Share

บทที่ 4: บุรุษธงเขียว

last update Tanggal publikasi: 2026-04-25 20:31:16

บทที่ 4: บุรุษธงเขียว

เมิ่งซีลอบมองบุรุษชุดขาวตรงหน้า ท่วงท่าสง่างามและแววตาที่ให้เกียรติของเขา ทำให้นางไม่อาจมองเขาในแง่ร้ายได้เลย ให้ตายเถอะ... หล่อ รวย นิสัยดี แถมไม่ฉวยโอกาสตอนผู้หญิงตกที่นั่งลำบาก นี่มัน ‘ผู้ชายธงเขียว’ ระดับพรีเมียมชัดๆ!

เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาทำงานอย่างเต็มรูปแบบ หญิงสาวก็เริ่มยอมรับความจริงได้แล้วว่า ตัวเองคงหลงเข้ามาอยู่ในยุคโบราณของจีนอย่างแน่นอน

‘นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเหมือนที่เขาฮิตอ่านกันหรือเปล่าเนี่ย?’

นางตั้งคำถามกับตัวเอง แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ เพราะปกตินางไม่ใช่สายอ่านนิยาย อย่างมากก็แค่เปิดซีรีส์ย้อนยุคดูฆ่าเวลา แถมยังดูไม่ค่อยจบเพราะงานยุ่งมาก อาชีพดีไซเนอร์ที่ต้องควบตำแหน่งผู้ช่วยของ ‘แพรว’ เพื่อนสนิทที่เป็นทั้งเจ้านาย ทำให้ชีวิตของนางรัดตัวจนแทบไม่มีเวลานอน

พูดถึงแพรวแล้ว... หยกสลักลายโบราณที่นางก้มลงไปเก็บจนทะลุมิติมาโผล่ที่นี่ ก็เป็นของแพรวนี่แหละ!

พักหลังมานี้ยัยแพรวเพื่อนรักก็ชอบทำตัวแปลกประหลาด จากที่เคยเป็นสาวเปรี้ยวจี๊ดจ๊าด อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นคนเรียบร้อยนุ่มนวลราวกับผ้าพับไว้ ชอบพูดจาด้วยศัพท์แปลกๆ แถมยังชอบบินไปเที่ยวประเทศจีนกับสามีบ่อยๆ อีกต่างหาก... แต่อย่างไรเสีย แพรวก็ยังเป็นเพื่อนที่น่ารักและคอยดูแลนางมาตลอด คิดถึงตรงนี้แล้วเมิ่งซีก็อดปวดใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้แพรวจะตามหานางจนวุ่นวายขนาดไหน

แต่เอาเถอะ ในเมื่อตกลงมาอยู่ในที่ที่สับสนวุ่นวายและไม่รู้จักใครเลยสักคน เมื่อผู้ชายหน้าหล่อแถมดูรวยมากตรงหน้าเอ่ยปากชวนให้นางไปอยู่ด้วย นางก็คงต้องรีบคว้าโอกาสทองนี้เอาไว้ก่อน เรื่องเอาตัวรอดต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง!

“ตกลง...” เมิ่งซีพยักหน้าช้าๆ “ข้าจะไปกับท่าน”

ไป๋อวี้เฉินยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยรับคำ สตรีตรงหน้าก็ยกมือขึ้นห้ามราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้

เดี๋ยวก่อนนะ! นี่มันยุคจีนโบราณ! ยุคที่ผู้ชายเป็นใหญ่และมีเมียได้ทีละหลายๆ คน! เขาคงไม่ได้คิดจะหิ้วนางกลับจวนไปเพื่อโยนเข้าเรือนหลัง ในฐานะเมียน้อย อนุภรรยา หรือจับนางไปเป็นสาวใช้หรอกนะ? หากเป็นแบบนั้น นางคงได้โดนบรรดาเมียหลวงเมียน้อยรุมตบจนตายคาจวนแน่ๆ!

“แต่เดี๋ยวก่อน...” หญิงสาวหรี่ตามองบุรุษตรงหน้าอย่างจับผิด “ท่านมี ‘แฟน’ หรือยัง?”

ไป๋อวี้เฉินชะงักจอกชาที่กำลังจะแตะริมฝีปาก คิ้วกระบี่เลิกขึ้นสูง “แฟน? แฟนคือสิ่งใดหรือ?”

เมิ่งซีตบหน้าผากตัวเองดังแปะ ลืมไปเลยว่าศัพท์ยุค 5G ใช้กับคนยุคนี้ไม่ได้ นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามเรียบเรียงคำพูดใหม่ให้ดูเป็นทางการที่สุด “ข้าหมายถึง... ท่านแต่งฮูหยินแล้วหรือยัง? แล้วในจวนสกุลไป๋ของท่าน มีอนุภรรยา อยู่เยอะหรือไม่?”

