9. ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้มู๋ชิงเหยารีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาสวมใส่ทันที ก่อนจะหันหน้าไปมองที่ประตู

"นั้นใคร....? มู๋ชิงเย่รีบเอ่ยถามเป็นคนแรก

"เรียนขุนพลมู๋ คุณหนูเว่ยไป่หลินอยากจะขอพบน้องสาวท่านขอรับ....?

"ไม่พบ...." มู๋ชิงเหยารีบปฎิเสธ

"แต่คุณหนูเว่ยไป่หลินบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบขอรับ..."

มู๋ชิงเหยาพึ่งจะนึกขึ้นมาได้ ว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นธุรกิจของตระกูลเว่ยกั๋วกง เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้นางจึงรีบสาดส่องสายตาเห็นสิ่งผิดปกติ แล้วรีบหยิบยาลูกกลอนออกมา ยื่นส่งไปให้พี่ชายทั้งสอง

"เหยาเอ๋อร์...นี้คือ....?

"ไม่ต้องถามมาก พวกท่านสองคนรีบกลืนมันลงไปซะ แล้วแกล้งสลบทำรีบทำตามที่ข้าบอกเร็วเข้า...."

"อืม..." มู๋ชิงเย่และหลิงเซียวพยักหน้าพร้อมกัน ถึงแม้ภายในใจจะมีคำถามมากมาย แต่ทั้งสองคนก็เชื่อใจเด็กสาวตรงหน้าโดยไม่มีเงื่อนไข

"คุณหนูขอรับ....เสียงด้านในห้องเงียบไปแล้ว พวกเราควรทำเช่นไรต่อ..? ชายรับใช้ผู้หนึ่งรีบกระซิบถามเว่ยไป่หลิน

"ข้าจะเข้าไปคนเดียว หากซุนอ๋องเดินทางมาถึง ให้รีบเชิญเขาเข้าไปข้างในห้องนี้...แล้วก็ห้ามปล่อยให้คนนอกเข้ามารบกวนเด็ดขาด นี้เป็นคำสั่ง....? เว่ยไป่หลินรีบหันไปกำชับชายรับใช้

"ทราบแล้วคุณหนู..."

เสียงเปิดประตูย่างเท้าใกล้เข้ามา เว่ยไป่หลินยังไม่ทันจะเอื้อมมือไปแตะตัวมู๋ชิงเหยา เข็มเงินก็พุ่งไปที่ท้ายทอยเว่ยไป่หลิน จนทำให้นางสลบไปกลางอากาศ ร่างบางรีบพุ่งตัวออกไปรับร่างเว่ยไป่หลิน ท่ามกลางสายตาของบุรุษทั้งสองที่มองดูอยู่

"เหยาเอ๋อร์...เจ้าช่างทำให้พี่ชายคนนี้ประหลาดใจยิ่งนัก..."

"ข้าทำสิ่งใด จู่ๆนางก็หมดสติขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้ายังไม่ได้ทำสิ่งใดเลยนะเจ้าคะ พี่ใหญ่...พวกท่านสองคนยังไม่รีบมาช่วยข้าประคองนางไปนอนที่เตียงอีก ข้าหนักจะตายอยู่แล้ว....?

"อ่อ....ก็ได้..."

หลิงเซียวไม่ได้ขยับตัวไปช่วยมู๋ชิงเย่ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนตัวเลยสักนิด

"หลิงเซียว....เจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบมาช่วยข้าเร็วซิ..." มู๋ชิงเย่หันไปบอกหลิงเซียว

"ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน ข้าเป็นบุรุษจะไปแตะต้องสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนได้อย่างไร....?

"นั่นสิ...เจ้าพูดถูก..." คำพูดนี้ทำให้มู๋ชิงเย่รีบปล่อยมือออกจากเว่ยไป่หลินในทันที ร่างอรชรร่วงหล่นไปนอนบนพื้นอีกครั้ง

มู๋ชิงเหยาหมดซึ่งคำจะพูด ตาทึ่มสองคนนี้ช่างไม่รู้จัก รักหยกถนอมบุปผาเสียบ้างเลย.......

มู๋ชิงเหยามองเว่ยไป่หลินที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นอย่างเวทนา เว่ยไป่หลินพึ่งจะโดนพรากความบริสุทธิ์ไปหยกๆ ก็รีบหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว นางช่างไม่รู้จักเข็ดหลาบ

แววตามู๋ชิงเหยามองดูเว่ยไป่หลินอย่างสมเพชเวทนา

"ละครฉากนี้ จะขาดพระเอกไปไม่ได้...."มู๋ชิงเหยาแสยะยิ้มชั่วร้ายขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดมู๋ชิงเหยา บุรุษทั้งสองต่างรีบยกมือปฎิเสธพร้อมกันทันที

"ชิ....ข้าไม่โง่พอที่จะส่งพี่ชายทั้งสองขึ้นเตียงไปหรอกน๊า...พวกท่านสองคนอย่าห่วงไปเลย...รีบไปหลบอยู่หลังฉากกั้นโน้นไป..."

