บทที่ 10: สัญญารับจ้าง

บทที่ 10: สัญญารับจ้าง

เมื่อผู้ดูแลโรงเตี๊ยมนำทางมาถึงห้องพัก เมิ่งซีก็ผลักประตูเข้าไป ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง

ภายในห้องพักหรูหรากว่าที่นางคิดเอาไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้เนื้อดีสลักลวดลายประณีต มีฉากกั้นห้องวาดลายวิหค เตียงนอนหนานุ่มปูด้วยผ้าแพรเนื้อดี ทว่าความประทับใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อนางเดินไปสำรวจด้านหลังฉากกั้นแล้วพบว่า... มันไม่มีห้องน้ำ! มีเพียงอ่างล้างหน้า และถังน้ำที่ต้องให้คนยกมาเทใส่เท่านั้น

เมิ่งซีถอนหายใจยาวอย่างปลงตก ‘เฮ้อ ลำบากแท้ สู้ฝักบัวที่หมุนปุ๊บน้ำไหลปั๊บก็ไม่ได้’ ด้วยความที่ไม่อยากรบกวนใครให้วุ่นวาย หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายไปพลางๆ ก่อน จากนั้นจึงหยิบชุดกระโปรงสีอ่อนที่เพิ่งได้มาใหม่ขึ้นมาสวม

โชคดีที่ตอนไปดูงานแฟชั่นโชว์ชุดฮั่นฝูที่ปักกิ่งกับแพรว นางเคยแอบดูหลังเวทีมาบ้าง แม้จะทุลักทุเลและงุนงงกับสายระโยงระยาง แต่นางก็พยายามสวมมันเข้าทีละชั้น ผูกสายคาดเอวให้แน่นหนา แม้จะรู้สึกรัดรึงและรุ่มร่ามไปสักหน่อย แต่นางก็พยักหน้าให้กับเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองขัดเงาที่แม้ภาพจะดูเลือนรางไปบ้าง... เอาเถอะ พอใส่เดินออกไปข้างนอกได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงของลูกจ้างโรงเตี๊ยมที่มาแจ้งว่า คุณชายไป๋เชิญให้ไปร่วมโต๊ะอาหารเย็น เมิ่งซีที่ท้องกำลังร้องจ๊อกๆ รีบคว้าอุปกรณ์เย็บผ้าใส่ย่ามแล้วเดินตามไปทันที

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของไป๋อวี้เฉิน นางก็พบว่าบนโต๊ะมีอาหารหน้าตาหน้าทานวางเรียงรายอยู่ ทว่านอกจากหมิงซานที่ยืนหน้าตึงอยู่แล้ว ภายในห้องยังมีสตรีอีกนางหนึ่งยืนประสานมืออยู่ด้วย สตรีผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสีเข้ม รูปร่างปราดเปรียว ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา และที่ข้างเอวของนางมีกระบี่เล่มยาวพกติดตัวเอาไว้ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ

ไป๋อวี้เฉินเงยหน้าขึ้นจากการอ่านจดหมายในมือ เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของเมิ่งซี ชายหนุ่มก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะกระตุกขึ้น แล้วหลุดรอยยิ้มบางๆ ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

สภาพของสตรีตรงหน้านั้น... ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าถูกต้องเลยสักอย่าง! คอเสื้อที่ควรทับขวาทับซ้ายก็สลับกันจนดูยุ่งเหยิง ชายกระโปรงด้านหนึ่งยาวลากพื้นแต่อีกด้านกลับเต่อขึ้นมา ส่วนสายคาดเอวก็ถูกจับมัดรวมกันเป็นก้อนกลมๆ ดูคล้ายกับปมเชือกผูกเรือมากกว่าจะเป็นการแต่งกายของสตรี

“เจ้าเดินออกจากห้องมาด้วยสภาพนี้หรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้ม

เมิ่งซีก้มลงมองตัวเองอย่างงุนงง “ทำไมล่ะ ข้าก็ใส่ครบทุกชิ้นแล้วนี่ รุ่มร่ามจะตายชัก”

ไป๋อวี้เฉินส่ายหน้าเบาๆ อย่างอ่อนใจ ก่อนจะหันไปหาสตรีที่ยืนถือกระบี่อยู่ “ ‘ชิงเยว่’ พาแม่นางผู้นี้ไปจัดการแต่งกายให้ถูกต้องเสียก่อน แล้วค่อยพากลับมากินข้าว”

“เจ้าค่ะคุณชาย” ชิงเยว่รับคำเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเข้ามาจับแขนเมิ่งซีแล้วลากตัวนางกลับไปยังห้องพักเพื่อจัดการรื้อชุดและสวมใส่ให้ใหม่ทั้งหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า

ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที) เมิ่งซีจึงได้กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง คราวนี้นางอยู่ในชุดกระโปรงที่สวมใส่อย่างถูกต้องเรียบร้อย ขับเน้นให้รูปร่างดูอรชรและสง่างามขึ้นมาก หญิงสาวคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบหมูตุ๋นเข้าปากด้วยความหิวโหย

ทว่าเคี้ยวไปได้ไม่กี่คำ นางก็เริ่มสังเกตเห็นบรรยากาศตึงเครียดในห้อง ไป๋อวี้เฉินนั่งหน้านิ่งขรึม โดยมีหมิงซานยืนก้มหน้าถือม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ด้านข้าง

