ตอนที่ 1 (1)

“พระชายา เกิดอันใดขึ้นเพคะ ?”

หลู่เจียว สาวใช้ที่ติดตามมาจากจวนเซี่ยกั๋วกงผู้เป็นบิดาของนางและบิดาของไป๋ฮองเฮา เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายสาวของตนเองกลับมาจากตำหนักส่วนตัวของชินอ๋องเฉินอี้หานก็ตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ ฝนหมึก จากนั้นก็เริ่มเขียนบางสิ่งอย่างตั้งอกตั้งใจก็รีบเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะตอนไปก็ดูเหมือนพระชายาไป๋จะมีสีหน้ายินดีให้เห็น เนื่องจากไม่บ่อยนักที่ชินอ๋องจะเรียกพบพระชายาเช่นวันนี้

ถึงแต่ละครั้งที่ชินอ๋องเรียกหาพระชายาไป๋หากไม่เรียกไปลงโทษก็เรียกไปแค่อ่านตำราอ่านหนังสือต่าง ๆ ให้เขาฟัง แต่สำหรับพระชายาไป๋ที่แอบรักชินอ๋องมานาน แค่เท่านั้นหลู่เจียวก็เห็นอีกฝ่ายมีความสุขมากแล้วจริง ๆ ยิ่งช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาชินอ๋องไม่ค่อยเรียกสตรีจากในวังมาปรนนิบัติทุกราตรีเช่นแรก ๆ แล้ว แต่มักเรียกหาพระชายาไป๋ไปคัดตำราไม่ก็อ่านให้ฟังจนดึกทุกวันนางก็คิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะดีขึ้นแล้วเสียอีก แต่นี่ดูเหมือนสีหน้าของพระชายาไป๋ย่ำแย่นัก คงไม่ได้ถูกเรียกไปนั่งคุกเข่าท่องกฎเกณฑ์ของสตรีแต่งเข้าราชวงศ์อีกแล้วหรอกนะ

“ไปเตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวังไปพบฮองเฮา”

ไป๋อวี้ไม่อธิบายอันใดกับสาวใช้คนสนิท นางยังไม่พร้อมจะวางใจผู้ใดอีกแล้ว บาดแผลถูกแทงข้างหลังจากหลิ่วจื่ออิงยังสดใหม่เกินไป บัดนี้แม้แต่สาวใช้เช่นหลู่เจียวที่ดูแลนางมาสิบปีไป๋อวี้ก็รู้สึกวางใจไม่ลงจริง ๆ อยากกลับไปที่จวนเซี่ยกั๋วกงเพื่อไปให้ท่านแม่ของนางปลอบใจ ก็หวาดกลัวจะนำพาความเดือดร้อนไปให้กับคนในจวนเซี่ยกั๋วกง

ดังนั้นที่เดียวซึ่งนางจะสามารถไปพักพิงได้คงมีเพียงตำหนักของไป๋ฮองเฮา เนื่องจากช่วงนี้เฝิงไทเฮาขึ้นเขาไปสวดมนต์ขอพรให้กับสะใภ้คนโตเช่นไป๋ฮองเฮา เพราะเมื่อสิบกว่าวันก่อนพี่สาวของนางเพิ่งมีข่าวดีตั้งครรภ์กับฮ่องเต้ได้สองเดือนเศษแล้ว เช่นนี้คงมีเพียงตรงดิ่งไปให้พี่สาวคนรองปลอบใจเท่านั้น

“แต่นี่มันมืดค่ำแล้วนะเพคะพระชายาไป๋ หากพวกเราเข้าวังชินอ๋องจะลงโทษเอาได้”

หลู่เจียวเตือนผู้เป็นนายด้วยความกังวลเพราะกฎเกณฑ์ของราชวงศ์นี้มีมากนัก หลู่เจียวเป็นเพียงสาวใช้ย่อมไม่ทราบทั้งหมดที่นางทราบดี เพียงผิดเพียงเล็กน้อยพระชายาไป๋จะถูกตำหนิจากชินอ๋องอย่างรุนแรงไปจนถึงโดนลงโทษ ครึ่งปีมานี้นางสงสารผู้เป็นนายหญิงตัวน้อยของตนเองยิ่งนัก

“ไปจัดการตามที่ข้าสั่งการเถอะหลู่เจียว”

หากแต่ไป๋อวี้กลับย้ำคำสั่งของตนเองหนักแน่น หลู่เจียวจึงจำต้องทำตาม เพราะถึงไป๋อวี้จะเป็นสตรี เป็นสาวน้อยที่ร่ำเรียนแต่ตำราศึกษาแค่การแพทย์เพื่อรักษาคน แต่เช่นไร สกุลไป๋นั้นแต่เดิมก็เป็นแม่ทัพ เป็นนักรบ ตั้งแต่บรรพบุรุษเคียงข้างราชวงศ์เฉินมานับสองร้อยกว่าปี จนได้มีบรรดาศักดิ์ได้เป็นเซี่ยกั๋วกง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นไป๋อวี้บุตรสาวคนที่สาม หรือไป๋หวั่นชิงบุตรสาวคนรองก็ล้วนมีสายเลือดของนักรบ ยามใดเด็ดขาดก็เด็ดขาดห้าวหาญอย่างยิ่ง รับใช้มานานหลู่เจียวย่อมรู้ดี

