8. ญาติผู้พี่

"ท่านพี่เซียวช่างดีกับเหยาเหยาที่สุด..ขอบคุณนะเจ้าคะ.."

หลิงเซียวเพียงพยักหน้า สายตาพลันหันไปมองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วหม่น ถึงแม้เขาจะไม่ได้เจอนางมาหลายปี แต่ทุกความเคลื่อนไหวของมู๋ชิงเหยา กลับมีสายรายงานให้หลิงเซียวรู้มาโดยตลอด ผู้คนต่างล่ำลือ....ว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ เป็นคนอ้วนลงพุงและใบหน้าอัปลักษณ์ชอบเก็บตัว แถมนางยังหลงรักซุนอ๋องอย่างหัวปักหัวปำ แต่ตัวตนที่แท้จริงของหญิงสาวตรงหน้า กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หลิงเซียวมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เหตุใดรูปร่างหน้าตานางถึงไม่เหมือนกับคำล่ำลือที่เขาได้ยินมาหลายปี ใบหน้าหญิงสาวตรงหน้ากลับดูเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณใสผุดผ่อง ถึงรูปร่างจะดูอวบอิ่มมีน้ำมีนวล แต่ก็ถือว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามผู้หนึ่ง ไม่ได้อัปลักษณ์เลยสักนิด....

"ข้าไม่ดีกับเจ้าตรงไหน....? มู๋ชิงเย่เอ่ยเสียงเข้ม

"ท่านพี่ก็ดีกับข้าเช่นกันเจ้าคะ...ไม่เจอท่านพี่เสียนาน เหยาเหยาคิดถึงท่านพี่ที่สุด..." มู๋ชิงเหยารีบเดินเข้าไปสวมกอดพี่ชาย

"ยังไม่รีบปล่อยมือออกอีก ตอนนี้เจ้าถึงวัยปักปิ่นแล้ว จะมายืนกอดพี่ชายเหมือนตอนเด็กๆไม่ได้แล้วนะ..."

"ข้าไม่ปล่อย..."

อีกมุมหนึ่งฝั่งตรงข้าม....

"ท่านอ๋อง....หญิงสาวที่สวมอาภรณ์สีขาวผู้นั้น คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพมู๋พะยะค่ะ...ส่วนบุรุษที่นางกำลังสวมกอดนั้นคือพี่ชายแท้ๆของนาง ด้านข้างคือลูกพี่ลูกน้องของนาง..."

"กลางวันแสกๆ นางช่างทำตัวไร้ยางอาย ต่อให้เป็นพี่ชายแท้ๆ ก็ไม่สมควรที่จะทำตัวประเจิดประเจ้อต่อหน้าธารกำนัล..."

ตงฟางหันไปมองมู๋ชิงเหยาและหนานกงจิ่งสลับกันไปมา พร้อมกับยืนเอามือเกาหัว พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว มีสิ่งใดไม่งาม ท่านอ๋องคงไม่ได้กำลังหึงพี่ชายของคุณหนูมู๋อยู่หรอกกระมัง....?

"ข่าวลือที่ว่าคุณหนูมู๋อ้วนเหมือนหมู เห็นที่คงจะเป็นแค่ข่าวโคมลอย ต่อให้คุณหนูมู๋สวมผ้าปิดหน้า ข้าน้อยก็รู้สึกว่านางไม่ได้ขี้เหร่เลยสักนิด ดูนิ้วมือเรียวงามของนางสิ เนียนใสราวกับหิมะ ท่านอ๋อง...ท่านว่าหรือไม่พะยะค่ะ....?

"อืม..." หนานกงจิ่งเพียงเอ่ยสั้นๆ

"อีกอย่างเทียบยาที่นางให้มา ถือว่าได้ช่วยท่านอ๋องข่มพิษในร่างกายเอาไว้ได้ชั่วคราว อีกไม่กี่วันก็จะถึงคืน15ค่ำ ไม่มีหมอคนใดพอจะรู้จักวิธีฝังเข็มขั้นเทพ หากจะเข้าหานางโดยตรง นางคงจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้..."

"จะลนลานอะไร ของสำคัญนางตกอยู่ในมือข้า อีกทั้งข้ายังกำความลับของนางเอาไว้ ไม่ต้องกลัวว่าปลาจะไม่กินเบ็ด..."

"จริงด้วย...ข้าน้อยลืมคิดเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ท่านอ๋องช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก...."

ยามที่มู๋ชิงเหยากำลังจะก้าวเท้าขึ้นไปบนรถม้า พลันรู้สึกเสียวสันหลังว๊าบ ก่อนจะสาดส่องสายตามองดูบริเวณรอบข้าง แต่ก็ไม่ปรากฏสิ่งใดที่ผิดปกติ ระวังภัยชั้นยอดติดตัวนางมาจากยุคปัจจุบัน

"เหยาเหยา...มีอะไรหรือ....? มู๋ชิงเย่เอ่ยถามน้องสาว เมื่อเห็นว่าน้องสาวเหลียวซ้ายมองขวาอยู่สักพัก

"เปล่าเจ้าค่ะ...ข้าเพียงรู้สึกเหมือนกำลังถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมองมา ช่างเถอะ...เรารีบไปโรงเตี๊ยมกันต่อเถอะเจ้าคะ ข้าหิวแล้ว..."

