บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอ

บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอ

ในระหว่างที่เมิ่งซีกำลังยืนเลือกตำราอยู่เงียบๆ มุมหนึ่งของร้านหนังสือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดขวางทาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่า

นัยน์ตาของเขาทอดมองมาที่นาง ท่าทางกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มที่ส่งมานั้น ฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบัง

เมิ่งซีปรายตามองบุรุษแปลกหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่านางรำคาญและไม่อยากสนทนาด้วย

แน่นอนว่าบุรุษตรงหน้านี้มีรูปโฉมหล่อเหลาเอาการ ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างรุนแรง ก็คือสายตาเจ้าชู้ประตูดินที่มองมา ยิ่งไปกว่านั้น... โครงหน้าของเขายังดูคล้ายคลึงกับแฟนเก่าเฮงซวยของนางราวกับพิมพ์เดียวกัน!

‘เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ข้ามมิติมาทั้งทียังต้องมาเจอคนหน้าเหมือนไอ้บ้านั่นอีก!’ หญิงสาวคิดในใจอย่างหัวเสีย ย้อนกลับไปก่อนที่นางจะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ นางเพิ่งถูกแฟนหนุ่มบอกเลิก แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บแสบยิ่งกว่าการถูกทิ้ง คือการได้รู้ความจริงว่าแฟนของนางแอบไปกินรวบกับรุ่นน้องหน้าซื่อตาใสในที่ทำงาน!

ความโกรธแค้นและเสียใจทำให้นางไปดื่มเหล้าจนเมามายเละเทะ และตื่นขึ้นมาอยู่ในป่าบ้าๆ แห่งนี้ พอมาเจอคนหน้าเหมือนแฟนเก่า ความหงุดหงิดจึงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

“แม่นางมาหาซื้อตำราหรือ หากไม่รังเกียจ ให้ข้า’ ผู้นี้ช่วยแนะนำดีหรือไม่” บุรุษเจ้าสำราญเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ไม่ต้อง ข้าหาเองได้”

เมิ่งซีเมินเฉยและตอบกลับไปสั้นๆ นางเบือนหน้าหนีแล้วแกล้งทำเป็นไล่สายตามองหานิยายประโลมโลกที่อยากซื้อต่อไป

ทว่าด้วยความรีบร้อน มือบางดันไปหยิบตำราเล่มหนึ่งที่มีภาพวาดสตรีและบุรุษกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนหน้าปก... มันคือ ‘ตำราวสันต์’ หรือหนังสือภาพวาดสอนเรื่องบนเตียง!

ใบหน้างดงามร้อนผ่าวและแดงซ่านขึ้นมาทันที เซียวเฟิงที่ลอบมองอยู่เห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาในลำคอ

เมิ่งซีรีบเชิดหน้าขึ้น ซ่อนความเขินอายเอาไว้ “หัวเราะอะไร! เรียนรู้เรื่องพวกนี้เอาไว้บ้างก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนนี่!”

พูดจบนางก็รีบคว้าฮว่าเปิ่นที่เป็นนิยายรักประโลมโลกติดมือมาอีกสองสามเล่ม แล้วรีบเดินหนีไปที่โต๊ะคิดเงิน

เซียวเฟิงไม่เคยพบเจอสตรีใดที่ทั้งแปลกประหลาดและใจกล้าเท่านางมาก่อน ความสนใจในตัวนางจึงยิ่งเพิ่มพูน เขาเดินตามนางไปที่หน้าร้าน และในจังหวะที่นางกำลังจะหยิบถุงเงิน เขาก็ชิงวางก้อนตำลึงเงินตัดหน้า จ่ายให้เถ้าแก่ไปเสียก่อน

“ถือเสียว่าเป็นของกำนัลแรกพบจากข้า” เซียวเฟิงส่งยิ้มหวานย้อย

“ใครใช้ให้เจ้ามาจ่ายแทนข้า!”

ในขณะที่เมิ่งซีกำลังจะอ้าปากเถียง ร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวพิสุทธิ์ของไป๋อวี้เฉินก็ก้าวเข้ามาในร้านหนังสือพอดี

เมื่อดวงตาคมกริบของเขาเห็นว่ามีบุรุษอื่นกำลังยืนเกาะแกะสตรีที่เขาพามา คิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันทันที เขาเดินตรงรี่เข้ามาขวางหน้าเมิ่งซีเอาไว้อย่างรวดเร็ว

เซียวเฟิงหุบยิ้มลง นัยน์ตาหรี่มองบุรุษผู้มาใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะแสยะยิ้ม “ที่แท้ก็คุณชายไป๋แห่งเจียงหนานนี่เอง บังเอิญเสียจริงนะ”

