Partager

๑ ตัวประกอบในนิยาย

last update Date de publication: 2025-03-04 07:34:13

พอวันรุ่งขึ้นพิสูจน์แล้วว่าหลีหนิงหนิงยังไม่ตายถึงแม้ ตามบทแล้วตัวละครจะดำเนินไปเช่นนั้น แต่ความร้ายกาจของพระรองผู้ร้ายกายก็ทำให้นางอดหวั่นใจหวาดกลัวไม่ได้

ทว่าที่ย้ำแย่ไม่กว่านั้นคือการที่ต้องตื่นเช้าตรู่เพื่อยกจอกน้ำชาให้แม่สามีหากว่ากันตามตรงแล้ว สตรีผู้นั้นคือแม่เลี้ยงใจร้ายผู้หนึ่งก็ว่าได้

หลีหนิงหนิงยังคงจดจำบทหนึ่งในนิยายได้อย่างดี

ซ่งเสวี่ยนในวัยสามขวบ ตอนนี้เขายังเป็เด็กน้อยที่น่ารัก น่าชังผู้หนึ่งแต่กับทอดถูกทิ้งไว้นอกเรือนท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายไม่หยุด

นางถอนหายใจเฮือกใหญ่จนซ่งเสวี่ยนที่นั่งอยู่ข้างกายปรายตามองครู่หนึ่ง เหตุใดถึงน่าเห็นใจนัก

“อย่าทำตัวให้วุ่นวาย” ซ่งเสวี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างน่ารำคาญ

จังหวะเดียวกันนั้นเองภายในห้องโถงพลันเกิดความเงียบ

“ไปพบเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่”

ก่อนที่ชั่วพริบตาจะพลันเกิดเสียงซุบซิบนินทาว่าร้ายพร้อมกับสายตาดูเคลนมองมาที่นาง

หลีหนิงหนิงพลันเบิกตาด้วยความตกใจ

แย่แล้ว!

ในนิยายไม่ได้กล่าวรายละเอียดถึงบทตัวประกอบเช่น นางมากนัก ทว่าวันนี้พอตกค่ำนางก็พลันนอนอิดโรยเจ็บปวดอยู่บนเตียงเป็นเพราะถูกทำโทษจากแม่เลี้ยงใจร้าย

ทว่าเรื่องอันใดหลีหนิงหนิงไม่อาจคาดเดาได้

หลังจากแม่นมเอ่ยกระซิบกระซาบรายงานบ้างอย่าง ข้างกายประมุขของจวน เซินฮูหยินพลันมีสีหน้ามึนตึง มุมปากเหยียดยิ้มด้วยความสมเพช

เป็นเพียงลูกบ่าวไพร่แต่ริอาจมาเกิดก่อนบุตรชายของนาง เรื่องเช่นนี้สมควรแล้ว

“ไม่ได้เข้าหอกันหรือ” เซินฮูหยินเอ่ยด้วยท่าทางสบายพร้อมทั้งยกชาขึ้นมาจิบอึกหนึ่งอย่างผ่อนใจ

ซ่งเสวี่ยนไม่ว่ากำจัดทิ้งอย่างไรก็ไม่ตาย!

หลีหนิงหนิงพลาดจุดนี้ไม่ได้อย่างไร

นางสมควรจะป้ายเลือดบนผ้าปูเตียงให้เสมือนกับเลือดพรรจรรย์….นี่คือสาเหตุที่ทำให้นางถูกทำโทษใช่หรือไม่

ซ่งเสวี่ยนมีสีหน้าเขร่งขรึม “ข้าจะเข้าหอกับนางหรือไม่ ล้วนเป็นเรื่องส่วนตัวหาใช่เซินฮูหยินที่ต้องสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยว”

“วาจาสามห้าว”

เพียงพริบตาต่อมาหลีหนิงหนิงพลันเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าซ่งเสวี่ยนอย่างไร้ความเกรงกลัว หากจำไม่ผิดเกรงว่าคนผู้นั้นคงเป็นคุณชายเล็กของจวนเป็นแน่

ลี่เฉี่ยววัยสิบห้าหนาวบุตรชายของเซินฮูหยิน ทั้งปากร้ายชอบยกตนข่มเหงผู้อื่นที่ด้อยกว่าตนไม่เว้นแม้แต่ซ่งเสวี่ยนที่ เป็นพี่ชาย

“ไร้มารยาท” หลีหนิงหนิงพลันหลุดปากแผ่วเบา

บรรดาเหล่ารับใช้ทั้งหลายต่างได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าสตรีผู้ตบแต่งมาเป็นภรรยาของคุณชายซ่งนั้นจะฝีปากกล้าไม่เกรงกลัวแม่สามี