“มีอะไรกันหรือ?” เมิ่งซีเอ่ยถามห้วนๆ ตามความเคยชิน

ไป๋อวี้เฉินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “จดหมายด่วนจากเจียงหนาน... ท่านแม่ของข้าส่งข่าวมาว่า ได้เตรียมสตรีตระกูลดีไว้ให้ข้าดูตัวแล้ว หากข้ากลับไปถึงเจียงหนานเมื่อใด ให้เตรียมตัวเข้าพิธีแต่งงานทันที”

“อ้อ...” เมิ่งซีพยักหน้าหงึกหงัก “ก็ดีนี่ ท่านก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่งงานมีครอบครัวมันแปลกตรงไหน”

“ข้ายังไม่อยากแต่ง” ไป๋อวี้เฉินตอบเสียงเรียบ แววตาแฝงความเด็ดขาด “ข้าอยากแต่งงานกับสตรีที่รัก มิใช่สตรีที่ถูกยัดเยียดให้เพื่อผลประโยชน์ทางการค้า”

ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่นางเขม็ง จ้องเสียนางต้องหยุดเคี้ยวข้าว

“วันนี้ที่ร้านหนังสือ เจ้าป่าวประกาศต่อหน้าผู้คนมากมายว่าข้าเป็นสามีของเจ้า ข่าวลือนี้ย่อมแพร่ไปถึงเจียงหนานในไม่ช้า” ไป๋อวี้เฉินเว้นจังหวะ ก่อนจะยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจึงมีข้อเสนอ... เจ้ามาแสร้งเป็น ‘ฮูหยินในนาม’ ให้ข้า เพื่อตบตาท่านแม่และปัดความรำคาญเรื่องสตรีพวกนั้น หากผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้และเราหย่าขาดกัน ข้าจะมอบเงินก้อนโตและจวนขนาดย่อมให้เจ้าไปตั้งตัว”

เมิ่งซีชะงักตะเกียบในมือ คำว่า ‘เงินก้อนโต’ และ ‘จวนสำหรับตั้งตัว’ มันช่างหอมหวานล่อใจเหลือเกิน ทว่าเมื่อนึกถึงซีรีส์ย้อนยุคที่นางเคยดู ภาพจำของบรรดาลูกสะใภ้ที่ต้องตื่นแต่เช้ามืดไปปรนนิบัติแม่สามี โดนกลั่นแกล้งสารพัด หรือทำผิดกฎจวนเพียงเล็กน้อยก็ถูกสั่งโบยตีจนหลังลาย ก็ทำให้นางมีสติมากพอที่จะไม่กระโดดตะครุบข้อเสนอนี้ในทันที

หญิงสาวกอดอก หรี่ตามองบุรุษตรงหน้าอย่างประเมินสถานการณ์

“เดี๋ยวก่อนนะคุณชาย ข้อเสนอของท่านมันก็ฟังดูดีอยู่หรอก” เมิ่งซีแย้งขึ้น “แต่จวนตระกูลใหญ่โตอย่างสกุลไป๋ มีหรือที่การพาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างข้าเข้าบ้านไป แล้วจะจบลงด้วยดี ท่านแม่ของท่านคงไม่ยอมรับแน่ ข้าไม่อยากโดนแม่สามีสั่งโบยตี หรือถูกจับถ่วงน้ำหรอกนะ ข้ายังไม่อยากตาย!”

ไป๋อวี้เฉินมองนางด้วยสายตาชื่นชมที่เพิ่มขึ้น นางมิใช่สตรีที่เห็นแก่ทรัพย์สินจนขาดสติ

“เจ้าไม่ต้องกังวล หากเจ้าอยู่ในฐานะคนของข้า ข้าย่อมรับรองความปลอดภัยให้เจ้า ชิงเยว่จะมีหน้าที่ติดตามคุ้มครองเจ้าทุกฝีก้าว” เขาปรายตาไปยังองครักษ์หญิงที่พยักหน้ารับคำ “อีกอย่าง... ข้าเชื่อว่าด้วยไหวพริบของเจ้า เจ้าย่อมรับมือกับคนเหล่านั้นได้”

เมิ่งซีนิ่งคิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน นางไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป และไม่รู้จักใครเลยในโลกนี้ การเกาะใบบุญผู้ชายที่รวยและเป็นสุภาพบุรุษเอาไว้ก่อน ย่อมเป็นทางรอดที่ดีที่สุด แถมยังมีองครักษ์ส่วนตัวให้อีกต่างหาก ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิต นางย่อมต้องรอบคอบให้มาก

“ก็ได้ ข้าสนใจข้อเสนอนี้...” หญิงสาววางตะเกียบลงในที่สุด ท่าทางเปลี่ยนเป็นจริงจัง “แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวพันถึงชีวิต ท่านจงไปร่างสัญญาลายลักษณ์อักษรมาให้ชัดเจนก่อน ว่าข้าจะได้รับสิ่งใด และมีข้อห้ามอันใดบ้าง แล้วข้าจะตัดสินใจอีกทีว่าจะตกลงหรือไม่!”