10. เสี่ยวจิ่ว

มู๋ชิงเหยาขยี้ตาอีกครั้ง แล้วจ้องมองสัตว์ประหลาดตรงเบื้องหน้าอย่างประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าเจ้าสัตว์หน้าขนตัวนี้จะฟังภาษานางรู้เรื่อง แถมยังมีขนาดเล็กเพียงแค่หนึ่งนิ้วมือ

"ต้ายจริง....นี้เจ้าเป็นแมงมุมกลายพันธุ์อย่างนั้นหรือ ลำตัวจึงมีสีม่วงมรกตแวววาวคล้ายอัญมณีเรืองแสง เกิดมาฉันพึ่งจะเคยเห็นแมงมุมที่มีสีสันสวยงามแบบนี้เป็นครั้งแรก...ดูๆไปแล้วเจ้าคงจะมีพิษสงไม่น้อย...เป็นเจ้าเองสินะ....ที่แอบสะกดรอยตามฉันมาตลอดทั้งวัน..."

คำพูดของมู๋ชิงเหยากลับทำให้แมงมุมหน้าขนกระโดดโลดเต้นไปมา มู๋ชิงเหยามองดูสัตว์ประหลาดตรงหน้าพ่นใยไปทั่วทั้งห้อง เส้นใยแต่ละเส้นกลับดูแข็งแรงทนทานยากต่อการทำลายทิ้ง

"นี้เจ้าตัวเล็ก....เจ้ามีชื่อว่าอะไร แล้วญาติพี่น้องของเจ้าละ เจ้าไม่มีครอบครัวเหลือบ้างเลยหรือ.....?

ยิ่งมู๋ชิงเหยายิงคำถาม แมงมุมหน้าขนพลันหันหลังพร้อมกับหลบสายตา เมื่อครู่มันยังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย บัดนี้กลับมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป

หรือว่ามู๋ชิงเหยาจะพูดสิ่งใดผิดไป จึงทำให้เจ้าตัวเล็กนิ่งอยู่กับที่....?

มู๋ชิงเหยาเดินเข้าไปใกล้แมงมุมหน้าขน ก่อนจะยื่นมือเข้าไปสัมผัสตัวเจ้าตัวน้อยอย่างทะนุถนอม แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

"ช่างเถอะๆ...ข้าไม่ถามเจ้าแล้วก็ได้ เอาเป็นว่าข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวจิ่วก็แล้วกัน ดูท่าแล้ว...เจ้าคงจะเป็นสัตว์เลี้ยงที่เจ้าของร่างนี้แอบซ่อนเอาไว้ซินะ...ต่อไปไม่ว่าจะไปที่ใด เจ้าก็คอยติดตามข้า แต่ห้ามปรากฏตัวให้คนอื่นเห็นอย่างเด็ดขาด เจ้าเข้าใจหรือไม่...? หลังจากมู๋ชิงเหยากล่าวจบ เจ้าตัวน้อยทำท่าเหมือนกำลังพยักหน้าขึ้นมา

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ค่อยๆปรากฎเรื่องราวในอดีตขึ้นมาเป็นครั้งคราว ทำให้มู๋ชิงเหยาในร่างปัจจุบันพอจะคาดเดาเหตุการณ์ขึ้นมาได้บ้าง

ต่อให้เจ้าตัวน้อยตรงหน้าจะพูดภาษาคนออกมาไม่ได้ แต่มู๋ชิงเหยาในร่างปัจจุบันกลับสื่อสารกับสัตว์เลี้ยงตรงหน้าเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง

หลังจากมู๋ชิงเย่นั่งคุกเข่าไปจนถึงเช้า ก็ถูกบิดาสั่งให้ปล่อยตัวออกมาจากศาลบรรพชน มู๋ชิงเย่ค่อยๆประคองร่างกายเดินไปทางห้องพักส่วนตัวอย่างทุลักทุเล ร่างกำยำกำลังจะเซถลาล้มลง มู๋ชิงเหยาก็พุ่งตัวออกไปประคองพี่ชายได้ทันท่วงที

"ตาเฒ่านั้นสั่งลงโทษท่านพี่อีกแล้วใช่ไหม นี้อย่าบอกนะว่าเขาสั่งให้ท่านพี่นั่งคุกเข่าที่ศาลบรรพชนตลอดทั้งคืน ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าจะไปจัดการเขาให้ท่านพี่เดี่ยวนี้..."

"เด็กโง่...หากเจ้าทำเช่นนั้น ความน่าเกรงขามของบิดาเจ้า จะยิ่งกลายเป็นเรื่องตลกให้คนอื่นได้ขบขันนะสิไม่ว่า ข้าเป็นพี่ชายแต่กลับดูแลน้องสาวได้ไม่ดีพอ สมควรแล้วที่จะถูกท่านพ่อสั่งลงโทษ...อีกอย่างข้าเป็นทหาร ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิดเสียหน่อย...ไม่ตายง่ายๆหรอกน๊า..."

