ตอนที่ 4 /2

สรุปแล้วก็คือโอรสสวรรค์เปิดทางแล้ว ความตั้งใจของไป๋อวี้จึงสำเร็จ ปลายยามจื่อ เริ่มนับตั้งแต่เวลา 23.00 – 01.00 น.) รถม้าคันใหญ่พร้อมด้วยองครักษ์ที่แต่งกายด้วยอาภรณ์รัดกุมดังชุดของสำนักคุ้มภัย ก็มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองทิศใต้ พอปลายยามโฉ่ว (ยามโฉ่ว (丑:chǒu) เริ่มนับตั้งแต่เวลา 01.00 – 03.00 น.) ไทเฮาก็ทราบเรื่อง แต่คราวนี้พระนางเองก็ยากจะเข้าข้างบุตรชายคนเล็กของตนเองแล้วจริง ๆ

เนื่องจากที่ผ่านมาครึ่งปี เฉินอี้หานรังแกไป๋อวี้เอาไว้มากนัก พระนางเคยเตือนแล้วเตือนอีก หากแต่บุตรชายก็ไม่ฟัง เช่นนี้ก็คงได้แค่ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาสองคนแล้ว ไป๋อวี้ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา ส่วนเฉินอี้หานก็ยังอยู่ในช่วงวัยฉกรรจ์เลือดร้อนนัก แถมทั้งสองยังเป็นลูกคนเล็กที่ครอบครัวตามใจมาพอกัน คงต้องให้พวกเขาห่างกันสักพักจริง ๆ

ไม่รู้จักสำรวจใจของตนเองให้ดี ว่าแท้จริงแล้ว ระหว่างความชอบกับความรัก ที่ตนเองมีให้สตรีในอดีตและไป๋อวี้แตกต่างอย่างไร พอวันนี้ไป๋อวี้ตัดใจจากไปก็ดีเหมือนกัน เจ้าเด็กโง่ผู้นั้นจะได้รู้สักครา ว่าแท้จริงกับสตรีในอดีตผู้นั้นก็แค่ความชื่นชอบในความงาม ทว่ากับไป๋อวี้นั่นจึงเรียกว่า รักแท้ จนหมดใจ รักโดยไม่เกี่ยวหน้าตาว่าอีกฝ่ายจะงดงามที่สุดหรือไม่

“คุณหนู เราไปเช่นนี้มันดีแน่หรือเจ้าคะ ?”

หลู่เจียวยังคงถามย้ำกับผู้เป็นนายของตนเอง พวกนางตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ถึงวันนี้ ไม่เคยต้องเดินทางโดยลำพัง หากจะไปท่องเที่ยวก็ล้วนมีนายท่านและนายหญิง กับคุณหนูรองหรือคุณชายใหญ่ที่บัดนี้คือไป๋ฮองเฮาและจากไปแล้วไปด้วยกันเสมอ

“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน หากแต่ก่อนพบหน้าคนผู้นั้นข้าเองก็มีความฝันเช่นนี้ ข้าจึงเลือกจะศึกษาวิชาแพทย์และการปรุงยา ข้าอยากจะเป็นหมอยา ที่ขายยาดี ด้วยราคาที่คนยากไร้ซื้อหาจับต้องได้ คนยากจนเขาก็คือคนเช่นกัน ไม่ใช่คนรวยที่มีสิทธิ์ได้ยาดีและพบหมอเก่งได้ คราวนี้นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ดียิ่ง ห่างกันไปสักพักข้าเองก็จะได้รู้ใจตนเองด้วยว่าที่แท้ตลอดมาข้ารักเขาหรือเพียงหลงใหลไปชั่วคราวเท่านั้น”

