บทที่ 6: บุรุษสายเปย์

บทที่ 6: บุรุษสายเปย์

เสียงล้อรถม้าที่บดไปตามถนนขรุขระ ทำเอาสตรีที่เพิ่งเคยสัมผัสพาหนะโบราณครั้งแรกถึงกับหน้าถอดสี เมิ่งซีพยายามทรงตัวให้อยู่บนเบาะนุ่ม แต่มันก็ยังสั่นสะเทือนจนหัวแทบคลอน

‘ให้ตายเถอะ... ทำไมมันสั่นสะเทือนไม่แพ้รถอีแต๊กแถวบ้านฉันเลยนะ ดีนะที่ไม่เมารถ ไม่อย่างนั้นคงได้ตายคารถม้าแน่ๆ’

หญิงสาวลอบมองบุรุษที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างพิจารณา ไป๋อวี้เฉินในยามนี้ช่างดูสงบและสง่างามราวกับภาพวาด ขนตาหนาเป็นแพทอดยาวลงมายามที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับตำราในมือ ผิวพรรณของเขาละเอียดและดูดีกว่าพวกนายแบบที่นางเคยร่วมงานด้วยหลายเท่านัก

‘คนอะไรจะเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ทั้งส่วนสูง หน้าตา ผิวพรรณ นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ ท่านช่างปั้นเขาออกมาได้ไร้ที่ติจริงๆ’

ไป๋อวี้เฉินสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบ จึงค่อยๆ ละสายตาจาก ‘ตำราพิชัยการค้าหมื่นลี้’ ซึ่งเป็นบันทึกเส้นทางและกลยุทธ์การค้าที่พ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ต้องรู้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนางด้วยแววตานิ่งสงบ

“เจ้ามีสิ่งใดสงสัย หรือต้องการสิ่งใดหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เมิ่งซีอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่านางเมื่อยก้นจนแทบจะขยับไม่ได้ และเบื่อจนอยากจะหลับแต่ก็หลับไม่ลงเพราะรถสั่นขนาดนี้ แต่ในเมื่อต้องรักษาท่าที นางจึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้

“ข้าเห็นท่านอ่านอยู่นานแล้ว... ท่านอ่านอะไรอยู่หรือ? ข้าเริ่มจะรู้สึกเบื่อขึ้นมาบ้างแล้ว พอจะมีตำราเล่มอื่นให้ข้าอ่านฆ่าเวลาบ้างไหม?”

ไป๋อวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบตำราเล่มที่วางอยู่ข้างตัวส่งให้นาง

“เล่มนี้เป็นบทกวีและคติธรรมโบราณ หากเจ้าอ่านออกก็นับว่าน่าแปลกใจนัก”

เขาคิดในใจว่าสตรีที่เร่ร่อนกลางป่าในสภาพเช่นนั้น หากมีความรู้ติดตัว ก็นับว่านางคงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาจริงๆ

เมิ่งซีรับสิ่งที่คนยุคนี้นิยมเรียกว่าตำรามาเปิดดู แม้ในใจนางจะคุ้นชินกับการเรียกมันว่าหนังสือมากกว่าก็ตาม นางเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะเจอตัวอักษรยึกยือที่อ่านไม่ออกสักตัว ทว่าทันทีที่สายตากวาดไปตามตัวอักษรพู่กันเหล่านั้น นางกลับอ้าปากค้าง

นางอ่านออก! ทั้งที่ชีวิตนี้ไม่เคยเรียนภาษาจีนอย่างจริงจัง แต่นางกลับเข้าใจตัวอักษรเหล่านั้นราวกับมันเป็นภาษาแม่ สวรรค์ยังพอมีเมตตาอยู่บ้างที่ส่งสกิลติดตัวมาให้เอาตัวรอดในต่างโลกแบบนี้

เพียงแต่ว่า... แม้จะอ่านออกทุกตัวอักษร แต่นางกลับไม่เข้าใจแก่นแท้ของมันเลยสักนิด เพราะเนื้อหาในตำรานี้เขียนด้วยสำนวนโบราณที่เน้นการเปรียบเปรยอุปมาอุปไมย มีแต่บทกลอนที่ต้องตีความซับซ้อนจนปวดหัว

‘อะไรเนี่ย... “วสันต์พัดผ่านกิ่งหลิวแต่ไร้ร่องรอย ดวงจันทร์สะท้อนสระมรกต” มันแปลว่าอะไรเนี่ย! ตัวอักษรน่ะอ่านออกทุกตัว แต่พอเอามารวมกันแล้วงงตึ้บ ทำไมต้องเขียนให้มันซับซ้อนปวดหัวด้วยนะ’

“เจ้าอ่านออกจริงหรือ?” ไป๋อวี้เฉินถามเมื่อเห็นนางจ้องตำรานิ่งนานด้วยสีหน้าพิลึก

“อ่านออกเจ้าค่ะ...” เมิ่งซีตอบพลางปิดตำราลงอย่างท้อใจ “แต่ไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่ ภาษาในนี้มันดูซับซ้อนเกินไปสำหรับข้า... ท่านไม่มีพวกหนังสือนิยายรักใคร่หรือหนังสืออ่านแก้เครียดบ้างหรือ?”

ไป๋อวี้เฉินเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความคิดของสตรีผู้นี้ช่างแปลกประหลาดนัก

“นิยายรักใคร่หรือ? ข้าที่เป็นพ่อค้ามักจะพกแต่ตำราที่มีประโยชน์สิ” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แต่อีกไม่ถึงชั่วยามเราจะถึงเมืองข้างหน้า ที่นั่นมีตลาดใหญ่และร้านหนังสือ เจ้าสามารถไปเลือกซื้อสิ่งที่เจ้าชอบได้”

เมิ่งซีตาเป็นประกายทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า “จริงเหรอ! ขอบคุณ...”

แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็หายวับไปในพริบตาเมื่อนึกถึงความจริงบางอย่าง

“เป็นอะไรไป?” ไป๋อวี้เฉินถาม

เมิ่งซีถอนหายใจยาว ไหล่บางตกพิงพนักรถม้าอย่างหมดแรง “ข้าลืมไป... ข้าไม่มีเงินสักอีแปะเดียว”

ไป๋อวี้เฉินมองท่าทางผิดหวังของนางแล้วก็นึกเอ็นดู เขาหยิบถุงเงินผ้าไหมปักลวดลายประณีตออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้นาง

“รับไปเสีย หากเจ้าอยากได้สิ่งใดก็ซื้อเถิด ถือเสียว่าเป็นค่าเบี้ยเลี้ยงล่วงหน้าในฐานะคนของสกุลไป๋”

เมิ่งซีรับถุงเงินมาไว้ในมือด้วยความซาบซึ้งใจ นางมองบุรุษตรงหน้าแล้วคิดในใจอย่างรวดเร็ว

‘หล่อ รวย ใจดี สายเปย์เบอร์นี้... หรือว่าฉันควรจะพับแผนหางานทำเก็บเข้ากรุ แล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาอ่อยคุณชายคนนี้แทนดีนะ? หน้าตาดีแถมกระเป๋าหนัก เกาะเขาไว้รับรองว่ารอดตายในยุคนี้แถมสบายไปทั้งชาติแหงๆ!’

นางลอบยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่คนเดียว โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมเข้มของไป๋อวี้เฉินกำลังลอบมองนางด้วยความสนใจที่เพิ่มมากขึ้นทุกทีเช่นกัน