Home / รักโบราณ / พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง! / บทที่ 2: ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี

Share

บทที่ 2: ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี

last update publish date: 2026-04-25 20:30:36

บทที่ 2: ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี

ความรู้สึกแรกที่ปลุกให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมา คือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรและกำยานไม้จันทน์ที่ลอยแตะจมูก...

หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัว ความปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วศีรษะราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบอย่างแรง

‘แค่ฝันไป... มันต้องเป็นแค่ความฝันแน่ๆ เมื่อคืนฉันคงดื่มหนักไปหน่อย พอตื่นมาเดี๋ยวก็เจอเพดานห้องสีขาว เจอเตียงนุ่มๆ ของตัวเอง’

นางพยายามสะกดจิตตัวเอง คาดหวังว่าทุกอย่างจะเป็นเพียงฝันร้ายจากอาการเมาค้าง ทว่าเมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำลายความหวังนั้นจนย่อยยับ

สิ่งที่อยู่เหนือศีรษะไม่ใช่เพดานห้องสไตล์โมเดิร์น แต่เป็นม่านมุ้งสีขาวสะอาดตาที่ห้อยระย้าลงมาจากโครงเตียงไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจง หญิงสาวเบิกตากว้าง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ผนังไม้ โต๊ะน้ำชาทรงกลม ตะเกียงกระดาษ และหน้าต่างไม้ฉลุลายที่แสงแดดยามบ่ายส่องลอดเข้ามา... ทุกอย่างล้วนเป็นของโบราณที่นางเคยเห็นแต่ในซีรีส์ย้อนยุคหน้าจอโทรทัศน์เท่านั้น!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย...” เสียงแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก นางรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะก้มลงมองตัวเองแล้วต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม

เสื้อสายเดี่ยวรัดรูปและกระโปรงหนังสีดำที่ใส่ออกไปเปรี้ยวเมื่อคืนหายไปแล้ว! บัดนี้บนร่างของนางกลับถูกสวมทับด้วยชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อน ปักลายดิ้นเงินเป็นรูปดอกอวี้หลาน ตรงชายแขนเสื้อ ดูงดงามประณีต สวมใส่สบาย และขับผิวขาวๆ ของนางให้ดูผุดผ่องยิ่งขึ้น

‘เฮ้ย! ใครเปลี่ยนชุดให้ฉันเนี่ย!’

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าเรื่องใครเปลี่ยนชุดให้ คือคำถามที่ว่า... ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่!

แอ๊ด...

เสียงบานประตูไม้ถูกผลักเข้ามาดึงความสนใจของหญิงสาวให้หันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

เขาคือชายหนุ่มชุดขาวที่นางเห็นก่อนจะสลบไปในป่า!

ไป๋อวี้เฉินชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสตรีประหลาดที่เขาเก็บมาได้ฟื้นคืนสติแล้ว ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กลางห้อง นัยน์ตาคมเข้มทอดมองสตรีบนเตียงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

เมื่อวานนี้นางดูเหมือนคนสติฟั่นเฟือน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสีสันดำคล้ำประหลาดตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง และสวมใส่อาภรณ์ที่วิปริตผิดจารีต ทว่าหลังจากที่เขาสั่งให้เถ้าแก่เนี้ยและสาวใช้ในโรงเตี๊ยมมาช่วยจัดการเช็ดหน้าเช็ดตา ทำความสะอาดร่างกาย และเปลี่ยนชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนตัวใหม่ให้นาง ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องลบล้างภาพจำอันเลวร้ายไปจนสิ้น

สตรีที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงในเวลานี้ มีผิวพรรณขาวกระจ่างใสดุจหิมะแรก วงหน้ารูปไข่งดงามหมดจด ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อดั่งผลอิงเถา ผมสีน้ำตาลแปลกตาที่เคยยุ่งเหยิงถูกสางจนสยายคลอเคลียลาดไหล่บาง... นางดูกระจ่างตาราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ ไร้ซึ่งร่องรอยของสตรีเสียสติเมื่อวานโดยสิ้นเชิง

