ตอนที่ 4 /1

เนื่องจากไป๋อวี้ในยามรักนางก็มั่นคงยิ่งนัก แต่เมื่อคิดจะตัดใจนางก็เด็ดขาดเช่นกัน และหากจะตัดใจได้ก็คือนางต้องจากไป ไม่ต้องพบกันสักพัก ซึ่งสักพักนี้นางก็ยังไม่รู้เช่นกันว่าตนเองต้องใช้เวลาเท่าใด นางรักเฉินอี้หานมานานถึงสองปี หากจะตัดใจคงใช้เวลาเพียงหนึ่งหรือเจ็ดวันคงมิอาจเป็นไปได้ และกับสหายรักหักเหลี่ยมร้ายเช่นหลิ่วจื่ออิงหากไม่เร่งจากเมืองหลวงไปนางคงได้เป็นสตรีไร้เหตุผลพุ่งไปตบตีกับอีกฝ่ายเป็นแน่ ซึ่งนางยังไม่อยากกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของคนอื่นเช่นนั้น นางจึงคิดว่าขอจากเมืองหลวงไปสักพักใหญ่คือทางออกที่ดีที่สุดในยามนี้แล้ว

“เจ้าคิดดีแล้วหรืออิงเจา”

อิงเจานี้คือนามรองที่คนในครอบครัวเท่านั้นจะใช้เรียกไป๋อวี้ เช่นเดียวกับไป๋หวั่นชิง ที่มีนามรองว่า อิงเหยา ทว่านอกจากบิดา มารดา น้องสาวแล้วก็คงมีเพียงฮ่องเต้ที่จะเรียกนามนี้ คนทั้งใต้หล้าล้วนเรียกนางว่าไป๋หวั่นชิงทั้งสิ้น

“ข้าคิดดีแล้วพี่อิงเหยา ในใจของข้ามันไม่สงบ หากต้องทนเห็นหน้าเขากับสหายทรยศผู้นี้อิงแอบแนบชิดเช่นที่ข้าเห็นเขาทำกับสตรีอื่นมาครึ่งปี ข้าอาจเผลอลงมือเลวร้ายเข้าสักวัน คนเขามีขีดจำกัด คราวนี้เฉินอี้หานล้ำเส้นของอิงเจาแล้ว ความรักมั่นคงตลอดสองปี ก็ให้มันจบลงเพียงเท่านี้เถอะ”

นางยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุเพิ่งสิบหกปี และตลอดมาก็ทุ่มเทกับการศึกษาวิชาแพทย์อย่างหนักจนแทบไม่คบค้าผู้คน จึงมีความคิดไร้เดียงสานัก ส่วนบิดามารดารวมถึงนางที่เป็นพี่สาวคนรองก็ไม่คิดบังคับไป๋อวี้ อาจเพราะน้องสาวผู้นี้ตอนนางอายุได้สองขวบถูกอนุภรรยาของบิดาวางยาพิษ ถึงจะรอดชีวิตมาได้ไป๋อวี้กลับมีปานแดงที่เกิดจากพิษอยู่ตรงหางตา เพราะขณะนั้นไป๋อวี้ยังเล็กนัก พิษกำจัดไม่ได้ในทันทีต้องรอนางอายุครบห้าขวบเสียก่อน จึงต้องฝังเข็มสกัดพิษให้อยู่จุดเดียว ทุกคนจึงตามใจนางมาก ไป๋อวี้อยากเรียนแพทย์ทุกคนก็ส่งเสริม นางอยากทำสิ่งใดไม่มีผู้ใดบังคับ

“ความรักมันตัดใจง่ายถึงเพียงนั้นได้ก็ดีน่ะสิอิงเจา”