"โธ่....พี่ชายที่แสนดีของข้า ต่อไปน้องสาวคนนี้จะยอมเชื่อฟังท่านพี่แต่โดยดี ท่านพี่จะได้ไม่ต้องถูกตาเฒ่านั้นสั่งลงโทษอีกนะเจ้าคะ..." มู๋ชิงเหยารีบประคองพี่ชายให้ไปนอนพักในห้อง และไม่ลืมที่จะทายาแก้ฟกช้ำให้พี่ชายที่เข่าทั้งสองข้าง

"เหยาเหยา...เจ้ารีบไปดูชุนเถาเถอะ พี่ได้ยินมาว่านางก็ถูกท่านพ่อสั่งลงโทษเหมือนกัน..."

"เช่นนั้นท่านพี่ก็รีบนอนพักผ่อนเถอะนะเจ้าคะ ข้าจะรีบไปดูชุนเถาเสียหน่อย...."

"อืม....เหยาเหยารีบไปเถอะ..."

ครั้นพอถึงเวลาอาหาร มู๋ชิงเหยากลับเก็บตัวเงียบ ไม่โผล่หน้าออกมาร่วมโต๊ะอาหาร ทำให้มู๋ชิงซานยิ่งรู้สึกร้อนใจ ก่อนจะเดินถือถาดผลไม้มาด้วยตนเอง เพื่อนำไปให้บุตรสาว

"ลูกรัก...สิ่งที่พ่อทำลงไป เพียงเพราะต้องการจะปกป้องเจ้า เจ้าก็เลิกโกรธให้พ่อเถอะนะ หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้พวกเขายังปกป้องดูแลลูกไม่ได้ จะให้พ่อวางใจลงได้อย่างไร....? มู๋ชิงซานพยายามเกลี้ยกล่อมบุตรสาวสุดที่รัก

"แต่ท่านก็ควรจะสั่งลงโทษพวกเขาสองคนสถานเบา ใยถึงได้ลงมือหนักเช่นนี้ นั้นไม่ยุติธรรมกับพี่ชายเลยสักนิด..."

"ผู้คนนอกจวนล้วนหูตาเป็นสับปะรด ที่พ่อทำลงไปเช่นนั้น ก็เพื่อที่จะปกป้องลูกทางอ้อมอย่างไรเล่า...."

"หึ...." มู๋ชิงเหยาทำเสียงหึอย่างไม่พอใจขึ้น

"นายท่านแย่แล้ว มีราชโองการมาที่จวนขอรับ..." เจียงลู่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน

"ราชโองการ....!!! สองพ่อลูกต่างประสานเสียงพร้อมกัน

ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้สติ ทหารชุดเกราะหลายนาย วิ่งฝ่าเข้ามาล้อมสองพ่อลูกเอาไว้พร้อมถืออาวุธครบมือ

"นี้มันเรื่องอะไรกัน จวนแม่ทัพของข้า ให้พวกเจ้าบุกรุกได้ตามใจชอบตั้งแต่เมื่อไหร่กันห้ะ..!!! มู๋ชิงซานเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

"ข้าเป็นคนสั่งให้พวกเขาบุกเข้ามาเอง ท่านแม่ทัพใหญ่มู๋มีปัญหากับข้าอย่างนั้นหรือ.....? น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้น พร้อมกับปรากฏร่างผู้มาเยือน

"หนานกงจิ่ง...!!! มู๋ชิงซานกัดฟันกรอด พร้อมกับขมวดคิ้วขึ้น เมื่อหันไปมองทางต้นเสียง

ว่ากันว่าหนานกงจิ่งมีนิสัยชอบเก็บตัว ลมอะไรถึงทำให้เทพสงครามผู้รักสันโดษโผล่มาที่จวนตระกูลมู๋ได้ มู๋ชิงซานพยายามครุ่นคิด

"ตาเฒ่า...หนุ่มพิการคนนี้เป็นใคร แล้วเขามาทำอะไรที่จวนของเรา....? มู๋ชิงเหยารีบกระซิบถามบิดาเสียงเบา

"เจ้าหนุ่มอะไรของเจ้า เขาคือจิ่งอ๋องอายุพอๆกับพ่อ เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ทั้งยังเป็นเทพแห่งสงครามที่ชาวบ้านต่างเคารพยกย่อง...แต่พ่อไม่ชอบเขา"

"อ่อ...." มู๋ชิงเหยาไม่ได้มีความทรงจำเกี่ยวกับบุรุษตรงหน้าเลยสักนิด

หนานกงจิ่งนั่งอยู่บนรถเข็น เขาจ้องมองมู๋ชิงเหยาโดยไม่ละสายตา ใบหน้ามู๋ชิงเหยาที่ไร้สิ่งใดปกปิด ทำให้หนานกงจิ่งมองใบหน้านางได้ชัดเจน เพียงเวลาไม่นานเขาจึงหยิบราชโองการขึ้นมาประกาศด้วยตัวเอง

"มู๋ชิงเหยารับราชโองการ...."

"ห้ะ...." มู๋ชิงเหยายังคงยืนอึ้ง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เมื่อได้ยินคำว่ารับราชโองการ

"คุณหนูมู๋คุกเข่ารับราชโองการ..." ตงฟางกล่าวเสริมอีกครั้ง