บทที่ 9 เคราะห์ร้าย 1

เป็นเวลาผ่านมาร่วม 2 เดือนนับตั้งแต่วันที่ตกลงปลงใจเป็น     พระชายาว่าจ้างของท่านอ๋อง หลังจากคืนที่ได้รับทราบว่าพระชายาซูฮวาตั้งครรภ์ก็ผ่านมาประมาณสองสัปดาห์แล้ว

หลี่หมิงได้อาศัยอยู่ในตำหนักของท่านอ๋องด้วยฐานะพระชายาเช่นเดิม ท่านอ๋องดูแลหลี่หมิงอย่างดีไม่ด้อยไปกว่าพระชายาคนอื่น ๆ แม้แต่น้อย

            “เหตุใดวันนี้พระชายาของข้าถึงกินเยอะเป็นพิเศษ” มือหนาเอื้อมไปจับแก้มกลม ๆ ที่กำลังเขี้ยวขนมอยู่ในปากจนแก้มตุ่ย

“ดูสิตรงนี้ของเจ้ากลายเป็นก้อนกลม ๆ เสียแล้ว” มือหนาเคลื่อนมาคลำ ๆ ที่หน้าท้องน้อย ๆ

            “อ๊ะ…จริงด้วย แต่ข้าหิวนี่ขอรับ” หลี่หมิงเอามือน้อย ๆ ของตัวเองลูบตรงบริเวณหน้าท้องที่หยางหลิวจับเมื่อครู่ ก็พบว่ามันนูน ๆ ป่อง ๆ เหมือนที่ท่านอ๋องว่า

“ตะ…แต่ข้าอ้วนขึ้นแน่ ๆ ขอรับ เป็นแบบนี้แล้วท่านอ๋องไม่ชอบใช่หรือไม่ ง…งั้นข้าจะกินให้น้อยลง” ว่าแล้วหลี่หมิงก็วางขนมในมืออีกข้างลงกลับที่เดิม

ตลอดหลายวันมานี้หลี่หมิงรู้สึกแปลก ๆ เห็นอะไรก็อยากกินไปเสียหมด ต่อให้ทานอ๋องไม่ทักหลี่หมิงก็รู้ตัวเองดี แต่ทั้งนั้นเขาก็ไม่อาจห้ามใจได้ หลี่หมิงทำหน้าเสียดายนิด ๆ ที่ต้องหยุดกินขนมตรงหน้า

แต่เพื่อท่านอ๋องแล้วเขาคิดว่าย่อมต้องทำให้ได้ หลี่หมิงลอบกลืนน้ำลาย ทำตาละห้อยเล็กน้อยและข่มใจไม่หันไปมองขนมในจานอีก

“ต่อให้เจ้าอ้วนกว่านี้ข้าก็ชอบ” หยางหลิวเห็นท่าทีของพระชายาตัวเล็กแล้วก็นึกในใจ ว่าท่าทางเช่นนี้น่ารักไม่น้อย

แม้หลี่หมิงจะไม่ได้พูดจาออดอ้อนเช่นภรรยาคนอื่น ๆ แต่เขาเองก็พอใจที่หลี่หมิงเป็นเช่นนี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบขนมในจานยื่นให้ร่างเล็กที่นั่งลอบมองขนมตาละห้อยแถมยังแอบลอบกลืนน้ำลายลงไปหลายอึก คนเป็นสามีเห็นเช่นนี้จะไม่ให้ใจอ่อนได้อย่างไร

            หลี่หมิงแปลกใจเล็กน้อยที่ท่านอ๋องปากบอกว่าเขากินเยอะแต่ก็ยังเอื้อมไปหยิบขนมมาให้

            “ไม่กินหรือ เช่นนั้นข้าจะให้คนเอาไปเก็บ”

คำพูดของหยางหลิวทำให้พระชายาตัวเล็กที่ลังเลว่าจะกินต่อดีหรือไม่ ใจหนึ่งก็กลัวว่าท่านอ๋องจะต่อว่าหากตัวเองอ้วนขึ้นอีก