“เจ้ามีธุระอันใดกับคนของข้า” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยถามเสียงเย็นชา

เซียวเฟิงมองใบหน้าของไป๋อวี้เฉินที่กำลังบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน บุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและไม่เคยข้องแวะกับสตรีใด ไฉนวันนี้จึงออกโรงปกป้องสตรีแปลกหน้าผู้นี้ได้

“คนของท่านงั้นหรือ?” เซียวเฟิงเลิกคิ้ว “หรือว่านางเป็นฮูหยินของท่าน”

“ไม่ใช่ขอรับ! แม่นางผู้นี้หาใช่ฮูหยินของ...” หมิงซานที่เพิ่งเดินตามเข้ามาติดๆ รีบโพล่งขึ้นมาด้วยความลืมตัว

ทว่าพูดไม่ทันจบประโยค สายตาดุดันราวกับคมมีดของไป๋อวี้เฉินก็ตวัดไปมองคนสนิท จนหมิงซานต้องหดคอและหุบปากฉับในทันที

เซียวเฟิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่วน “ในเมื่อนางไม่ใช่ฮูหยินของท่าน... เช่นนั้น ข้าขอตัวนางไปก็แล้วกัน”

เมิ่งซีอ้าปากค้าง นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด

‘ไอ้ผู้ชายยุคนี้มันเห็นผู้หญิงเป็นสิ่งของหรือไง นึกจะขอก็ขอกันหน้าด้านๆ แบบนี้เลยเหรอ!’

ความโมโหทำให้เส้นความอดทนของหญิงสาวขาดผึง นางก้าวพรวดออกมายืนเคียงข้างไป๋อวี้เฉิน ก่อนจะตวัดท่อนแขนเรียวควงแขนของเขาเอาไว้แน่นจนแนบชิด พร้อมกับประกาศกร้าวออกมากลางร้านหนังสือ

“ต่อให้ข้ายังไม่ใช่ฮูหยินตบแต่ง แต่เขาก็เป็นสามีของข้า! เพราะฉะนั้น... อย่า-มา-ยุ่ง!”

สิ้นคำประกาศนั้น ทั่วทั้งร้านหนังสือก็ตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับป่าช้า บัณฑิตและชาวบ้านที่มาเลือกซื้อตำราต่างเบิกตาโต หูผึ่งกันเป็นแถว

เมิ่งซีไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า คุณชายไป๋อวี้เฉินผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดังมากเพียงใด การที่นางป่าวประกาศออกไปเช่นนี้ พรุ่งนี้เช้าข่าวลือเรื่องคุณชายไป๋ซุกซ่อนภรรยาคงได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งแคว้นเป็นแน่!

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่า คือการที่ไป๋อวี้เฉินยืนนิ่งงัน ปล่อยให้นางควงแขนโดยไม่สะบัดออก และไม่เอ่ยปากปฏิเสธคำพูดของนางเลยแม้แต่ครึ่งคำ เพื่อเป็นการรักษาสงวนหน้าของนางเอาไว้

เซียวเฟิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง “น่าสนใจ... ถูกใจข้าจริงๆ เสียด้วย”

เขากวาดสายตามองเมิ่งซีตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “หากวันใดที่เจ้าเล่นสนุกกับเขาจนเบื่อแล้ว... อย่าลืมมาหาข้าที่เจียงหนานเล่า”

กล่าวจบ บุรุษเจ้าสำราญก็สะบัดพัดเดินหัวเราะร่วนร่าออกจากร้านไป

เมิ่งซีมองตามแผ่นหลังนั้นไป ก่อนจะบ่นพึมพำออกมาอย่างหัวเสีย

“เจอแต่คนบ้า... เซ็ง!”

เมื่อเห็นว่าตัวปัญหาจากไปแล้ว นางจึงปล่อยมือออกจากแขนของไป๋อวี้เฉิน แล้วหันมามองชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันราวกับคนทำตัวไม่ถูก

หญิงสาวจึงรีบเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด

“นี่... ข้าไม่ได้คิดจะจับท่านทำสามีจริงๆ หรอกนะ ข้าก็แค่ยืมชื่อท่านมาอ้างเพื่อตัดความรำคาญ เข้าใจไหม?”

คำพูดอันตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความขวยเขินของนาง ทำเอาหมิงซานและผู้คนในร้านถึงกับอ้าปากค้างอีกรอบ

ทว่าสำหรับไป๋อวี้เฉินแล้ว มุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แววตาที่เคยมืดมนบัดนี้ประกายความขบขันและความสนใจในตัวนางอย่างลึกซึ้ง

สตรีผู้นี้ช่างแปลกประหลาด แต่ก็ชวนให้หลงใหลเหลือเกิน