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของไป๋อวี้เฉินกระตุกวาบ ไม่ใช่ความงดงามทางเรือนร่าง ทว่าคือ ‘แววตา’ ของนางต่างหาก

นางมองมาที่เขาด้วยความสงสัยและดื้อรั้น มากกว่าความหวาดกลัวหรือขวยเขินอย่างที่สตรีทั่วไปพึงมีเมื่ออยู่ต่อหน้าบุรุษแปลกหน้า

“คุณเป็นใคร?” น้ำเสียงกังวานใสเอ่ยถามขึ้นมาห้วนๆ ไร้ซึ่งคำลงท้ายที่แสดงถึงความอ่อนน้อม

คำพูดที่ไม่คุ้นหูและสรรพนามแปลกประหลาดนั้น ทำให้คิ้วกระบี่ของไป๋อวี้เฉินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ชายหนุ่มประสานสายตากับนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้าต่างหากที่ต้องถาม... ว่าเจ้าเป็นใคร สตรีบ้านใดจึงไปเดินหลงอยู่ในป่าลึกด้วยสภาพเช่นนั้น”

หญิงสาวบนเตียงลอบถอนหายใจยาว นางตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า แม้ปากของเขาจะขยับเป็นภาษาที่นางไม่เคยเรียน แต่แปลกนักที่นางกลับฟังรู้เรื่องและเข้าใจความหมายทุกถ้อยคำ ราวกับมีวุ้นแปลภาษาฝังอยู่ในสมอง

‘เอาล่ะ... มาถึงขั้นนี้แล้ว’

“ฉันชื่อขวัญ...” นางตอบกลับไปตรงๆ “...แล้วคุณล่ะ?”

ไป๋อวี้เฉินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง พยายามทวนคำประหลาดนั้นในลำคอ “ขวาน? ขะ-หวัน? นามของเจ้าช่างออกเสียงยากและพิลึกพิลั่นยิ่งนัก แซ่ขวาน นามขวาน หรืออย่างไร? แล้วคำว่า ‘ฉัน’ กับ ‘คุณ’ คือภาษาถิ่นของแคว้นใด? เจ้าไม่มีชื่ออื่นที่เรียกง่ายกว่านี้แล้วหรือ?”

“ไม่มี...” ขวัญส่ายหน้าช้าๆ

เมื่อเอ่ยจบ ความเงียบก็โรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้อง ขวัญกวาดสายตามองชายหนุ่มชุดโบราณตรงหน้า สลับกับมองข้าวของเครื่องใช้ในห้องอีกครั้ง ความจริงอันโหดร้ายเริ่มกระแทกเข้ามาในอกอย่างจัง

นางหลุดเข้ามาในโลกที่นางไม่รู้จัก ตอนนี้นางเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่ที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์

ความรู้สึกว้าเหว่และหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ นางอยากจะร้องไห้ตะโกนโวยวายให้สาสมใจ แต่น้ำตากลับไม่ยอมไหลออกมา นางอยากกลับคอนโด อยากกลับไปกอดแม่ แต่ก็รู้ดีว่าคงไม่มีทางได้กลับบ้าน หญิงสาวกำมือแน่นจิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ทำได้เพียงแสดงความเข้มแข็งและดื้อรั้นออกมาเป็นเกราะกำบัง

“ถ้าชื่อของฉัน... เอ้ย ชื่อของข้ามันเรียกยากนัก ท่านก็ตั้งชื่อใหม่ให้ข้าสิ” นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามสกัดกั้นความสั่นเครือเอาไว้

ไป๋อวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นสูง รู้สึกว่าสตรีตรงหน้านี้ช่างพิลึกคนจริงๆ นางดูหวาดกลัวจนตัวสั่น ทว่าแววตากลับสู้ไม่ถอย ซ้ำยังกล้าให้บุรุษแปลกหน้าตั้งชื่อให้อย่างหน้าตาเฉย ช่างเป็นสตรีที่ไร้ธรรมเนียมและไร้ความหวาดหวั่นเสียจริง

