บทที่ 3: ไร้ที่ไป

บทที่ 3: ไร้ที่ไป

เสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องกังวานในห้องพักค่อยๆ ขาดห้วงและเบาบางลงเหลือเพียงเสียงสูดน้ำมูก หญิงสาวใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ ดวงตาที่เคยกลมโตบัดนี้บวมช้ำจนแดงก่ำ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอย

ไป๋อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยเร่งรัดอันใด เขารอจนกระทั่งไหล่บางที่สั่นสะท้านนั้นสงบลง จึงค่อยๆ ยกป้านน้ำชาดินเผาขึ้นรินน้ำชาอุ่นๆ สีอำพันลงในจอกกระเบื้องเคลือบ กลิ่นหอมของชาหลงจิ่งลอยกรุ่นขึ้นมาเตะจมูก ชายหนุ่มเลื่อนจอกน้ำชาไปตรงหน้านางอย่างเชื่องช้า

“ดื่มชาอุ่นๆ เสียหน่อยเถิด จะได้ทำให้จิตใจสงบลงบ้าง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ

ขวัญ หรือ ‘เมิ่งซี’ ในเวลานี้ ช้อนตามองบุรุษตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปประคองจอกชาขึ้นมาจิบ ความอบอุ่นและรสชาติฝาดเฝื่อนที่ปลายลิ้นช่วยเรียกสติของนางให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอีกครั้ง

“เจ้าดูเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล...” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยทำลายความเงียบ นัยน์ตาคมกริบทอดมองนางอย่างพิจารณา “ทั้งสำเนียงการพูดจา และเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เจ้าสวมใส่เมื่อวาน ล้วนผิดแผกไปจากผู้คนในแคว้นต้าฉู่อย่างสิ้นเชิง”

เมิ่งซีชะงักจอกชาในมือ นางแค่นหัวเราะขื่นๆ ในลำคอ

‘ไกลสิ... ไกลมากด้วย ไกลข้ามมิติ ข้ามเวลามาเป็นพันๆ ปีเลยล่ะ!’ นางอยากจะตะโกนใส่หน้าเขาใจจะขาด แต่อีกใจก็รู้ดีว่า หากขืนพูดความจริงออกไป มีหวังบุรุษชุดขาวตรงหน้าคงได้จับนางส่งโรงหมอ หรือไม่ก็ส่งตัวให้ทางการไปเผาทิ้งในฐานะแม่มดปีศาจแน่ๆ

“ครอบครัวของเจ้าอยู่ที่ใดกัน?” ชายหนุ่มถามต่อเมื่อเห็นนางเอาแต่เงียบ “บอกชื่อแซ่บิดามารดา หรือที่ตั้งจวนของเจ้ามาเถิด ข้าเป็นพ่อค้า พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง ข้าจะให้คนคุ้มกันส่งเจ้ากลับคืนสู่อ้อมอกครอบครัวอย่างปลอดภัย”

คำถามนั้นราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางใจ เมิ่งซีเม้มริมฝีปากแน่น นางเพิ่งถูกคนรักทิ้ง โลกใบเก่าที่นางคุ้นเคยก็หายวับไปกับตา จะให้กลับบ้านได้อย่างไร ในเมื่อประตูมิติ หรือไอ้หยกประหลาดที่พานางมาที่นี่มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ ตัดสินใจใช้แผนการที่คลาสสิกและเอาตัวรอดได้ง่ายที่สุด “ไม่มี...”

“ไม่มี?” ไป๋อวี้เฉินขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”

“ครอบครัวของข้าตายหมดแล้ว” นางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง พยายามตีหน้านิ่งให้ดูไร้อารมณ์ที่สุด เพื่อซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ “ข้าตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว”

สิ้นคำกล่าวนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

ไป๋อวี้เฉินมองลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า แววตาของนางทั้งว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อนำคำตอบของนางมาปะติดปะต่อกับเหตุการณ์ที่เขาพบเจอนางเมื่อวาน ทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาในทันที

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้... ชายหนุ่มคิดในใจ

บิดามารดาและครอบครัวของนางคงจะประสบเคราะห์กรรมจนสิ้นชื่อไปหมด เหลือเพียงนางที่รอดชีวิตมาได้เพียงลำพัง ความโศกเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ คงจะกระทบกระเทือนจิตใจของนางอย่างรุนแรงจนทำให้นางเสียสติวิปลาสไปชั่วขณะ ถึงขั้นแต่งกายด้วยเศษผ้าวิปริตเช่นนั้นรอนแรมเข้าไปในป่าลึกอย่างไร้จุดหมาย

