บทที่ 11: สีผมประหลาด

บทที่ 11: สีผมประหลาด

ภายในห้องพักที่เงียบสงบ มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันที่ส่องสว่าง ไป๋อวี้เฉินนั่งหลังตรงอยู่เบื้องหลังโต๊ะหนังสือ มือหนาจับพู่กันตวัดเขียนข้อความลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่วเพื่อร่างสัญญาตามที่ตกลงกันไว้

ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นั้น นัยน์ตาคมเข้มก็อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลืองมองสตรีที่นั่งเท้าคางรออยู่ฝั่งตรงข้าม

แสงตะเกียงสีนวลตกกระทบลงบนเส้นผมของนาง ทำให้เขาเพิ่งสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่า เส้นผมของเมิ่งซีมิใช่สีดำขลับดุจน้ำหมึกเหมือนผู้คนทั่วไป ทว่ามันกลับเป็นสีน้ำตาลอ่อนดูนุ่มนวลและเป็นประกายแปลกตา ยามที่นางขยับศีรษะ สีผมนั้นก็ยิ่งดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร

ความสงสัยทำให้ชายหนุ่มชะงักพู่กันในมือ เขาเงยหน้าขึ้นมองนางเต็มตา ก่อนจะเอ่ยถามทำลายความเงียบ

“ผู้คนในแคว้นของเจ้า ล้วนมีสีผมแปลกตาเช่นนี้ทุกคนเลยหรือ?”

เมิ่งซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางยกมือขึ้นจับปอยผมสีน้ำตาลประกายทองของตัวเองที่เพิ่งไปเข้าร้านทำสีผมมาเมื่อเดือนก่อนทะลุมิติ ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“อ๋อ สีผมนี่น่ะเหรอ” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ “แคว้นของข้าไม่ได้มีแค่สีน้ำตาลแบบนี้หรอกนะ จะสีเขียว สีเหลือง สีแดง หรือสีทองสว่างจ้า ก็มีให้เห็นเดินกันเกลื่อนถนนไปหมดนั่นแหละ”

“สะ... สีเขียว? สีเหลืองทอง?”

ไป๋อวี้เฉินถึงกับเบิกตากว้าง ความสง่างามและมาดขรึมที่สะสมมาพังทลายลงชั่วขณะ ภาพในหัวของเขาจินตนาการไปถึงผู้คนที่มีเส้นผมสีเขียวเดินไปมา หรือผมสีแดงเพลิงราวกับภูตผีปีศาจในตำราปรัมปรา นี่แคว้นของนางเป็นดินแดนแบบใดกันแน่!

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนค้างเติ่งราวกับรูปปั้น เมิ่งซีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ฮ่าๆๆ!”

หญิงสาวหลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดังลั่น นางขำจนต้องกุมท้อง ท่าทางตกใจของบุรุษผู้นี้ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

“นี่ท่านตกใจอะไรขนาดนั้น คิดว่าคนแคว้นข้าเป็นปีศาจหรือไง” นางพูดไปหัวเราะไป “มันก็แค่การ ย้อมเปลี่ยนสีผมเพื่อความสวยงามเท่านั้นแหละน่า ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ท่านคิดหรอก”

ไป๋อวี้เฉินกระแอมไอเบาๆ เพื่อเรียกความน่าเชื่อถือของตนเองกลับคืนมา เขารีบดึงสายตากลับมาจดจ่อที่กระดาษตรงหน้า แม้ใบหูจะขึ้นสีเรื่อเล็กน้อยด้วยความเก้อเขินก็ตาม

“แคว้นของเจ้านี่... ช่างสรรหาเรื่องประหลาดมาทำกันเสียจริง” เขากล่าวพึมพำ ก่อนจะจรดพู่กันเขียนสัญญาในมือต่อไป

ทว่าในใจลึกๆ กลับอดคิดไม่ได้ว่า... แม้สีผมของนางจะดูแปลกประหลาดผิดแผกไปจากสตรีใดที่เขาเคยพบเจอ แต่มันกลับรับกับใบหน้างดงามกระจ่างใสของนางได้อย่างประหลาด และรอยยิ้มเสียงหัวเราะของนางเมื่อครู่ ก็ทำให้บรรยากาศอึดอัดในห้องนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

เสียงหัวเราะของเมิ่งซีค่อยๆ ลดลงจนเหลือเพียงรอยยิ้มจางๆ เมื่อนางฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

มือบางยกขึ้นมาจับปอยผมสีน้ำตาลของตนเองเบาๆ พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนที่เดินฝ่าฝูงชนในตลาด นางรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมา ตอนแรกนางคิดว่าเป็นเพราะเดินอยู่ข้างผู้ชายหน้าตาดีอย่างเขา หรือไม่ก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นฮูหยิน... ที่แท้ชาวบ้านก็แอบมองสีผมประหลาดของนางนี่เอง!