ไป๋อวี้เกือบจะลืมอุดมการณ์นี้ของตนเองไปแล้วหลังจากตนเองพบหน้าของเฉินอี้หานเมื่อสองปีก่อน นางรักจนกลายเป็นลุ่มหลง รักจนหน้ามืดตามัว อะไรเขาก็ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง จนวันนี้ที่นางเจ็บปวดยากจะรับไหวจึงค่อยตาสว่าง ว่าแท้จริงตนเองก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกเช่นนั้น นางเป็นถึงท่านหมอยาที่จบมาด้วยคะแนนสอบอันดับสองของสำนักการแพทย์หลวง หากจะเลือกเป็นขุนนางหญิงนางก็เป็นได้ แต่นางกลับเลือกจะเป็นสตรีไร้ค่าอยู่แค่ตำหนักหลังของชินอ๋อง คิดย้อนกลับไปก็สมเพชตนเองยิ่งนัก ดังนั้นคราวนี้ยังมีโอกาสนางจึงก้าวจากมา ขณะนี้ตระกูลไป๋กำลังสงบสุข พี่สาวก็กำลังเป็นที่รักของฮ่องเต้นางยังพอจะตามใจตนเองได้ จึงรีบร้อนจากมาเช่นนี้ ขอนางไปเปิดหูเปิดตาให้กว้างไกลสักหน่อยเถิด ความรักนางจะปล่อยวางเอาไว้ก่อน

“ข้าเอาแต่วิ่งตามบุรุษที่ไม่เคยเห็นคุณค่ามาสองปีกับหกเดือนแล้ว บัณฑิตอันดับสองอันใดกัน ข้ามันก็เพียงคนโง่หนึ่งคนเท่านั้นที่ยอมละทิ้งความใฝ่ฝันเพื่อบุรุษที่ไม่เคยมีข้าในสายตา อันที่จริงคงต้องขอบใจหลิ่วจื่ออิงที่ช่วยให้ข้าตัดสินใจได้เร็วขึ้น”

“คุณหนูท่านอย่าด่าตนเองอีกเลยเจ้าค่ะ”

“มันก็สมควรแล้วมิใช่หรือ ข้ามันคนโง่ แม้แต่สหายก็ยังมองไม่ออกว่านางจริงใจหรือเสแสร้ง ถูกนางหักหลังก็สมควรจริง ๆ”

“คุณหนู...”

หลู่เจียวคิดว่านางพอจะเข้าใจคุณหนูของตนเอง ก็ใครเล่าจะรับไหว หากเป็นสตรีอื่นมันไม่เท่าไร หากแต่พอเป็นสหายรักที่มีเรื่องใด บางครั้งคุณหนูของนางไม่ปรึกษาคุณหนูรองแต่กลับกล้าปรึกษาหลิ่วจื่ออิง พอเห็นภาพบาดตา ไม่เสียใจสิจึงแปลก

“แล้วเราไปเจียงหนานคราวนี้คุณหนูตั้งใจจะทำสิ่งใดเจ้าคะ”

หลู่เจียวเปลี่ยนเรื่องเพราะทราบว่าบาดแผลของคุณหนูสามไป๋ขณะนี้ยังสดใหม่นัก เลือดยังไหลรินไม่หยุด หลีกเลี่ยงหน่อยจึงดี

“ข้าเป็นหมอยาก็คงเปิดร้านขายยากระมัง สานต่อความฝันในวัยเด็กให้เป็นจริง แต่ข้าก็อยากท่องเที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วย”

พอคิดว่าตนเองเคยมีความฝัน และกำลังจะทำมันให้เป็นความจริง ไป๋อวี้ก็รู้สึกว่าหัวใจที่เจ็บก็ไม่ได้สาหัสถึงเพียงนั้น รถม้าเคลื่อนไปข้างหน้า นำพานางห่างไกลจากคนใจร้ายใจดำเช่นเฉินอี้หาน และจากสหายทรยศไปทีละน้อย ถึงไม่รู้วันใดหัวใจจะเลิกรักเขาไปได้ แต่นางก็ไม่ได้ทุกข์สาหัสเช่นที่ผ่านมาแล้ว