หลังจากมู๋ชิงเหยาพูดจบ บุรุษทั้งสองก็ถอนหายใจออกอย่างโล่งอก สตรีที่ร้ายกาจเจ้าแผนการอย่างบุตรสาวคนเล็กตระกูลเว่ยกั๋วกง ไม่คู่ควรให้พี่ชายทั้งสองเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยอย่างยิ่ง....

หนานกงจิ่งที่อยู่ในห้องข้างๆได้ยินทุกถ้อยคำอย่างกระจ่างแจ้ง เขาเพียงเฝ้าดูละครฉากนี้อยู่เงียบๆ ไม่ขอยื่นมือเข้าไปยุ่ง

เมื่อซุนอ๋องเดินทางมาถึง เขาก็รีบเปิดประตูห้องเข้าไปโดยไม่ทันระวังตัว มู๋ชิงเหยารีบจุดกำยานรอเอาไว้ทั่วทั้งห้อง ครันเมื่อซุนอ๋องได้สูบดมกลิ่นกำยาน ร่างกายพลันร้อนรุ่มขึ้นมา ไฟราคะเริ่มร้อนแรงทุกอณู ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น....

ในเมื่อเว่ยไป่หลินชื่นชมในตัวซุนอ๋องจนหมดใจ มู๋ชิงเหยาก็แค่ช่วยส่งเสริมให้เว่ยไป่หลินได้สมหวัง ยิ่งปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัว วิธีดีๆแบบนี้ ใครบ้างจะปล่อยให้หลุดมือไป

หลังจากจัดการปัญหาทุกอย่างเสร็จ บุรุษทั้งสองก็ใช้วิชาตัวเบาพามู๋ชิงเหยาหนีออกไปทางหน้าต่าง เพื่อไปร่ำสุราต่อที่อื่น

เรื่องราวที่บุตรสาวคนเล็กตระกูลเว่ยกั๋วกงค้างคืนกับซุนอ๋อง กลายเป็นเรื่องโจษจันไปทั่วทั้งเมืองหลวง เรื่องฉาวโฉ่งามหน้ารู้ไปถึงพระพักตร์ฮ่องเต้ ทำให้ซุนอ๋องถูกลงโทษสถานหนัก และถูกริบอำนาจคืน กลายเป็นบุตรชายไร้ประโยชน์ไปในทันที

"มู๋ชิงเย่....เจ้าเป็นพี่ชายประสาอะไร กลับปล่อยให้น้องสาวร่ำสุราจนไม่ได้สติเช่นนี้ รีบไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเดี่ยวนี้..."

"ขอรับท่านพ่อ..."

"ท่านลุง....ข้าเองก็มีส่วนผิดเช่นกัน ขอท่านลุงสั่งลงโทษข้าด้วยเถิดขอรับ...."

"เสี่ยวเซียว...นี้ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบกลับจวนไปเสียเถิด เรื่องในคืนนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด...ถือว่าลุงขอร้อง..."

"หลานทราบแล้วขอรับท่านลุง...." หลิงเซียวเดินคอตกออกไป สายตายังคงมองไปทางห้องนอนมู๋ชิงเหยาเป็นครั้งคราว

"ชุนเถา...เจ้าทำงานบกพร่องในหน้าที่ ออกไปรับโทษโบย20ไม้เอาเอง...."

"เจ้าค่ะนายท่าน..." ชุนเถารับคำทันทีก่อนจะเดินออกไปรับโทษโบยจนครบ

มู๋ชิงซานเคร่งครัดในกฏระเบียบเป็นอย่างมาก หากไม่เด็ดขาด เขาจะควบคุมลูกน้องใต้อาณัติในกองทัพหลายหมื่นคนได้อย่างไร ทุกครั้งที่มู๋ชิงเหยาทำผิด มู๋ชิงเย่มักจะออกหน้ารับโทษแทนน้องสาวเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด...

หลังจากที่ทุกคนออกไปจนหมด เหลือเพียงมู๋ชิงเหยาเพียงคนเดียวอยู่ภายในห้อง เด็กสาวที่กำลังนอนเมามายไม่ได้สติอยู่ในขณะนี้ กลับลุกขึ้นนั่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันสายตาไปทางมุมโต๊ะเครื่องแป้ง พร้อมกับเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง

"รีบโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ ข้ารู้ว่าเจ้าแอบอยู่ตรงนั้น....?

เพียงเวลาไม่เกินอึดใจ กลับปรากฏสัตว์ประหลาดหน้าขนขึ้น มันค่อยๆคลานออกมาเผชิญหน้ากับมู๋ชิงเหยา พร้อมทั้งจ้องมองมู๋ชิงเหยาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