คำถามที่พรั่งพรูออกมาอย่างตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความขวยเขินของสตรีตรงหน้า ทำให้ไป๋อวี้เฉินถึงกับกะพริบตาปริบๆ สตรีแคว้นใดกันที่กล้าเอ่ยถามเรื่องเรือนหลังของบุรุษแปลกหน้าได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้

“ข้าต้องถามให้แน่ใจก่อน...” เมิ่งซียืดอกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เพราะข้าไม่ขอเป็นอนุภรรยาของใคร และไม่ขอเป็นสาวใช้คอยรับใช้ล้างเท้าให้ใครทั้งนั้นนะบอกไว้ก่อน! ถ้าท่านจะพาข้าไปเป็นเมียน้อย หรือเอาไปเป็นทาส ข้าขอยอมเดินออกไปตายดาบหน้าดีกว่า!”

คำประกาศกร้าวของนางทำให้ความเงียบโรยตัวลงในห้องชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของไป๋อวี้เฉิน ชายหนุ่มพยายามกลั้นหัวเราะ อาการอกหักและบาดแผลในใจที่เคยก่อตัวเป็นเมฆหมอกทะมึน ดูเหมือนจะถูกสตรีประหลาดผู้นี้ปัดเป่ากระจุยกระจายไปจนหมดสิ้น

นางเป็นเพียงสตรีเร่ร่อน ไร้ญาติขาดมิตร ไร้ที่พึ่งพิง ทว่ากลับกล้าตั้งเงื่อนไขและต่อรองกับเขา ราวกับว่านางเป็นสตรีสูงศักดิ์เสียเต็มประดา ช่างน่าขันและน่าสนใจในคราวเดียวกัน

“เจ้าวางใจเถิด...” ไป๋อวี้เฉินรวบรวมความขรึมกลับมา แต่ประกายขบขันอยู่ในดวงตา “ข้ายังมิได้แต่งฮูหยิน และในจวนสกุลไป๋ก็ไม่มีอนุภรรยาแม้แต่คนเดียว ข้ามิได้พาเจ้ากลับไปเพื่อยัดเยียดตำแหน่งเหล่านั้นให้”

ได้ยินดังนั้น เมิ่งซีก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ถ้าอย่างนั้น...” นางเอียงคอถามต่อ สายตาเริ่มมีประกายแห่งความหวัง “ท่านมีงานให้ข้าทำหรือไม่? งานอะไรก็ได้ที่ข้าพอจะทำได้เพื่อแลกกับที่พักและอาหาร แต่ต้องไม่ใช่การเป็นสาวใช้คอยยกน้ำล้างหน้านะ ข้าทำอะไรพวกนั้นไม่เป็นหรอก”

ถึงนางจะตกอับ แต่ดีกรีผู้ช่วยดีไซเนอร์อย่างนางก็ไม่ยอมงอมืองอเท้าเกาะคนอื่นกินฟรีๆ หรอกนะ อย่างน้อยถ้ามีงานทำ นางก็จะได้มีเงินเก็บไว้เป็นทุนรอนรอนหาทางกลับบ้าน

คราวนี้ไป๋อวี้เฉินหลุดหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นจนเห็นฟันที่เรียงตัวสวยงาม รอยยิ้มนั้นสว่างไสวเสียจนเมิ่งซีเผลอมองตาค้างไปชั่วขณะ

“เอาเป็นว่า ข้าจะพาเจ้าเดินทางกลับเจียงหนานไปด้วยกันก่อน...” ชายหนุ่มตอบน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แววตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“ส่วนเรื่องงาน... กิจการของสกุลไป๋นั้นมีมากมายก่ายกองนัก ตั้งแต่โรงเตี๊ยม ร้านผ้า ไปจนถึงท่าเรือ เมื่อถึงเจียงหนานแล้ว ข้าจะค่อยๆ พิจารณาดูอีกทีก็แล้วกัน ว่าความสามารถที่เจ้ามี... จะคู่ควรกับงานใด”

หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะยังไม่รู้ชะตากรรมว่าต้องไปทำงานอะไร แต่นางก็มั่นใจในทักษะการเอาตัวรอดของตัวเองในระดับหนึ่ง

เมิ่งซีลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มของชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะคิดในใจอย่างอดไม่ได้

‘พ่อคนดี... ฉันเรื่องมากขนาดนี้ ตั้งเงื่อนไขสารพัด เขาก็ยังยอมตกลงแถมยังยิ้มให้อีก... ธงเขียวสว่างวาบเลยพ่อคุณเอ๊ย!’