ความรู้สึกหวาดระแวงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเวทนาจับใจ

“แล้วจากนี้ไป... เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป?” ไป๋อวี้เฉินถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมหลายส่วน

เมิ่งซีนิ่งอึ้งไปกับคำถามนั้น นั่นสิ... นางจะทำอย่างไรต่อไป? เงินสักอีแปะก็ไม่มี บัตรประชาชนก็ใช้ไม่ได้ โทรศัพท์มือถือแบตก็คงหมดไปแล้ว แถมสกิลการเอาชีวิตรอดในยุคที่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ก็ติดลบสนิท

“ไม่รู้...” นางตอบตามความจริง น้ำเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

“เจ้ามีคนรู้จัก หรือมีที่ให้ไปพึ่งพิงหรือไม่?”

“ไม่มี...” นางก้มหน้ามองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำชา

ไป๋อวี้เฉินลอบถอนหายใจยาว สายตาของเขากวาดมองสตรีตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นางมีผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องดุจหิมะเนียนละเอียด เครื่องหน้าจิ้มลิ้มหมดจดราวกับหยกสลัก ลักษณะเช่นนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นสตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมในเรือนหอของตระกูลผู้ดีมีเงิน ไม่เคยต้องตรากตรำทำางานหนักมาก่อน

ทว่า... กิริยามารยาทของนางกลับขัดแย้งกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง!

ปกติตามธรรมเนียมปฏิบัติ สตรีในห้องหอเมื่ออยู่ต่อหน้าบุรุษแปลกหน้า ย่อมต้องสงวนท่าที ก้มหน้ามองต่ำ พูดจาอ่อนหวานลงท้ายด้วยคำว่า ‘เจ้าค่ะ’ และแทนตัวเองว่า ‘ผู้น้อย’ แต่สตรีผู้นี้กลับกล้าจ้องหน้าเขากลับอย่างไม่ลดละ สรรพนามที่ใช้ก็แข็งกระด้าง ไร้ซึ่งความอ่อนช้อยใดๆ ราวกับม้าพยศที่ยังไม่ถูกปราบ

ช่างเป็นสตรีที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งเสียจริง... แต่ความดื้อรั้นนั้น ก็ทำให้บุรุษผู้เพียบพร้อมอย่างเขาอดไม่ได้ที่จะละสายตา

หากปล่อยนางทิ้งไว้ที่นี่...

ไป๋อวี้เฉินประเมินสถานการณ์ในใจ ต่อให้เขาทิ้งตั๋วเงินก้อนโตเอาไว้ให้สตรีที่ไร้เดียงสาและไม่มีมารยาททางสังคมผู้นี้ นางก็คงถูกพวกมิจฉาชีพหลอกเอาทรัพย์สินไปจนหมดตัวในเวลาไม่ถึงสามวัน หรือเลวร้ายกว่านั้นคือถูกพวกรังแกสตรีจับตัวไปขายในหอนางโลม

เขาไม่ใช่คนใจดำอำมหิต ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่ดื้อดึงไม่ยอมจำนนของนาง ยังคงซ้อนทับกับเงาของ ‘หลินเวย’ สตรีที่เขาเคยเฝ้ามองมาตลอด สวรรค์อุตส่าห์ส่งสตรีผู้นี้มาตกลงตรงหน้ารถม้าของเขาแล้ว จะให้เขาสะบัดหนีไปดื้อๆ ก็ดูจะไร้คุณธรรมเกินไป

“ในเมื่อเจ้าไร้ญาติขาดมิตร ทั้งยังไม่มีที่ไป...” ไป๋อวี้เฉินค่อยๆ วางพัดจีบในมือลงบนโต๊ะ นัยน์ตาคมจ้องมองนางด้วยความจริงจัง “เช่นนั้น... เจ้าจะตามข้าไปที่เจียงหนานหรือไม่?”

เมิ่งซีเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “ไปกับท่าน? ไปทำไม?”

“ข้าคือ ไป๋อวี้เฉิน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลไป๋ คหบดีผู้ทำการค้าแห่งเมืองเจียงหนาน” เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “จวนสกุลไป๋กว้างขวางนัก การจะเพิ่มสตรีผู้ระทมทุกข์ที่สูญเสียครอบครัวเพิ่มขึ้นมาอีกสักคน ย่อมไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง”

ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูทั้งอบอุ่นและอ่านยากในเวลาเดียวกัน