พอหลู่เจียวจากไปครู่หนึ่งหนังสือปลดสามีของไป๋อวี้ก็เขียนเสร็จสิ้น นางพับใส่ซองแล้วเขียนกำกับตัวอักษรใหญ่เห็นง่ายว่า ‘หนังสือปลดสามีของไป๋อวี้ถึงชินอ๋องเฉินอี้หาน’ แล้วจึงวางมันไว้บนโต๊ะ ข้าวของอื่นนางไม่เสียเวลาเก็บไป แม้แต่สินเดิมนางก็ไม่นำติดตัวไปนอกจากตั๋วเงิน เพราะคิดว่าตนเองมีจุดหมายที่จะไปแล้ว และจุดหมายนี้นำทรัพย์ติดกายไปอย่างเอิกเกริกมิได้

เมื่อนางเก็บตั๋วเงินกับแผ่นทองเสร็จเรียบร้อยก็พอดีกับที่หลู่เจียวกลับมาพอดี

“รถม้าพร้อมแล้วเพคะพระชายา”

“ต่อไปให้เรียกข้าว่าคุณหนูสามไป๋เช่นเดิม นับจากข้าก้าวขาพ้นจากตำหนักชินอ๋องในค่ำคืนนี้ ข้าก็เป็นเพียงคุณหนูสามไป๋แห่งจวนเซี่ยกั๋วกงเท่านั้น ไม่มีพระชายาไป๋ หรือชินหวางเฟยแห่งซ่งหยวนอีกแล้ว”

คำพูดดังกล่าวหนักแน่นนัก หลู่เจียวที่รับใช้คุณหนูสามไป๋มาถึงสิบกว่าปีย่อมรู้ดี ถึงปกติแล้วคุณหนูสามไป๋อ่อนโยนและจิตใจดีงาม คิดอะไรไม่ซับซ้อนที่สุดในจวนเซี่ยกั๋วกงแล้ว แต่คงเพราะอย่างไรนางก็คือคนแซ่ไป๋ คนแซ่ไป๋เป็นนักรบมาหลายร้อยปี จิตใจย่อมหนักแน่นมั่นคง รวมไปถึงเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก สิ่งนี้แม้แต่ไป๋ฮองเฮาเองยังไม่เด็ดเดี่ยวได้เช่นคุณหนูสามไป๋ผู้นี้เลย

เช่นนั้นเมื่อคราวนี้ไป๋อวี้เลือกจะเอ่ยปากเช่นนี้ นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายตัดใจเด็ดขาดจากชินอ๋องเฉินอี้หานแล้วจริง ๆ ยามรักคุณหนูสามไป๋ของนางทุ่มเทนัก มิคาดพอคิดตัดใจอีกฝ่ายจะเด็ดขาดยิ่งกว่า

“คุณหนู… ที่แท้จริงที่ตำหนักหยวนลู่นั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...”

หลู่เจียวถามอย่างระมัดระวังเมื่อรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าตำหนักชินอ๋องที่บัดนี้สว่างเรืองรองไปด้วยแสงของตะเกียงและเทียนไข ไป๋อวี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่นางจะตัดสินใจเล่าสิ่งที่นางเพิ่งเผชิญออกมาด้วยสีหน้าเจ็บช้ำยิ่งนัก แววตาแสนจะปวดร้าว และในรอยปวดร้าวหลู่เจียวที่อายุมากกว่าคุณหนูสามไป๋อยู่สามปีก็ยังเห็นความเคียดแค้นปนเปอยู่หลายส่วน

“เรื่องก็เป็นเช่นนี้นี่แหละ”

หลู่เจียวไม่ได้ไปเห็นภาพดังกล่าวก็ยังเจ็บแค้นแทนคุณหนูของตนเองที่นางเลี้ยงดูทะนุถนอมราวกับน้องสาวแท้ ๆ มาร่วมสิบสองปียิ่งนัก

“สารเลว ! ต่ำช้า ! สิ้นมโนธรรมเกินไปจริง ๆ แต่… ชินอ๋องอาจมิได้ร่วมมือก็เป็นไปได้นะเจ้าคะ คุณหนูจะไม่ลองพูดคุยกับชินอ๋องให้ดี ๆ อีกสักครั้งจริงหรือเจ้าคะ อย่างไรคุณหนูก็รักเขามานานร่วมสามปีเช่นนี้”