‘ให้ตายเถอะ มิน่าล่ะคนถึงมองกันจัง ลืมไปเลยว่าคนที่นี่เขาผมดำกันหมด’ หญิงสาวบ่นอุบในใจ นางแค่อยากหาทางเอาชีวิตรอดอย่างสงบสุข ไม่ได้อยากทำตัวเด่นเป็นเป้าสายตา หรือถูกใครชี้หน้าว่าเป็นตัวประหลาด ยิ่งกำลังจะต้องสวมรอยเป็นฮูหยินของจวนสกุลไป๋ด้วยแล้ว การทำตัวให้เนียนกลมกลืนย่อมปลอดภัยที่สุด

“พอท่านทัก ข้าก็เพิ่งนึกได้...” เมิ่งซีถอนหายใจเบาๆ “มิน่าล่ะ วันนี้ตอนเดินอยู่ข้างนอก ข้าถึงรู้สึกว่ามีแต่คนจ้อง ข้าไม่อยากเดินไปไหนแล้วโดนคนมองเป็นตัวประหลาดหรอกนะ”

นางขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะหนังสืออีกนิด ก่อนจะถามตรงๆ “นี่คุณชาย... ที่นี่พอจะมีสีย้อมผม หรือพวกสมุนไพรอะไรที่เปลี่ยนผมข้าให้เป็นสีดำสนิทได้บ้างไหม?”

ไป๋อวี้เฉินวางพู่กันในมือลงบนแท่นฝนหมึก เขาละสายตาจากกระดาษตรงหน้า ขึ้นมาสำรวจใบหน้างดงามและสีผมสว่างที่รับกันอย่างลงตัวของนางอีกครั้ง

ในความรู้สึกของเขา สีผมเช่นนี้แม้จะแปลกตา แต่มันก็ดูงดงามมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ทว่าเมื่อเข้าใจถึงความกังวลในการใช้ชีวิตของนาง เขาก็ไม่คิดจะขัดข้อง

“ย่อมมี” เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีน้ำยาต้มจากสมุนไพรบางชนิด ที่ผู้คนมักใช้ชโลมเส้นผมเพื่อปกปิดผมขาว หากทำบ่อยครั้งเข้า เส้นผมก็จะค่อยๆ กลับมาดำขลับเงางาม หากเจ้าต้องการ พรุ่งนี้เช้าข้าจะสั่งให้คนไปหาซื้อมาให้”

เมิ่งซีตาเป็นประกายขึ้นมาทันที นางพยักหน้ารัวๆ “เยี่ยมไปเลย! งั้นรบกวนท่านให้คนไปซื้อมาให้ข้าหน่อยนะ ข้าจะได้เปลี่ยนสีผมให้ดูเนียนตา กลมกลืนกับคนที่นี่หน่อย ขี้เกียจเป็นเป้าสายตาคนอื่นแล้ว”

ไป๋อวี้เฉินพยักหน้ารับรู้ เขามองรอยยิ้มโล่งใจของนาง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู แล้วหยิบพู่กันขึ้นมาจรดลงบนกระดาษแผ่นเดิมอีกครั้ง

“เรื่องสมุนไพรย้อมผมของเจ้า เอาไว้จัดการพรุ่งนี้ก็แล้วกัน... ยามนี้มาดูสัญญาที่ข้าเพิ่งร่างเสร็จเถิด ว่าเจ้ามีสิ่งใดอยากจะทักท้วงหรือไม่” ชายหนุ่มหมุนกระดาษแผ่นนั้นแล้วเลื่อนไปตรงหน้านาง เพื่อเริ่มต้นการหารือครั้งสำคัญ