แต่สุดท้ายหลี่หมิงก็พ่ายแพ้ เพราะกลัวว่าท่านอ๋องจะให้คนมาเก็บขนมในจานไปจริง ๆ มือเล็ก ๆ ยื่นไปรับขนมมาจากมือท่านอ๋อง ก่อนจะรีบเอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ

            หยางหลิวเองกลับมีความสุขที่ได้หยิบขนมป้อนพระชายาของตนเอง เขาไม่คิดเลยว่าการที่จ้างหลี่หมิงมาเป็นพระชายาจะทำให้เขามีความสุขได้เช่นนี้

ก่อนหน้านี้เขากลัวเหลือเกินหากจบสิ้นคำสาปแล้วหลี่หมิงจะต้องจากไป แต่เมื่อได้รับรู้ความในใจของเด็กหนุ่มเขาก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว ใครจะหาว่าหลี่หมิงเป็นชายาทาส เขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น

            “หมดแล้ว เจ้าอยากกินต่อหรือไม่ข้าจะได้ให้คนไปเอามาเพิ่ม” ขนมชิ้นสุดท้ายถูกส่งให้ร่างเล็ก

            “ไม่แล้วขอรับ ข้าจุกไปหมดแล้ว” หลี่หมิงว่าพลางเอามือเล็ก ๆ ลูบที่ท้องน้อย ท้องที่นูนออกมานั้นเป็นคำตอบได้อย่างดี หยางหลิวเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของหลี่หมิง เพราะเขาไม่เคยอยู่กับพระชายาคนใดแล้วสบายใจเท่านี้มาก่อน

            “แล้วที่เจ้าว่าอยากจะกลับบ้าน ยังอยากกลับอยู่หรือไม่” หลายวันนี้มาจู่ ๆ หลี่หมิงก็เอ่ยว่าอยากกลับไปเยี่ยมบิดามารดา แม้จะไม่ได้ไกลนักแต่หยางหลิวได้ยินที่หลี่หมิงว่าก็เล่นเอาหัวใจของท่านอ๋องอ่อนวูบ

เพราะกลัวว่าพระชายาของตนเองนั้นไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว แต่เมื่อได้ยินหลี่หมิง บอกเหตุผลเขาก็เข้าใจ

            “ข้าอยากกลับขอรับ แต่…”

            หลี่หมิงเว้นไว้ทำเอาคนที่ตั้งใจฟังแปลกใจ รออยู่นานก็ไม่ยอมพูดออกมา จนต้องเอ่ยถาม

            “แต่อันใด…บอกสามีผู้นี้มาเถิด” หยางหลิวว่า ทำเอาแก้มกลมถึงกับขึ้นสี หลี่หมิงไม่เคยได้ยินหยางหลิวพูดเช่นนี้มาก่อน ทำเอาร่างเล็กถึงกับเขินอาย

            “ข้ากลัวว่าหากกลับไปแล้วท่านอ๋องจะไม่อยากให้ข้ากลับมาขอรับ…” หลี่หมิงว่าตามที่ตนคิด

สิ่งที่กลัวที่สุดคือการกลับไปแล้วท่านอ๋องจะให้เขาไปเลย แม้ท่านอ๋องจะเอ่ยถามหลายครั้งแล้วว่าอยากกลับบ้านหรือไม่หลังจากที่เขาร้องขอไปเมื่อหลายวันก่อน สุดท้ายก็บ่ายเบี่ยงเพราะเหตุนี้ตลอด

            “เจ้าเป็นภรรยาข้านะหลี่หมิง มีหรือที่สามีจะไม่อยากให้ภรรยากลับมาหา ข้าไม่อยากให้เจ้าไปไกลจากข้าเสียด้วยซ้ำ หากมิใช่ว่าพระชายาซูฮวาตั้งครรภ์ ข้าคงไปกับเจ้าด้วย” หยางหลิวพูดความจริง

หากมิใช่เพราะต้องดูแลซูฮวาเขาคงตามหลี่หมิงไปอย่างแน่นอน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะให้เจ้าตัวไปคนเดียวเสียเมื่อไหร่

            “ข้าเข้าใจขอรับ ท่านอ๋องอยู่ที่นี่ดูแลพระชายาซูฮวาดีที่สุด ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ อีกอย่างข้าเป็นบุรุษนะขอรับ ข้าดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”