บทที่ 7 ข่าวดีหรือข่าวร้าย 1

พระชายาหลี่หมิงรีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมายังที่นัดหมายทันที หลังจากที่เจ้าตัวกำลังเลือกซื้อตำรา จู่ ๆ อาลู่บ่าวรับใช้ก็เดินหน้าตาตื่นมาแจ้งข่าวว่า พระชายาซูฮวาจู่ ๆ ก็เป็นลมหมดสติไปในขณะที่เดินเล่น

ท่านอ๋องตกใจมากจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ทุกคน รวมถึงพระชายาหลี่หมิงให้รีบกลับตำหนักโดยด่วน ซึ่งหลี่หมิงเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อทราบเรื่องเช่นกัน

            “อาลู่ ข้าเป็นห่วงพระชายาซูฮวาเหลือเกิน”

หลี่หมิงกระวนกระวายใจ ครั้นกลับมาถึงตำหนักหลี่หมิงก็เอาแต่เดินวนไปมา เฝ้าแต่เอ่ยว่าเป็นห่วงพระชายาซูฮวา แม้อาลู่จะปลอบเพียงใดก็ไม่มีท่าทีว่าหลี่หมิงจะเบาใจลง

            “พระชายาหลี่หมิง ท่านอย่ากังวลใจไปเลยขอรับ พระชายาซูฮวาทรงไม่เป็นอะไรมากหรอกขอรับ มีท่านอ๋องดูแลอยู่ทั้งคน อีกทั้งยามนี้หมอหลวงก็มาถึงแล้วด้วย หากเป็นห่วงพรุ่งนี้พระชายาลองไปเยี่ยมดีหรือไม่ขอรับ”

อาลู่พูดเช่นนี้เป็นรอบที่สิบแล้วเห็นจะได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พระชายา หลี่หมิงหยุดเดินไปมาได้แต่อย่างใด

            “แต่ข้า…”

            “นอนพักผ่อนเถิดขอรับ หากพระชายาเป็นอันใดไปอีกคน ท่านอ๋องจะทรงกังวลใจอีกนะขอรับ” อาลู่พูดความจริง

ยามนี้เพียงแค่พระชายาวูฮวาป่วยขึ้นมากะทันหัน ท่านอ๋องก็มีสีหน้ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด หากมีผู้ใดเป็นอันใดไปอีกคนท่านอ๋องคงต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้น

            หลี่หมิงยอมเข้านอนแต่โดยดีตามที่อาลู่บอก เพราะเจ้าตัวไม่ต้องการเป็นภาระเพิ่มให้กับผู้ใดอีก อีกทั้งเจ้าตัวก็คิดแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปเยี่ยมพระชายาตามที่ตั้งใจไว้อีกด้วย

            พระชายาหลี่หมิงตื่นแต่เช้า เตรียมตัวเพื่อที่จะไปเยี่ยมพระชายาซูฮวาตามที่ตั้งใจ ทว่าเมื่อไปถึงกลับไม่ได้เข้าพบพระชายาซูฮวาดั่งที่หวังเพราะท่านอ๋องสั่งห้ามผู้ใดรบกวนพระชายาเด็ดขาด ทำให้หลี่หมิงเดินคอตกกลับมาที่ตำหนักตนเองเช่นเดิม

แต่เจ้าตัวก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อยที่รู้ว่าพระชายาซูฮวาไม่ได้เป็นอะไรมาก

            หลี่หมิงนั่งเล่นอยู่ในตำหนักสักพักก็เริ่มรู้สึกเบื่อ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงออกไปทำงานหนักเพื่อหาเงินมาซื้ออาหารจุนเจือครอบครัว หากแต่ยามนี้ไม่รู้ว่าครอบครัวที่เขาจากมาจะเป็นเช่นไรบ้าง

