บทที่ 10 เคราะห์ร้าย 2

หลี่หมิงว่าพลางยกแขนเล็ก ๆ ขึ้น ถกแขนเสื้อให้ท่านอ๋องดูกล้ามแขนที่มี

            “ไหนละ กล้ามแขนของเจ้า”

            “อ๋อ …”

หลี่หมิงพยายามเบ่งกล้ามออกมาให้ท่านอ๋องดูให้มากที่สุด แต่ก็ต้องน้ำตาตกเมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด หยางหลิวอมยิ้มเล็กน้อยก่อนดึงร่างเล็กที่พยายามเบ่งกล้ามอย่างสุดกำลังเข้าใกล้ ๆ

            “อ๊ะ…”

คนที่โดนขโมยหอมแก้มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าทีเขินอาย

            “ต่อให้เจ้าเป็นบุรุษ ข้าก็ต้องปกป้องเจ้าในฐานะสามี”

หลี่หมิงยิ้มจนดวงตาหยี เมื่อได้ยินคำพูดจาปากหวานจากสามี ใบหน้าหล่อเหลาของ หยางหลิวโน้มเข้าหาร่างเล็ก ริมฝีปากอวบอิ่มที่ยิ้มอยู่นั้นถูกประกบด้วยริมฝีปากหนาอุ่นชื้นอย่างอ่อนโยน

            เกี้ยวและรถม้าจำนวนหนึ่งถูกจัดเตรียมไว้หน้าตำหนัก พร้อมด้วยบ่าวรับใช้และทหารองครักษ์อีกจำนวนไม่น้อยที่หยางหลิวจัดเตรียมไว้ เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับหลี่หมิง

            ร่างเล็กเดินมาพร้อมกับท่านอ๋องและบ่าวรับใช้ติดตามอย่างอาลู่เดินอยู่ไม่ไกล หลี่หมิงแต่งกายทะมัดทะแมงกว่าที่เคย เพราะต้องเดินทางไกล

            “ท่านอ๋องขอรับ ไม่เห็นต้องจัดเตรียมอะไรมากมายเช่นนี้เลยนะขอรับ” หลี่หมิงอดที่จะตกใจไม่ได้เพราะไม่คิดว่าท่านอ๋องจะจัดเตรียมคนไว้มากเช่นนี้

            “เจ้าเป็นภรรยาท่านอ๋องเชียวนะ เท่านี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ”   หยางหลิวว่า

เพราะพระชายาคนอื่นหากเทียบกันแล้วหลี่หมิงถือว่าน้อยที่สุด นั่นเพราะเจ้าตัวได้ขอร้องเอาไว้

            “แต่ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะขอรับ ข้าไปกับอาลู่สองคนก็ได้” หลี่หมิงว่าพลางเหนื่อยใจ เหตุเพราะเขาไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร ๆ ก็เท่านั้น อีกทั้งยังเกรงใจอีก

            “ถือว่านี่คือของกำนัลจากสามีของเจ้าแล้วกัน”

            หลี่หมิงมองหน้าท่างอ๋องอย่างอ่อนใจ แต่ยอมตามใจเพราะไม่อยากขัดให้มากความ

            “รีบไปเถิด เดี๋ยวจะค่ำเอาเสียก่อน”

            “เช่นนั้นข้าไปแล้วนะขอรับ แล้วข้าจะรีบกลับ” หลี่หมิงว่าก่อนจะเดินขึ้นเกี้ยวที่รออยู่ตรงหน้า แต่ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั้นเจ้าตัวไม่วายหันกลับมาทำสิ่งที่หยางหลิวไม่ทันคาดคิด

            หลี่หมิงหมุนตัวเดินกลับมาหาท่านอ๋อง ก่อนจะเขย่งปลายเท้ายื่นใบหน้าเข้าไปจุมพิตที่ปากของท่านอ๋องเบา ๆ และหมุนตัววิ่งกลับขึ้นเกี้ยวไปทันที หยางหลิวตกใจกับการกระทำเล็ก ๆ ของหลี่หมิง แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาอย่างดีใจไม่ได้ บ่าวรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็พลอยอมยิ้มไปตาม ๆ กัน

            “มะ…มองอะไรอาลู่ หน้าของข้ามีอะไรติดอย่างนั้นหรือ” หลี่หมิงเอ่ยเสียติดขัด หลังจากขึ้นมาบนเกี้ยวก็เห็นอาลู่เอาแต่จ้องหน้าตนจนตาแทบถลน

