บทที่ 8: บุรุษเจ้าสำราญ

บทที่ 8: บุรุษเจ้าสำราญ

รถม้าคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหยางโจว ทันทีที่ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเห็นลวดลายเมฆาคล้อยบนตัวรถ เขาก็รีบวิ่งกุลีกุจอออกมาต้อนรับเจ้านายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง ทว่าเมื่อเห็นสตรีรูปร่างหน้าตางดงามก้าวลงมายืนเคียงข้างคุณชายแห่งสกุลไป๋ เถ้าแก่ก็รีบหันไปสั่งการลูกน้องทันที

“พวกเจ้ามัวยืนบื้ออันใดอยู่! รีบไปจัดเตรียมห้องพักที่หรูหราที่สุดต้อนรับคุณชายไป๋กับฮูหยินเร็วเข้า!”

“เหลวไหล!” หมิงซานที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเอ่ยขัดขึ้นมาเสียงดุ “แม่นางผู้นี้มิใช่ฮูหยินจวนสกุลไป๋ ระวังปากของเจ้าด้วย!”

ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมหน้าถอดสี รีบค้อมศีรษะขออภัยเป็นการใหญ่ “ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าน้อยตาบอดมองคนผิดไป ขอคุณชายโปรดอภัยด้วยขอรับ”

“ช่างเถิด” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยปัดอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหันไปสั่งการ “เจ้าจัดเตรียมห้องพักที่สะอาดสะอ้านและดีที่สุดให้นางด้วยก็แล้วกัน”

เมื่อจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย เมิ่งซีก็หันไปกระตุกแขนเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ

“นี่ ท่านบอกว่าจะพาข้าไปร้านหนังสือนี่ ร้านอยู่ตรงไหน ข้าอยากไปซื้อหนังสือก่อน” นางเอ่ยถามห้วนๆ ไร้ซึ่งคำลงท้ายอย่างสตรีที่พึงมี

“เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก” ไป๋อวี้เฉินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ประเดี๋ยวข้าจัดการตรวจดูบัญชีและกิจการต่างๆ ในเมืองนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเอง”

หมิงซานที่แอบฟังอยู่รีบเสนอตัวขึ้นมาทันที “คุณชาย ให้ข้าน้อยพานางไปเองเถิดขอรับ ท่านจะได้จัดการงานอย่างสบายใจ”

ผู้คุ้มกันหนุ่มคิดในใจว่า เขาไม่อยากให้สตรีพิลึกพิลั่นผู้นี้มาเดินเตร็ดเตร่ใกล้ชิดเจ้านายของตนให้เป็นที่ครหา

“ไม่ต้อง ข้าพาไปเองได้” ไป๋อวี้เฉินปฏิเสธเสียงเรียบ ทว่าเด็ดขาดจนหมิงซานต้องหุบปากฉับ

เมิ่งซีหันไปเบ้ปากใส่ผู้คุ้มกันหนุ่ม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันให้ได้ยินกันแค่สองคน “ต่อให้เจ้าเสนอตัวพาข้าไป ข้าก็ไม่อยากไปกับเจ้าหรอกนะ”

นางสะบัดหน้าเชิดใส่หมิงซานอย่างไม่ไยดี ‘ถึงหมอนี่จะหน้าตาหล่อเหลาไม่เบา แต่ก็ยังห่างชั้นกับคุณชายไป๋หลายขุม ที่สำคัญ... ฉันเกลียดผู้ชายปากเสียที่สุด!’

สุดท้าย เมิ่งซีก็ต้องเดินตามไป๋อวี้เฉินไปตรวจดูกิจการต่างๆ ของตระกูลไป๋ในเมืองหยางโจว น่าแปลกนักที่แทบทุกคนที่เห็นนางเดินตามหลังเขาในคราแรก ล้วนเข้าใจผิดคิดว่านางคือฮูหยินของเขาไปเสียหมด

‘คนยุคนี้บ้าไปแล้วจริงๆ แค่ผู้หญิงเดินข้างผู้ชาย มันแปลกประหลาดจนต้องเหมาว่าเป็นเมียเลยหรือไงกัน’ หญิงสาวได้แต่บ่นกระปอดกระแปดในใจ

จนกระทั่งทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ร้านขายแพรพรรณขนาดใหญ่ เมิ่งซีกวาดสายตามองชุดกระโปรงและผ้าแพรที่แขวนประดับอยู่อย่างเพลิดเพลิน สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับผ้าไหมผืนหนึ่งที่มีลวดลายคุ้นตา... มันคือลวดลายเดียวกันกับชุดที่นางเคยเห็นตอนไปดูงานแฟชั่นโชว์ที่ปักกิ่ง!