แต่ถึงกระนั้น... ความดื้อดึงของนางกลับไปสะกิดเงาของสตรีอีกคนในใจเขาอย่างจัง

“ในเมื่อเจ้าตกลงมาจากฟ้ากลางป่าเขา ทั้งยังดูงุนงงราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน...” ชายหนุ่มทอดสายตามองนางด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง “เช่นนั้น ข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘เมิ่งซี’ (รุ่งอรุณแห่งความฝัน) ก็แล้วกัน”

“เมิ่งซี...” หญิงสาวทวนชื่อใหม่ของตัวเองเบาๆ รสชาติของชื่อนี้ฟังดูขมปร่าปนเศร้าแปลกๆ “...ขอบคุณ”

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายเพื่อถามคำถามที่สำคัญที่สุด “แล้วที่นี่... คือที่ไหน?”

ไป๋อวี้เฉินสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างโต๊ะน้ำชา “ที่นี่คือเมืองลั่วหยาง แคว้นต้าฉู่”

“ลั่วหยาง... แคว้นต้าฉู่...”

หญิงสาวพึมพำทวนคำตอบนั้นเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม นางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ... เป็นการหัวเราะให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกอย่างร้ายกาจ อกหัก โดนเท เมาค้าง แล้วตื่นมาอยู่ในแคว้นบ้าบออะไรก็ไม่รู้ที่ไม่มีอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ชาติไทยด้วยซ้ำ!

เสียงหัวเราะฝืดเฝื่อนดังก้องกังวานอยู่ในห้องเพียงครู่เดียว ก่อนที่หยาดน้ำตาสีใสจะร่วงเผาะลงมาจากหางตา

ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างเป็นเกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตา เสียงหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายสายตาผู้ใด ร้องไห้ให้กับความซวยซ้ำซ้อน ร้องไห้ให้กับโลกที่ไม่รู้จัก และร้องไห้ให้กับบ้านที่อาจจะไม่ได้กลับไปอีกแล้ว

ไป๋อวี้เฉินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ นัยน์ตาคมเข้มทอดมองแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้นไห้ เขาไม่ได้เอ่ยปากห้าม ไม่ได้เข้าไปปลอบประโลม ทำเพียงแค่นั่งเป็นเพื่อนเงียบๆ

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ... ดูเหมือนสตรีที่เขาเก็บมาได้ จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   ตอนพิเศษ 2: ศึกชิงฮูหยินของสามพ่อลูก

    ตอนพิเศษ 2: ศึกชิงฮูหยินของสามพ่อลูกเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากและเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังไปทั่วลานเรือนหอตระกูลไป๋ ปลุกให้บ่าวไพร่ที่เดินผ่านไปมาต้องลอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู“ดาวิน! ดีน! พวกเจ้าอย่าวิ่งเร็วนักสิ ประเดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก!”หลินเซวียนร้องเตือนพลางกุมขมับ แม้ชื่ออย่างเป็นทางการของบุตรชายฝาแฝดวัยกำลังซนทั้งสองคือ ‘ไป๋ต๋าเหวิน’ และ ‘ไป๋ตี๋เอิน’ แต่นางก็ดึงดันที่จะเรียกชื่อเล่นตามภาษาในโลกเดิมของนางว่า ‘ดาวิน’ และ ‘ดีน’ เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำเล็กๆ ที่ติดตัวข้ามภพมาร่างป้อมๆ ของตี๋เอินหรือ ‘น้องดีน’ วิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาผู้เป็นแม่แน่น ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากนางกะพริบปริบๆ ซุกใบหน้าลงกับตักเพื่อออดอ้อนขอขนมกุ้ยฮวา ในขณะที่ต๋าเหวินหรือ ‘พี่ดาวิน’ แฝดผู้พี่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสุขุมถอดแบบบิดามาทุกกระเบียดนิ้ว เดินเอามือไพล่หลังตามมาติดๆ แม้จะแสร้งทำทีเคร่งขรึม ทว่าสายตากลับจดจ้องขนมในมือมารดาตาไม่กะพริบ“ท่านแม่ น้องดีนกวนท่านอีกแล้ว ข้าในฐานะพี่ชายจะช่วยแบ่งเบาภาระกินขนมแทนเขาเองขอรับ” ดาวินเอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยตรรกะที่ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับหลุดขำทว่ายังไม่ทันที่หลินเซวียนจะได้ส่