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   ตอนพิเศษ 2: ศึกชิงฮูหยินของสามพ่อลูก

    ตอนพิเศษ 2: ศึกชิงฮูหยินของสามพ่อลูกเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากและเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังไปทั่วลานเรือนหอตระกูลไป๋ ปลุกให้บ่าวไพร่ที่เดินผ่านไปมาต้องลอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู“ดาวิน! ดีน! พวกเจ้าอย่าวิ่งเร็วนักสิ ประเดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก!”หลินเซวียนร้องเตือนพลางกุมขมับ แม้ชื่ออย่างเป็นทางการของบุตรชายฝาแฝดวัยกำลังซนทั้งสองคือ ‘ไป๋ต๋าเหวิน’ และ ‘ไป๋ตี๋เอิน’ แต่นางก็ดึงดันที่จะเรียกชื่อเล่นตามภาษาในโลกเดิมของนางว่า ‘ดาวิน’ และ ‘ดีน’ เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำเล็กๆ ที่ติดตัวข้ามภพมาร่างป้อมๆ ของตี๋เอินหรือ ‘น้องดีน’ วิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาผู้เป็นแม่แน่น ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากนางกะพริบปริบๆ ซุกใบหน้าลงกับตักเพื่อออดอ้อนขอขนมกุ้ยฮวา ในขณะที่ต๋าเหวินหรือ ‘พี่ดาวิน’ แฝดผู้พี่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสุขุมถอดแบบบิดามาทุกกระเบียดนิ้ว เดินเอามือไพล่หลังตามมาติดๆ แม้จะแสร้งทำทีเคร่งขรึม ทว่าสายตากลับจดจ้องขนมในมือมารดาตาไม่กะพริบ“ท่านแม่ น้องดีนกวนท่านอีกแล้ว ข้าในฐานะพี่ชายจะช่วยแบ่งเบาภาระกินขนมแทนเขาเองขอรับ” ดาวินเอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยตรรกะที่ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับหลุดขำทว่ายังไม่ทันที่หลินเซวียนจะได้ส่

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   ตอนพิเศษ 1: ดวงใจของหมอเทวดา

    ตอนพิเศษ 1: ดวงใจของหมอเทวดาแสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนอันสงบเงียบ ไป๋อวี้เซวียนนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงท่ามกลางเงามืด ชายหนุ่มมิได้จุดโคมไฟให้สว่างจ้า ด้วยเกรงว่าแสงไฟจะรบกวนสตรีที่กำลังหลับใหลนัยน์ตาคมกริบที่มักสงบนิ่งและเด็ดขาดต่อหน้าผู้คน บัดนี้กลับทอดมองดวงหน้าเนียนของภรรยาด้วยประกายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความทะนุถนอมและหวงแหนอย่างหาที่สุดมิได้ปลายนิ้วเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการจับชีพจรและปลายเข็มเงิน ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มนวลขึ้นทัดใบหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านใต้ฝ่ามือทำให้ดวงใจที่เคยนิ่งสงบของเขาสั่นไหวด้วยความโล่งอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าผู้คนทั่วทั้งหล้าต่างยกย่องว่าเขาคือ ‘หมอเทวดา’ บุรุษผู้ยื้อชีวิตคนจากเงื้อมมือมัจจุราชได้เพียงพลิกฝ่ามือ ทว่ามีเพียงตัวเขาเองที่รู้ดี... บนโลกใบนี้ มีโรคชนิดหนึ่งที่แม้แต่ตำรายาโบราณนับพันเล่มก็ไม่อาจรักษาได้ โรคนั้นคือความรักที่หยั่งรากลึกลงในจิตวิญญาณ และเขาก็คือผู้ที่ยินยอมพ่ายแพ้ต่อโรคนี้ด้วยความเต็มใจหากย้อนเวลากลับไปในวันวิวาห์ เขาจำได้ดีถึงความกรุ่นโกรธในอกเมื่อรู้ว่าตระกูลหลินเล่นตลกตลบลวง สลับเปลี่ยนตัว