‘ไหนดีไซเนอร์คนนั้นบอกว่ามันคือลายประยุกต์ร่วมสมัยไง ที่แท้คนยุคโบราณก็นิยมลายนี้กันมาเป็นพันปีแล้วเหรอเนี่ย โดนต้มซะเปื่อยเลยฉัน’

“เจ้าชอบชุดลวดลายนี้หรือ?” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยถามเมื่อเห็นนางจ้องมองผ้าผืนนั้นอยู่นาน

“ชอบสิ” นางพยักหน้าตอบรับอย่างตรงไปตรงมา “ลวดลายสวยก็จริง แต่ข้าว่ามันยังขาดอะไรไปนิดนึง ถ้าท่านมีสิ่งนี้มาประดับคู่กันนะ รับรองว่าร้านผ้าของท่านต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่”

ไป๋อวี้เฉินเลิกคิ้วมองนางอย่างประหลาดใจ นัยน์ตาคมเข้มของเขาฉายแววซับซ้อนยามทอดมองร้านแพรพรรณแห่งนี้ กิจการสาขานี้คือสิ่งที่เขากับ ‘หลินเวย’ ร่วมกันก่อตั้งขึ้นในอดีต สตรีผู้นั้นเคยเสนอความคิดอันแปลกประหลาด ให้เขาร่วมลงทุนเปิดร้านและแบ่งปันผลกำไรกันคนละครึ่ง แม้จะเป็นแนวคิดที่ผิดแผกจากวิสัยฮูหยินในเรือนหลังทั่วไป ทว่าเขาก็ยอมตกลงรับข้อเสนอ

แต่ยามนี้ สตรีแปลกหน้าตรงหน้ากลับบอกว่าร้านของเขายังขาดสิ่งใดไปบางอย่าง

“ขาดอะไรไปหรือ?” เขาเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้

เมิ่งซีถอนหายใจออกมาเบาๆ ดูเหมือนว่ายุคนี้จะไม่มีดินสอให้ใช้เสียด้วยสิ แต่ก็เอาเถอะ... เด็กสายศิลป์อย่างนางก็เคยผ่านการตวัดพู่กันวาดรูปมาบ้างเหมือนกัน

“ท่านอยากรู้จริงๆ น่ะเหรอ?” นางช้อนตามองเขา

“ใช่”

“งั้นก็ขอกระดาษกับพู่กันให้ข้าสักชุดสิ”

เมื่อลูกจ้างในร้านนำของมาเตรียมให้ เมิ่งซีก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จินตนาการถึงงานแฟชั่นโชว์คอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิที่นางเคยไปดูกับแพรว มือเรียวตวัดพู่กันลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก ภาพของกระเป๋าถือใบเล็กสไตล์จีนโบราณ รูปทรงกลมมนคล้ายผลน้ำเต้า พร้อมด้วยลวดลายเถาวัลย์ประดับก็ปรากฏแก่สายตา นางเป่าหมึกให้แห้งก่อนจะส่งให้ชายหนุ่มดู

“สิ่งนี้คือสิ่งใดกัน?” ไป๋อวี้เฉินรับกระดาษไปดูด้วยแววตาสนใจ

“นี่เรียกว่า ‘กระเป๋าถือ’ “เมิ่งซีอธิบายด้วยความมั่นใจ “สตรีสามารถใส่ของใช้กระจุกกระจิกเล็กๆ น้อยๆ ลงไปได้ และใช้สายคล้องไว้ที่ข้อมือ ทั้งสะดวกแล้วก็เป็นเครื่องประดับเสริมให้ชุดดูสวยขึ้นไปอีกขั้นด้วย”

ไป๋อวี้เฉินมองภาพวาดสลับกับใบหน้าของนาง “แล้วเจ้า... สามารถทำสิ่งนี้ขึ้นมาได้จริงหรือ?”

“ทำได้สิ สบายมาก วันเดียวก็เสร็จแล้ว!” เมิ่งซีตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ “เพียงแต่... ข้าไม่ถนัดปักลวดลายเท่าไหร่ ในร้านของท่านพอจะมีเศษผ้าที่ปักลายเสร็จแล้วบ้างไหม?”

เถ้าแก่ร้านรีบนำม้วนผ้าปักลายที่เหลือจากการตัดชุดมาให้นางเลือก เมิ่งซีจัดการเลือกลวดลายดอกไม้ที่เข้ากัน เลือกเนื้อผ้าที่บุได้ทรง และขอเบิกอุปกรณ์ตัดเย็บเข็มด้ายไปด้วย นางหันไปขยิบตาให้คุณชายเจ้าของกิจการ

“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเอาของจริงมาโชว์ให้ท่านดูเป็นบุญตา”

ไป๋อวี้เฉินมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นกว่าเดิม ความสนใจในตัวนางเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ นางไม่เพียงแต่แปลกประหลาด กิริยาหยาบกระด้าง ทว่ากลับมีปัญญาและฝีมือที่คาดไม่ถึง

“ท่านต้องเดินตรวจอีกหลายร้านไหมเนี่ย?” เมิ่งซีถามพลางหอบอุปกรณ์ผ้าพะรุงพะรัง “ถ้ายังไม่เสร็จ ท่านเอาข้าไปทิ้งไว้ที่ร้านหนังสือก่อนก็ได้นะ ข้าเดินจนเมื่อยไปหมดแล้ว”

ไป๋อวี้เฉินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะพานางเดินไปยังร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

“รออยู่ที่นี่ อยากได้ตำราเล่มใดก็เลือกเอาเถิด แล้วอย่าได้เดินเพ่นพ่านไปที่ใดเล่า ข้าตรวจบัญชีเสร็จแล้วจะมารับ” ชายหนุ่มกำชับราวกับสั่งสอนเด็กเล็ก

เมิ่งซีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านหนังสือด้วยความตื่นเต้น

ทว่า... ใครจะไปคิดเล่า ว่าในร้านหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราคร่ำครึและบัณฑิตหน้าดำคร่ำเครียด สายตาของนางกลับไปปะทะเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง

เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหรา ท่าทางกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาดอกท้อฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบัง และที่สำคัญ... เขากำลังส่งยิ้มยั่วยวนมาให้นางอย่างโจ่งแจ้ง!