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   ตอนพิเศษ 1: ดวงใจของหมอเทวดา

    ตอนพิเศษ 1: ดวงใจของหมอเทวดาแสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนอันสงบเงียบ ไป๋อวี้เซวียนนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงท่ามกลางเงามืด ชายหนุ่มมิได้จุดโคมไฟให้สว่างจ้า ด้วยเกรงว่าแสงไฟจะรบกวนสตรีที่กำลังหลับใหลนัยน์ตาคมกริบที่มักสงบนิ่งและเด็ดขาดต่อหน้าผู้คน บัดนี้กลับทอดมองดวงหน้าเนียนของภรรยาด้วยประกายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความทะนุถนอมและหวงแหนอย่างหาที่สุดมิได้ปลายนิ้วเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการจับชีพจรและปลายเข็มเงิน ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มนวลขึ้นทัดใบหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านใต้ฝ่ามือทำให้ดวงใจที่เคยนิ่งสงบของเขาสั่นไหวด้วยความโล่งอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าผู้คนทั่วทั้งหล้าต่างยกย่องว่าเขาคือ ‘หมอเทวดา’ บุรุษผู้ยื้อชีวิตคนจากเงื้อมมือมัจจุราชได้เพียงพลิกฝ่ามือ ทว่ามีเพียงตัวเขาเองที่รู้ดี... บนโลกใบนี้ มีโรคชนิดหนึ่งที่แม้แต่ตำรายาโบราณนับพันเล่มก็ไม่อาจรักษาได้ โรคนั้นคือความรักที่หยั่งรากลึกลงในจิตวิญญาณ และเขาก็คือผู้ที่ยินยอมพ่ายแพ้ต่อโรคนี้ด้วยความเต็มใจหากย้อนเวลากลับไปในวันวิวาห์ เขาจำได้ดีถึงความกรุ่นโกรธในอกเมื่อรู้ว่าตระกูลหลินเล่นตลกตลบลวง สลับเปลี่ยนตัว

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 38 ตอนจบ

    บทที่ 38 ตอนจบสามปีต่อมา... ณ เมืองเจียงหนานอันรุ่งเรืองบนถนนสายหลักที่คึกคักที่สุดของเมือง อาคารไม้สามชั้นตกแต่งอย่างประณีตด้วยผ้าแพรพรรณสีสันละมุนตา ตั้งตระหง่านดึงดูดสายตาผู้คน ป้ายไม้สลักตัวอักษรสีทองอร่ามคำว่า ‘หอประทินโฉม’ กลายเป็นสถานที่ที่เหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ทั่วทั้งเจียงหนานและเมืองหลวง ต่างต้องส่งเทียบจองล่วงหน้านับเดือนเพื่อจะได้เข้ามาใช้บริการที่นี่ไม่เพียงจำหน่ายเครื่องประทินโฉมสูตรลับที่สกัดจากสมุนไพรล้ำค่า แต่ยังมีบริการนวดปรนนิบัติผิวพรรณ อบไอน้ำสมุนไพร และขัดผิวด้วยผงไข่มุก ซึ่งล้วนเป็นศาสตร์ความงามที่ ‘หลินเซวียน’ เถ้าแก่เนี้ยคนสวยนำมาจากความรู้ในโลกอนาคต ผสมผสานกับตำรายาชั้นเลิศของสามี จนกิจการเจริญรุ่งเรือง กอบโกยเงินทองเข้าคลังตระกูลไป๋จนแทบไม่มีที่เก็บภายในห้องพักรับรองชั้นสามที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของทะเลสาบเจียงหนาน...“ท่านพี่ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าตรวจสมุดบัญชีเองได้ ท่านไม่ต้องคอยตามมาเฝ้าข้าถึงที่นี่ทุกวันก็ได้นะเจ้าคะ”หลินเซวียนในชุดกระโปรงสีกลีบบัวอมส้มปักลายนกกระเรียนงดงาม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นางวางพู่กันลงบนแท่น