ตอนนี้เขาสุขสบายดีจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด หลี่หมิงนั่งเหม่อลอยครุ่นคิดเรื่องอื่น ๆ ไปเสียนานจนถึงบ่ายอาลู่จึงเข้ามาบอกว่าอีกประเดี๋ยวท่านอ๋องจะมาหา หลี่หมิงดีใจมากเจ้าตัวจึงรีบลุกไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เพื่อเตรียมต้อนรับท่านอ๋อง

            “ท่านอ๋อง” หลี่หมิงรีบวิ่งไปต้อนรับท่านอ๋องที่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าคนที่ตนเฝ้ารอเข้ามาดวงหน้าเนียนก็ยิ้มให้กับท่านอ๋องอย่างสดใส

            “หลี่หมิง รอข้านานหรือไม่”

หยางหลิวที่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะออกมาต้อนรับตนเช่นนี้ก็พลอยดีใจไม่น้อย หลังจากที่ไม่ได้มาหาพระชายาตัวน้อยของเขาเสียนาน มือหนายกขึ้นลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ ก่อนจะเคลื่อนลงมาหยิกที่แก้มขาวอย่างหยอกล้อ

“เจ้าอ้วนขึ้นหรือเปล่านะพระชายาหลี่หมิง”

            หลี่หมิงได้ยินว่าท่านอ๋องบอกว่าตนอ้วนก็ทำหน้าแง่งอนใส่ อีกทั้งที่ท่านอ๋องยังหยิกแก้มเขาไปเมื่อครู่อีกด้วย

“ข้าน้อยไม่ได้อ้วนเสียหน่อยขอรับ”

            หยางหลิวมองความน่ารักของพระชายาตัวน้อยของเขาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะช้อนร่างเล็กนั้นอุ้มขึ้นและเดินไปที่เตียงนอน

“เจ้าไม่อ้วนขึ้นจริงด้วย สงสัยข้าจะคิดถึงเจ้ามากเกินไป”

            หลี่หมิงเขินอาย ความแง่งอนเมื่อครู่เลือนหายไปทันที ใบหน้าขาวเนียนซุกซบอยู่ที่อกแกร่งอย่างคิดถึงราวกับว่าตนเองได้ห่างหายสัมผัสอบอุ่นนี้มาเสียนาน

            เมื่อเดินมาจนถึงเตียงนอนหยางหลิวก็ว่าร่างเล็กลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะแทรกตัวขึ้นมานอนข้าง ๆ พร้อมกับสวมกอดร่างของหลี่หมิงเอาไว้

            “หลี่หมิงเจ้ารู้หรือไม่ว่าพระชายาซูฮวาเป็นอันใดไป” หยางหลิวเอ่ยถาม แท้จริงแล้วเขารู้ว่าหลี่หมิงต้องไปเยี่ยมพระชายาซูฮวา เป็นเขาเองที่สั่งห้ามเอาไว้เพราะเขามีบางอย่างที่ต้องพูดก่อน

            หลี่หมิงเอี้ยวหน้ากลับมา “จริงสิข้าน้อยจะถามท่านอ๋องอยู่พอดีขอรับ พระชายาซูฮวาเป็นเช่นไรบ้าง”

            น้ำเสียงของหลี่หมิง หยางหลิวรู้สึกได้ว่าหลี่หมิงเป็นห่วงพระชายาซูฮวาจริง ทว่าเหตุใดจู่ ๆ เขาจึงเกิดใจฝ่อไม่กล้าเอ่ยออกมากัน …

            “หลี่หมิง พระชายาซูฮวาไม่เป็นอะไรมากแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ที่จริงแล้ว…” แม้จะทำใจที่จะบอกไป แต่ก็กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น

            หลี่หมิงพลิกตัวกลับมาจ้องใบหน้าของหยางหลิว ก่อนจะยกมือเล็ก ๆ ของตนเองกุมฝ่ามือใหญ่เอาไว้และยกขึ้นแนบกับแก้มเนียนของตน

“ท่านอ๋องมีอันใดไม่สบายใจบอกข้ามาเถิดขอรับ ข้ายินดีรับฟัง หากสิ่งนั้นจะทำให้ท่านอ๋องสบายใจขึ้นบ้าง”