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 38 ตอนจบ

    บทที่ 38 ตอนจบสามปีต่อมา... ณ เมืองเจียงหนานอันรุ่งเรืองบนถนนสายหลักที่คึกคักที่สุดของเมือง อาคารไม้สามชั้นตกแต่งอย่างประณีตด้วยผ้าแพรพรรณสีสันละมุนตา ตั้งตระหง่านดึงดูดสายตาผู้คน ป้ายไม้สลักตัวอักษรสีทองอร่ามคำว่า ‘หอประทินโฉม’ กลายเป็นสถานที่ที่เหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ทั่วทั้งเจียงหนานและเมืองหลวง ต่างต้องส่งเทียบจองล่วงหน้านับเดือนเพื่อจะได้เข้ามาใช้บริการที่นี่ไม่เพียงจำหน่ายเครื่องประทินโฉมสูตรลับที่สกัดจากสมุนไพรล้ำค่า แต่ยังมีบริการนวดปรนนิบัติผิวพรรณ อบไอน้ำสมุนไพร และขัดผิวด้วยผงไข่มุก ซึ่งล้วนเป็นศาสตร์ความงามที่ ‘หลินเซวียน’ เถ้าแก่เนี้ยคนสวยนำมาจากความรู้ในโลกอนาคต ผสมผสานกับตำรายาชั้นเลิศของสามี จนกิจการเจริญรุ่งเรือง กอบโกยเงินทองเข้าคลังตระกูลไป๋จนแทบไม่มีที่เก็บภายในห้องพักรับรองชั้นสามที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของทะเลสาบเจียงหนาน...“ท่านพี่ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าตรวจสมุดบัญชีเองได้ ท่านไม่ต้องคอยตามมาเฝ้าข้าถึงที่นี่ทุกวันก็ได้นะเจ้าคะ”หลินเซวียนในชุดกระโปรงสีกลีบบัวอมส้มปักลายนกกระเรียนงดงาม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นางวางพู่กันลงบนแท่น

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 37

    บทที่ 37แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นอายความอึดอัดหม่นมัวที่เคยปกคลุมมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของรังนกตุ๋นโสมที่ลอยอบอวลอยู่ข้างเตียงนับตั้งแต่หลินเซวียนฟื้นคืนสติ ไป๋อวี้เซวียนก็แทบจะกลายร่างเป็นเงาตามตัวของนาง เขาปฏิเสธการออกไปตรวจรักษาผู้ป่วยนอกจวนทุกกรณี สั่งย้ายโต๊ะเทียบยาเข้ามาไว้ในห้องนอน และแทบไม่ยอมให้นางขยับตัวทำสิ่งใดด้วยตนเอง แม้แต่การยกจอกน้ำ“ท่านพี่... ข้าหายดีแล้วนะเจ้าคะ ร่างกายก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมากแล้ว ท่านให้ข้าลุกไปนั่งกินที่โต๊ะดีๆ เถิด”หลินเซวียนเอ่ยประท้วงเสียงอ่อน เมื่อเห็นผู้เป็นสามีกำลังก้มหน้าเป่ารังนกตุ๋นในช้อนกระเบื้องอย่างประคบประหงม ก่อนจะยื่นมาจ่อชิดริมฝีปากนาง“ไม่ได้ ร่างกายของเจ้าเพิ่งฟื้นตัวจากสภาวะขาดไออุ่น ลมปราณยังไม่นิ่ง หากโดนลมเย็นเข้าจะทรุดลงไปอีก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความรักและหวงแหนอย่างสุดซึ้ง“อ้าปากเร็วเข้า ข้าป้อนเจ้าคำนี้เป็นคำสุดท้ายแล้ว”สตรีที่ถูกประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจจำต้องอ้าปากรับรังนกตุ๋นอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะรู้สึกอุดอู้ที

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 36

    บทที่ 36เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศหน้าเรือนหอตระกูลไป๋ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกนายท่านซูและฮูหยินซู บิดามารดาของซูหว่านหว่าน เดินทางมาขอเข้าพบไป๋อวี้เซวียนตั้งแต่ฟ้าสาง ใบหน้าของคนทั้งสองซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทันทีที่เห็นร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากเรือน ทั้งคู่ก็แทบจะทรุดตัวลงคุกเข่า“คุณชายรอง... ได้โปรดเห็นแก่ไมตรีเก่าก่อน ละเว้นหว่านหว่านด้วยเถิด! นางทำไปเพราะความลุ่มหลงชั่ววูบ หากนางต้องอยู่ในคุกด้วยสภาพร่างกายเช่นนั้น นางต้องตายแน่ๆ!” นายท่านซูเอ่ยปากอ้อนวอนทั้งน้ำตาไป๋อวี้เซวียนยืนเอามือไพล่หลัง นัยน์ตาคมกริบหลุบมองอดีตผู้หลักผู้ใหญ่ที่เขาเคยเคารพด้วยสายตาเฉยชาไร้เสี้ยวความปรานี“ไมตรีเก่าก่อนงั้นหรือ?” ชายหนุ่มเค้นเสียงหยัน“บุตรสาวของพวกท่านใช้วิธีสกปรกหมายจะเอาชีวิตฮูหยินของข้า บัดนี้ภรรยาของข้านอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง... พวกท่านยังมีหน้ามาทวงถามหาไมตรีอันใดอีก!”“แต่... แต่หว่านหว่านเคยบริจาคเงินช่วยเหลือคนไข้ของท่าน...” ฮูหยินซูพยายามยกเรื่องในอดีตขึ้นมาอ้าง“เรื่องนั้นตระกูลไป๋ขอจัดการเอง!”เสียงทรงอำนาจของฮูหยินใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋อวี้เซวียนรีบหลีกทางให้มารดาข