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 37

    บทที่ 37แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นอายความอึดอัดหม่นมัวที่เคยปกคลุมมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของรังนกตุ๋นโสมที่ลอยอบอวลอยู่ข้างเตียงนับตั้งแต่หลินเซวียนฟื้นคืนสติ ไป๋อวี้เซวียนก็แทบจะกลายร่างเป็นเงาตามตัวของนาง เขาปฏิเสธการออกไปตรวจรักษาผู้ป่วยนอกจวนทุกกรณี สั่งย้ายโต๊ะเทียบยาเข้ามาไว้ในห้องนอน และแทบไม่ยอมให้นางขยับตัวทำสิ่งใดด้วยตนเอง แม้แต่การยกจอกน้ำ“ท่านพี่... ข้าหายดีแล้วนะเจ้าคะ ร่างกายก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมากแล้ว ท่านให้ข้าลุกไปนั่งกินที่โต๊ะดีๆ เถิด”หลินเซวียนเอ่ยประท้วงเสียงอ่อน เมื่อเห็นผู้เป็นสามีกำลังก้มหน้าเป่ารังนกตุ๋นในช้อนกระเบื้องอย่างประคบประหงม ก่อนจะยื่นมาจ่อชิดริมฝีปากนาง“ไม่ได้ ร่างกายของเจ้าเพิ่งฟื้นตัวจากสภาวะขาดไออุ่น ลมปราณยังไม่นิ่ง หากโดนลมเย็นเข้าจะทรุดลงไปอีก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความรักและหวงแหนอย่างสุดซึ้ง“อ้าปากเร็วเข้า ข้าป้อนเจ้าคำนี้เป็นคำสุดท้ายแล้ว”สตรีที่ถูกประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจจำต้องอ้าปากรับรังนกตุ๋นอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะรู้สึกอุดอู้ที

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 36

    บทที่ 36เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศหน้าเรือนหอตระกูลไป๋ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกนายท่านซูและฮูหยินซู บิดามารดาของซูหว่านหว่าน เดินทางมาขอเข้าพบไป๋อวี้เซวียนตั้งแต่ฟ้าสาง ใบหน้าของคนทั้งสองซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทันทีที่เห็นร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากเรือน ทั้งคู่ก็แทบจะทรุดตัวลงคุกเข่า“คุณชายรอง... ได้โปรดเห็นแก่ไมตรีเก่าก่อน ละเว้นหว่านหว่านด้วยเถิด! นางทำไปเพราะความลุ่มหลงชั่ววูบ หากนางต้องอยู่ในคุกด้วยสภาพร่างกายเช่นนั้น นางต้องตายแน่ๆ!” นายท่านซูเอ่ยปากอ้อนวอนทั้งน้ำตาไป๋อวี้เซวียนยืนเอามือไพล่หลัง นัยน์ตาคมกริบหลุบมองอดีตผู้หลักผู้ใหญ่ที่เขาเคยเคารพด้วยสายตาเฉยชาไร้เสี้ยวความปรานี“ไมตรีเก่าก่อนงั้นหรือ?” ชายหนุ่มเค้นเสียงหยัน“บุตรสาวของพวกท่านใช้วิธีสกปรกหมายจะเอาชีวิตฮูหยินของข้า บัดนี้ภรรยาของข้านอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง... พวกท่านยังมีหน้ามาทวงถามหาไมตรีอันใดอีก!”“แต่... แต่หว่านหว่านเคยบริจาคเงินช่วยเหลือคนไข้ของท่าน...” ฮูหยินซูพยายามยกเรื่องในอดีตขึ้นมาอ้าง“เรื่องนั้นตระกูลไป๋ขอจัดการเอง!”เสียงทรงอำนาจของฮูหยินใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋อวี้เซวียนรีบหลีกทางให้มารดาข