            “ข้าน้อยแค่สงสัยว่าพระชายามีไข้หรือเปล่านะขอรับ เห็นหน้าแดง ๆ” อาลู่ว่าพลางอมยิ้ม

ไม่ต่างจากหลี่หมิงยิ่งอาลู่เอ่ยหยอกล้อแบบนี้แสดงว่าเห็นสิ่งที่เขาทำไปเมื่อกี้แน่นอน หลี่หมิงเขินอายส่งสายตาดุ ๆ ไปให้อาลู่แต่ก็แค่เป็นเชิงห้ามปรามเท่านั้น

           

            รถม้าและขบวนเกี้ยวของพระชายาหลี่หมิงออกเดินทาง ระยะทางจากตำหนักท่านอ๋องไปยังบ้านของหลี่หมิงใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 คืน และตอนนี้ก็ใกล้ค่ำเสียแล้ว

เหล่าทหารที่ติดตามมาด้วยรู้หน้าที่เป็นอย่างดี ขบวนรถม้าจึงหยุดค้างแรมในป่าหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางอีกครึ่งวันก็ถึง

            เหล่านางกำนัลและพวกทหารพากันวุ่นวายเตรียมที่พักให้กับ      หลี่หมิงอย่างขะมักเขม้น หลี่หมิงถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงจากเกี้ยวจนกว่าจะเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย

นั่นก็เพื่อความปลอดภัยตามที่ท่านอ๋องได้สั่งการไว้ หลังจากใช้เวลาชุลมุนอยู่ไม่นาน ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย อาลู่ไปตามพระชายาหลี่หมิงให้เข้ามาพักในที่พักที่ได้จัดเตรียมไว้

หลังจากทานอาหารเสร็จก็ค่ำพอดี หลี่หมิงและอาลู่เตรียมตัวเข้านอนพักผ่อนเอาแรงเพื่อเดินทางต่อพรุ่งนี้ ทหารยามถูกผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าเดินตรวจตรารอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

            ยามเช้าหลี่หมิงและอาลู่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ข้าวของทุกอย่างถูดจัดเก็บอย่างรวดเร็วและเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางต่อ หลี่หมิงตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้กลับบ้านเยี่ยมเยือนบิดามารดา แม้จะกังวลใจอยู่บ้างหากที่บ้านรู้ว่าเขาเป็นพระชายาท่านอ๋องจะว่าเช่นไร แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่ หลี่หมิงคาดเดาเอาไปเองเท่านั้น 

            ขณะที่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ สายตาที่มองบรรยากาศรอบ ๆ ของสองข้างทาง หลี่หมิงรับรู้ถึงความผิดปกติ แม้จะไม่คุ้นชินเส้นทางแต่ก็รู้สึกได้ว่ารอบ ๆ นั้นเปลี่ยนไป ป่าข้างทางดูรกขึ้นและเหมือนกับว่าเกี้ยวที่ตนและอาลู่นั่งอยู่ไม่ได้วิ่งไปตามเส้นทางหลักดั่งที่ควรจะเป็น

            “อาลู่ ข้ารู้สึกว่าบางสิ่งแปลก ๆ”

หลี่หมิงกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินเพียงสองคน จากนั้นอาลู่ที่ได้ยินก็ทำหน้าตกใจ แต่ก็ต้องทำสีหน้ากลับมาให้เป็นดั่งปกติ

            อาลู่ชะโงกหน้าไปดูด้านนอก ก็พบว่าเป็นจริงตามที่พระชายา     หลี่หมิงว่า ขบวนรถม้าของนางกำนัลที่ตามมาเริ่มห่างออกไปไกลอย่างเห็นได้ชัด อาลู่รีบเปิดม่านออกไปถามคนขับรถม้าทันที

            “พระชายาข้าว่ามีบางอย่างผิดปกติเป็นแน่ขอรับ พระชายาโปรดระวังตัวไว้ดี ๆ นะขอรับ” อาลู่ว่า

หลี่หมิงเองก็คิดเช่นนั้น เพราะสิ่งที่อาลู่ถามคนขับรถม้านั้นหลี่หมิงได้ยินเต็มสองหู ว่าคนขับตอบกลับมาเช่นไร