"อืม...." มู๋ชิงเย่และหลิงเซียวรีบเดินตามขึ้นไปบนรถม้าทันที

หนานกงจิ่งมองตามหลังรถม้าไปจนสุดลูกหูลูกตา ยามที่หญิงสาวกอดแขนเนียบชิดกับบุรุษในชุดทหารสองคน เขากลับหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไอสังหารปรากฏเด่นชัด จนตงฟางรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมา....

"ท่านอ๋อง...เรายังจะตามต่อหรือไม่....?

"ตาม...!!! คำพูดสั้นๆกลับทำให้ตงฟางขนหัวลุก ตงฟางรีบออกไปเตรียมรถม้าในทันที พร้อมกับมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่มู๋ชิงเหยาเดินทางไป

หลังจากทั้งสามคนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมชื่อดัง เถ้าแก่ร้านก็ได้เปิดห้องพิเศษต้อนรับ และเชิญทั้งสามคนขึ้นไปนั่งบนชั้นบนสุด มู๋ชิงเหยาไม่รอช้ารีบสั่งอาหารมาต้อนรับพี่ชายทั้งสอง และสั่งสุราเลิศรสมาอีกหนึ่งกา

"เหยาเหยา...เจ้าเป็นสตรี กลางวันแสกๆไม่เหมาะที่จะดื่มสุราเป็นอย่างยิ่ง พวกเราดื่มเพียงน้ำชาก็พอแล้ว...."

"ท่านพี่ช่างหัวโบราณเสียจริง สุราเลิศรสหากไม่ได้ลิ้มลอง ย่อมต้องเสียของไปเปล่าๆ ไหนๆพวกท่านสองคนก็เดินทางกันมาเหนื่อยๆ จะเข้มงวดกับตัวเองอะไรหนักหนา ควรผ่อนคลายร่างกายถึงจะถูก อีกอย่างตอนนี้เราอยู่ที่โรงเตี๊ยมนะเจ้าคะ ไม่ได้อยู่ที่ค่ายทหารเสียหน่อย จะเคร่งครัดกฏเกณฑ์ไปทำไม...สายพิณที่ว่าตรึง ย่อมต้องขาดเข้าสักวัน ข้าพูดถูกหรือไม่....?

"เจ้าไม่ชอบอ่านหนังสือไม่ใช่หรือ ไปเรียนรู้บทกวีพวกนี้มาจากไหน....? มู๋ชิงเย่มองน้องสาวอย่างประหลาดใจ

"การเรียนรู้ไม่ใช่จะอยู่ที่ตำราเสมอไป สายตาคนนอกข้าอาจจะเป็นสตรีที่โง่เขลาไร้ประโยชน์ ใครจะรู้ว่าข้าอาจจะซ่อนเขี้ยวเล็บแหลมคมเอาไว้ก็เป็นได้..คริ...คริ..."

"เอาเถอะๆ...รีบกินข้าวกันได้แล้ว ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นเฉียบไปเสียก่อน..." หลิงเซียวรีบคีบอาหารใส่จานให้มู๋ชิงเหยาอย่างอ่อนโยน

"ท่านพี่เซียวช่างรู้ใจเหยาเหยามากที่สุดเลยเจ้าคะ...." มู๋ชิงเหยากล่าวพร้อมกับถอดผ้าคลุมหน้าออก พลางหันไปคลี่ยิ้มให้พี่ชายทั้งสอง

เมื่อได้ยลโฉมหน้า บุรุษทั้งสองต่างตกตะลึงจนทำตะเกียบหลุดมือ ใบหน้าเด็กสาวนั้นงดงามหมดจด คิ้วโก่งจนได้รูป ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย ใบหน้าดูอวบอิ่ม ช่างหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดู

"เหยาเหยา พี่ไม่เจอเจ้าเพียงไม่กี่เดือน เหตุใดเจ้าถึงได้ผอมลงเยี่ยงนี้ หรือว่าที่จวนอาหารจะไม่ถูกปาก เอ๊ะ...หรือว่าเจ้ากำลังตรอมใจเรื่องซุนอ๋องผู้นั้น....?

"ท่านพี่จะพูดถึงเจ้าโง่นั้นขึ้นมาทำไมให้เสียบรรยากาศ ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงข้าให้ตามตื้อเจ้าโง่นั่น เขาช่างไม่คู่ควรเลยสักนิด ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งเจ็บใจตัวเองที่โง่เขลา...ข้าก็แค่กำลังลดน้ำหนัก จะไปตรอมใจกับคนพรรค์นั้นได้อย่างไร ไร้สาระ..." มู๋ชิงเหยาเบะปากมองบน