

          “เพ้ออีกคนแล้ว แกกับไอ้เค้กนี่สงสัยสเปกเดียวกันแน่เลย”

          “แล้วแกล่ะโย สเปกแบบไหน ถ้าอาจารย์คิณณ์สุดหล่อขนาดนี้ไม่ตรงสเปกแก แล้วผู้ชายแบบไหนล่ะที่แกชอบ”

          “ไม่อ่ะ ฉันไม่มีสเปก เพราะฉันไม่คิดจะชอบใคร และไม่อยากมีแฟนตอนนี้หรอก เราอายุ 20 เองนะ จะคิดมีแฟนกันไปทำไม เรียนก็หนัก ฉันว่า แกสองคน เลิกบ้าผู้ชายได้แล้ว เรียนดีกว่านะ อีก 5 นาที อาจารย์จะเข้าสอนแล้ว โทรตามไอ้กอล์ฟเหอะ”

          “อืม...วันนี้ มีใครก็ไม่รู้เข้ามาเรียนกับห้องพวกเราด้วยแหละแก ดูสิ ฉันเห็นเข้ามานั่งตั้งนานแล้วนะ”

หลังห้องเรียน โต๊ะซ้ายมือมุมสุดของห้อง หญิงสาวหน้าตาดี สวยน่ารัก นั่งก้มเขี่ยสมาร์ทโฟนโดยไม่สนใจใครเลย

          “รุ่นพี่มั้ง อาจจะเป็นการสังเกตการณ์สอนหรือเปล่า หรืออาจจะเป็นอาจารย์หมอที่มาดูการสอนของอาจารย์คิณณ์ แต่...อย่าบอกนะว่าจะเป็นแฟนของอาจารย์คิณณ์ มาเฝ้าอาจารย์อ่ะ”

          “บ้าไปแล้วนิริน ถ้าเขาเป็นแฟนของอาจารย์คิณณ์ เขาจะมานั่งรออาจารย์เขาทำไม ก็ต้องมาพร้อมกันมั้ยแก”

          “เออจริงว่ะ ฉันก็ลืม”

          “ว่าแต่ เขาสวยนะ แกว่ามั้ย”

          “ก็จัดว่าสวยนะ แต่ฉันว่า แกสวยกว่านะเค้ก”

          “ก็แน่อยู่แล้วแหละ ฉันสวยอยู่แล้วย่ะ”

          “แหม...แกนี่ไม่ค่อยจะอวยตัวเองเลยนะเค้ก”

          “อ่ะ หรือว่าไม่จริง”

ปากบางยิ้มหวาน ใบหน้าเนียนแดงก่ำ

          “เออ แกสวย”

เพื่อนของภัคนันท์สวยจริง สวยราวกับดารานางแบบ หุ่นนาฬิกาทรายเซ็กซี่ สวยแซ่บ ร้อนแรงที่สุด

          “เฮ้ย...อาจารย์มาแล้ว”

          “ไอ้กอล์ฟมายังนิริน แกตามมันหรือยัง”

          “อือ กำลังมา”

          นักศึกษาแพทย์วิ่งกันชุลมุนวุ่นวาย จนกระทั่งประตูหน้าห้องขยับเบา ๆ เสียงแกร๊กของลูกบิด ทำให้นักศึกษาหลายคนหันไปมองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งโดดเด่นเป็นสง่า ออร่าความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกำลังก้าวเท้าเข้ามา เหล่านักศึกษาสาวจ้องมองด้วยแววตาเป็นประกาย

          “สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับอาจารย์”

เสียงเหล่านิสิตดังขึ้นพร้อมกันแบบอัตโนมัติ

          “สวัสดีครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย สายตาคมกวาดมองไปยังเพื่อนรุ่นน้องของเขาที่นั่งอยู่หลังสุดของห้อง ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างพอใจ ‘ไม่คิดเลยว่ารุ่นน้องของเขา จะเอาจริง ปลอมตัวเป็นนักศึกษาเพื่อTest ระบบความรู้สึกของตัวเอง’

          “ครบหรือยังครับ”

          “ครับ...”

ปริญญ์ส่งเสียงดังมาจากประตูหน้าห้อง เขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเป็นคนสุดท้าย สายตาคมกวาดมองที่นั่งสำหรับเขา แต่ทว่าไม่มีที่ตรงไหนว่างเลย นอกจากหลังห้อง

          “ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่าครับ”

ปริญญ์ถามเพื่อนใหม่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขี่ยโทรศัพท์ ทันทีที่เจ้าตัวได้ยินคำถามของเขา หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที

          “ว่างค่ะ...เชิญ”

รมย์นลินชะงักทันใด เมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดียืนอยู่ตรงหน้าเธอแบบระยะประชิดเพื่อรอเธอเอ่ยอนุญาต หัวใจของรมย์นลินสั่นไหว ดวงหน้าเรียวเล็กร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘ทำไมใจเธอเต้นแรงขนาดนี้นะ’

.............................