ไป๋หวั่นชิงอายุมากกว่าน้องสาวผู้นี้อยู่สี่ปีแถมยังต้องเป็นสนมของฮ่องเต้ เล่ห์เหลี่ยมคนนางย่อมรู้ให้แจ้ง จึงคล้ายมารดามากกว่าพี่สาว มองโลกเป็นจริงมากกว่าเด็กสาวนัก ยิ่งหลังจากตั้งครรภ์แล้วขยับขึ้นเป็นฮองเฮาไป๋หวั่นชิงยิ่งรู้ยิ่งเห็นอะไรมากขึ้นอีกหลายส่วนเรื่องความรักก็เช่นกัน มันไม่ได้ตัดใจได้ง่ายดังที่ไป๋อวี้กล่าวแม้แต่น้อย

“ไม่ลองคงมิอาจรู้เจ้าค่ะพี่อิงเหยา ให้ข้าได้ลองสักครั้งเถอะ”

ฟังจากน้ำเสียงและดูจากสีหน้า ไป๋หวั่นชิงก็ได้แต่ถอนหายใจเสียงหนัก ยิ่งห้ามเกรงว่าน้องน้อยของนางจะยิ่งเตลิด คงต้องปล่อยอีกฝ่ายให้ออกไปเผชิญโลกกว้างแล้วจริง ๆ

 “แล้วเจ้าจะไปที่ใด ?” 

คิดไปไป๋หวั่นชิงก็ว่าดีเหมือนกัน ชินอ๋องเฉินอี้หานเองก็จะได้รู้ใจตนเองมากขึ้นว่าเขารู้สึกเช่นไรกับสาวน้อยของนาง ส่วนไป๋อวี้นั้นหมกมุ่นกับความรักมากไปจริง ๆ ให้ทั้งสองห่างกันไปเสียบ้างความในใจของพวกเขาอาจชัดเจนขึ้น ชินอ๋องอายุก็เพิ่งยี่สิบเอ็ดปี นับว่าไม่มากยังอยู่ในวัยเลือดร้อนอารมณ์แรง

“ไปทางใต้ก็แล้วกัน”

ไป๋อวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบออกไป เพราะนางชอบทางใต้มากกว่าทางเหนือ แล้วช่วงหน้าฝนที่ผ่านมาเจียงหนานมีภัยน้ำท่วม นางอยากไปรักษาผู้คน หลังภัยน้ำท่วมมักตามมาด้วยโรคต่าง ๆ ไปทางใต้นางคิดว่าเหมาะสมกว่า อีกสิ่งนี่ก็ใกล้ฤดูหนาว นางไม่ชอบหิมะเพราะมันหนาวมาก

“ระบุมาว่าทางใต้ของเจ้าคือที่ใด”

“เจียงหนาน”

“แล้วเรื่องหย่าขาดกับเฉินอี้หานเล่า งานแต่งของพวกเจ้าคือสมรสพระราชทาน ใครบ้างไม่รู้ว่าหย่าขาดจากกันมิได้”

“ฮ่องเต้ประทานสมรสได้ก็ประทานหนังสือหย่าขาดจากกันได้มิใช่หรือ ?”

“กษัตริย์ตรัสแล้วยากจะคืนคำนะอิงเจา”

“แต่สามีที่ดีล้วนเชื่อฟังภรรยาทั้งสิ้น พี่เขยของอิงเจาก็เป็นสามีที่ดี”

“เหมือนเจ้ากำลังด่าสามีของเจ้าเลย”

“เขาเป็นอดีตสามีไปแล้วเจ้าค่ะ และใช่ อิงเจาด่าเขา เฉินอี้หานเป็นคนเลว เป็นพวกกินไม่เลือก สหายรักของภรรยาเขาก็ไม่ละเว้น วันนี้เป็นหลิ่วจื่ออิงแล้ววันหน้าเล่า สตรีอื่นอาจไม่ถือสา แต่กับข้าอิงเจารับไม่ไหวจริง ๆ”

“เด็กดื้อ”

“อิงเจาก็เป็นสตรีเช่นนี้”

“เฮ้อ ! แล้วเจ้าจะออกเดินทางยามใด ?”