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 35

    บทที่ 35ภายในห้องนอนอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของจิ่นอวิ๋นดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ร่างของผู้คุ้มกันหนุ่มคุกเข่าลงข้างเตียง ประสานมือรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณชายรองขอรับ... คนของเราจับตัวผู้บงการได้แล้วขอรับ!”ไป๋อวี้เซวียนที่กำลังกุมมืออันไร้ไออุ่นของภรรยาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยแดงก่ำและว่างเปล่าค่อยๆ ช้อนขึ้นมองลูกน้องคนสนิท“ว่ามา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ทว่าแฝงประกายโทสะอันน่าสะพรึงกลัวจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งชวนอึดอัด“เด็กขอทานที่วิ่งชนฮูหยินรองตกน้ำ ถูกมือสังหารลอบฆ่าปิดปาก โชคดีที่คนของเราดักซุ่มอยู่จึงช่วยเด็กไว้ได้ทันและรวบตัวมือสังหารได้ทั้งคู่ขอรับ... จากการเค้นคอสอบสวน เด็กขอทานสารภาพว่ามีสตรีผู้หนึ่งมอบเงินก้อนโตสั่งให้มันวิ่งชนฮูหยิน และป้ายหยกประจำตัวที่ริบได้จากอกเสื้อของมือสังหาร... เป็นคนของจวนตระกูลซูขอรับ!”เคร้ง!ป้ายหยกสลักอักษร ‘ซู’ ถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียงวิญญาณของหลินเซวียนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังสามีเบิกตากว้าง แม้นางจะรู้อยู่แก่ใจว่าสตรีผู้นี้มารยาและร้ายกาจ แต่ไม่คิดว่าจะเหี้ยมโหดถึงขั้นจ้างวานฆ่าคนอย่างเปิดเผยเช่นนี้ไป๋อวี้เซวียนจ้องมอ

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 10: สัญญารับจ้าง

    บทที่ 10: สัญญารับจ้างเมื่อผู้ดูแลโรงเตี๊ยมนำทางมาถึงห้องพัก เมิ่งซีก็ผลักประตูเข้าไป ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงภายในห้องพักหรูหรากว่าที่นางคิดเอาไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้เนื้อดีสลักลวดลายประณีต มีฉากกั้นห้องวาดลายวิหค เตียงนอนหนานุ่มปูด้วยผ้าแพรเนื้อดี ทว่าความประทับใจนั้นก็อยู่ได้ไม่น

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอ

    บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอในระหว่างที่เมิ่งซีกำลังยืนเลือกตำราอยู่เงียบๆ มุมหนึ่งของร้านหนังสือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดขวางทาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่านัยน์ตาของเขาทอดมองมาที่นาง ท่าทางกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มที่ส่งมานั้น ฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบังเมิ่งซีป

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 8: บุรุษเจ้าสำราญ

    บทที่ 8: บุรุษเจ้าสำราญรถม้าคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหยางโจว ทันทีที่ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเห็นลวดลายเมฆาคล้อยบนตัวรถ เขาก็รีบวิ่งกุลีกุจอออกมาต้อนรับเจ้านายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง ทว่าเมื่อเห็นสตรีรูปร่างหน้าตางดงามก้าวลงมายืนเคียงข้างคุณชายแห่งสกุลไป๋ เถ้าแก่

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 7: ของวิเศษจากต่างแดน

    บทที่ 7: ของวิเศษจากต่างแดนระหว่างที่รถม้ากำลังแล่นไปตามเส้นทาง ไป๋อวี้เฉินก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มลงไปหยิบห่อผ้าที่วางอยู่ใต้เบาะที่นั่ง ก่อนจะยื่นส่งไปตรงหน้าสตรีฝั่งตรงข้าม“ข้าเกือบจะลืมไป สิ่งเหล่านี้คือข้าวของที่ติดตัวเจ้ามาเมื่อวาน ข้าให้คนเก็บรวบรวมมาให้ครบถ้วนแล้ว”เมิ่งซีรับห่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status