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 35

    บทที่ 35ภายในห้องนอนอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของจิ่นอวิ๋นดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ร่างของผู้คุ้มกันหนุ่มคุกเข่าลงข้างเตียง ประสานมือรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณชายรองขอรับ... คนของเราจับตัวผู้บงการได้แล้วขอรับ!”ไป๋อวี้เซวียนที่กำลังกุมมืออันไร้ไออุ่นของภรรยาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยแดงก่ำและว่างเปล่าค่อยๆ ช้อนขึ้นมองลูกน้องคนสนิท“ว่ามา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ทว่าแฝงประกายโทสะอันน่าสะพรึงกลัวจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งชวนอึดอัด“เด็กขอทานที่วิ่งชนฮูหยินรองตกน้ำ ถูกมือสังหารลอบฆ่าปิดปาก โชคดีที่คนของเราดักซุ่มอยู่จึงช่วยเด็กไว้ได้ทันและรวบตัวมือสังหารได้ทั้งคู่ขอรับ... จากการเค้นคอสอบสวน เด็กขอทานสารภาพว่ามีสตรีผู้หนึ่งมอบเงินก้อนโตสั่งให้มันวิ่งชนฮูหยิน และป้ายหยกประจำตัวที่ริบได้จากอกเสื้อของมือสังหาร... เป็นคนของจวนตระกูลซูขอรับ!”เคร้ง!ป้ายหยกสลักอักษร ‘ซู’ ถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียงวิญญาณของหลินเซวียนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังสามีเบิกตากว้าง แม้นางจะรู้อยู่แก่ใจว่าสตรีผู้นี้มารยาและร้ายกาจ แต่ไม่คิดว่าจะเหี้ยมโหดถึงขั้นจ้างวานฆ่าคนอย่างเปิดเผยเช่นนี้ไป๋อวี้เซวียนจ้องมอ

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 39: คำถามที่ไร้คำตอบ

    บทที่ 39: คำถามที่ไร้คำตอบไป๋อวี้เฉินจูงมือเล็กของเมิ่งซีเดินลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินตรงไปยังเรือนอักษรซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ชายหนุ่มก็หันไปสั่งความกับบ่าวไพร่ด้านนอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ห้ามผู้ใดเข้ามาใกล้ที่นี่เด็ดขาด หากไม่มีคำสั่งของข้า... ผู้ใดกล้ารบกวน ข้าจะลงโทษไม

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 11: สีผมประหลาด

    บทที่ 11: สีผมประหลาดภายในห้องพักที่เงียบสงบ มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันที่ส่องสว่าง ไป๋อวี้เฉินนั่งหลังตรงอยู่เบื้องหลังโต๊ะหนังสือ มือหนาจับพู่กันตวัดเขียนข้อความลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่วเพื่อร่างสัญญาตามที่ตกลงกันไว้ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นั้น นัยน์ตาคมเข้มก็อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลืองมองสตรีที่นั่ง

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 10: สัญญารับจ้าง

    บทที่ 10: สัญญารับจ้างเมื่อผู้ดูแลโรงเตี๊ยมนำทางมาถึงห้องพัก เมิ่งซีก็ผลักประตูเข้าไป ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงภายในห้องพักหรูหรากว่าที่นางคิดเอาไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้เนื้อดีสลักลวดลายประณีต มีฉากกั้นห้องวาดลายวิหค เตียงนอนหนานุ่มปูด้วยผ้าแพรเนื้อดี ทว่าความประทับใจนั้นก็อยู่ได้ไม่น

  • พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!   บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอ

    บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอในระหว่างที่เมิ่งซีกำลังยืนเลือกตำราอยู่เงียบๆ มุมหนึ่งของร้านหนังสือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดขวางทาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่านัยน์ตาของเขาทอดมองมาที่นาง ท่าทางกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มที่ส่งมานั้น ฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบังเมิ่งซีป

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status