“ออกเดินทางยามนี้เจ้าค่ะ”

“แต่นี่มันกลางยามจื่อแล้วนะ”

“ด้วยอำนาจของบุตรสาวของเซี่ยกั๋วกงทำมิได้ แต่อำนาจของไป๋ฮองเฮา อิงเจามั่นใจนักว่าพี่อิงเหยาบันดาลให้กับน้องสาวคนเดียวของท่านได้แน่นอน”

“เจ้านี่นะ ร้ายกาจนัก หากเฉินอี้หานรู้ว่าเจ้าร้ายเช่นนี้คงไม่กล้ากับเจ้าแล้วเป็นแน่”

“คนเช่นเขาแม้แต่สหายของภรรยาก็ไม่ละเว้นชีวิตนี้คงไม่มีเรื่องใดไม่กล้าทำผิดกับอิงเจาแล้วละเจ้าค่ะ คนเขาไม่มีใจ จะเรื่องอันใดล้วนกล้าทั้งนั้น อิงเจาพอแล้ว ต่อไปจะรักตัวเองก่อน ต่อให้มีความรักครั้งใหม่ก็จะรักตัวเองให้มาก ไม่รักจนขาดสติหน้ามืดตามัวอีกแล้ว”

“อิงเจาน้อยของเราเติบใหญ่แล้วจริง ๆ”

“คนเราเจ็บแล้วสมควรมีบทเรียน”

สองพี่น้องพูดคุยกันอยู่อีกครู่หนึ่ง ไป๋หวั่นชิงก็กลับเข้าไปภายในห้องนอน ซึ่งที่แห่งนั้นแน่นอนว่ามีมังกรหนุ่มเช่นฮ่องเต้เฉินอี้หลงอยู่ภายใน และได้ยินทุกประโยคที่ทั้งสองพี่น้องพูดคุยปรึกษากัน

“ฝ่าบาท”

“เรื่องพระราชทานหนังสือหย่าขาดของพวกเขารอไปก่อนเถอะ แต่ที่อิงเจาอยากจะไปพักกายพักใจที่เจียงหนาน ข้าอนุญาต นี่คือป้ายคำสั่ง มอบให้น้องภรรยานำติดกายไป แล้วประเดี๋ยวข้าจะสั่งการให้องครักษ์ส่วนตัวติดตามคุ้มกันพวกนาง บอกกับอิงเจาว่าป้ายคำสั่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นคน เงินทอง หรือนางต้องการสิ่งใด แค่ไปหาคนของทางการ นางจะได้ตามที่ต้องการ”

“ป้ายคำสั่งนี้จะสารพัดนึกเกินไปแล้วหรือไม่เพคะ”

“ข้าเป็นใครเล่า”

“ทราบแล้ว ๆ ว่าแต่องครักษ์พวกนั้นมิใช่จินอู่นะเพคะ”

“ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว ข้าบอกว่าส่วนตัวก็คือส่วนตัว หากเป็นจินอู่ เกรงว่าไม่พ้นคืนนี้ น้องชายของข้าก็คงตามตัวน้องสาวของเจ้าพบแล้ว”

“ดียิ่งเพคะ หม่อมฉันใจดีมอบแก้วตาดวงใจให้เขาไปดูแลแล้วกลับไม่คิดรักษา เช่นนั้นหากเขาสมองช้านักก็ให้เรื่องคราวนี้กระตุ้นเขาให้รู้ใจตนเองเร็วขึ้นเถอะ ของบางสิ่งได้มาง่ายเกินไปเขาก็ไม่เห็นคุณค่า”

“ดียิ่งที่สามีของเจ้าเป็นคนมีสมองเลยรู้ใจของตนเองเร็ว”

“หึ ! ก็ไม่แน่หรอกเพคะ ใครจะรู้วันหน้าฝ่าบาทจะมีใจให้สตรีใดมากกว่าอิงเหยาอีก เพราะรอบกายของฝ่าบาทมีแต่สตรี วังหลังขณะนี้ก็มากนัก อิงเหยาจำหน้าไม่หมด ยิ่งชื่อแซ่บอกฝ่าบาทยามนี้เลยว่าอิงเหยาจำพวกนางไม่ครบคนจริง ๆ”

“เรื่องนี้ไม่โทษเจ้า เพราะข้าเองก็จำไม่ได้”