ประโยคด่าทอพลันเช้าโสตประสาทของเซินฮูหยิน “กล้าดีอย่างไร” ตั้งแต่ลี่เฉี่ยวเกิดมานางยังไม่เคยดุด่าหรือต่อว่าเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่าสตรีผู้นี้พึงตบแต่งเข้ามาเพียงหนึ่งวันกลับใจกล้าดุด่าบุตรชายของนางเช่นนี้สมควรจะสั่งสอน “จับนางไปโบนยี่สิบไม้”

ลี่เฉี่ยวพยักหน้าเห็นด้วยกับมารดา “นางสมควรถูกท่านแม่สั่งสอน”

หลีหนิงหนิงได้ยินแล้วไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

บุตรชายนั้นของเขาบุบสลายหรือแตกหัก นางถึงต้องได้ถูกทำโทษเช่นนี้กัน

ทั้งแม่นมและสาวใช้ต่างมีสีหน้าเบิกบานชมละครฉากนี้ด้วยความสนุก คุณชายซ่งนะหรือจะกล้าปกป้องสตรีผู้นั้นเพราะเขานั้นเห็นแก่ตัวยิ่งนักซ้ำยังไม่กล้ายุ่งกับเซินฮูหยิน

กระทั่งบ่าวรับใช้ชายเดินมาหมายจะจับกุมตัวหลีหนิงหนิง

ซ่งเสวี่ยนยามนี้เขามีความโกรธเต็มท้อง ใบหน้าฉายแววความรำคาญเต็มส่วน แค่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทำเรื่องไร้สาระก็พอแล้ว ไหนเลยจะคาดคิดได้ว่าภรรยาหมาด ๆ ของตนฝีปากกล้าเช่นนี้

“ตัววุ่นวาย”

ซ่งเสวี่ยนสถบคำหนึ่งออกจากปากก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจากไป

ว่าอย่างไรนะ!

หลีหนิงหนิงเหลียวมองทันควัน

หนทางที่นางจะหลุดพ้นจากสถานที่นี้มีเพียงซ่งเสวี่ยนเท่านั้น ดังนั้นหลีหนิงหนิงจึงพลันคว้ามือของเขาโดยไร้ความหวาดกลัว นัยน์ตาของนางฉายแววออดวอน

ช่วยภรรยาตนเองเร็วเข้า!

เซินฮูหยินจึงยิ่งย้ำออกคำสั่ง “จับมันเร็วเข้า”

หลีหนิงหนิงส่ายหน้า “พาข้าไปด้วย ข้าไม่อยากถูกตี”

ลี่เฉี่ยวยืนกอดอกมองอยู่ไม่ไกลมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยความสะใจ “หึ! ผู้นั้นเห็นแก่ตัวจะตายไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องช่วยเหลือเจ้า”

“…..”

ลี่เฉี่ยวยังคงได้ใจ “เขากลัวมารดาข้าจนจะตายอยู่แล้ว”

อย่าได้เอ่ยวาจาสามห้าวเชียวนะ อย่าหาว่าหลีหนิงหนิงไม่เตือนว่าพระรองร้ายกาจผู้นี้จะทำอันใดกับเจ้า

ในนิยายคงกล่าวถึงซ่งเสวี่ยนรังเกียจน้องชายต่างมารดาจนอยากจะฆ่าทิ้งแต่ทว่าความตายมันง่ายนัก เขาจึงเริ่มต้นทรมานด้วยการผลักเด็กหนุ่มให้ล้มใส่โขกหินจนด้วยแต่ท่ามการเหมันต์ฤดู

อากาศที่เย็นเยือกพร้อมกับบาดแผลที่โดนหิมะกัดกินบาดแผลนั้นทรมานเกินกลัวจะมีชีวิตรอดได้

ส่วนเซินฮูหยินนั่น…นางไม่รู้เช่นกัน

เพียงแค่นึกถึงตอนนั้นหลีหนิงหนิงพลันขนลุกซู่ “หุบปากของเจ้าซะไอ้ลูกเต่า!” นางแวดด่า

“หึ!” ซ่งเสวี่ยนแค่นเสียง “ลูกเต่าเช่นเจ้าหากไม่มีมารดาให้ท้ายจะเป็นเช่นไรกัน” นัยน์ตาดุดันเพ่งมองเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับไอสังหารที่แทบกระอักเลือด

“หากไม่อยากตายก็หลบไป” ซ่งเสวี่ยนพูดขึ้นก่อนเดินลากหลีหนิงหนิงออกมาจากความวุ่นวาย

หลีหนิงหนิงค้นพบแล้วว่าซ่งเสวี่ยนไม่ใช่คนใจดำอย่างที่คิด

“ขอบคุณซ่งเสวี่ยน”

“……”

แต่กลับเงียบ

อย่าน้อยก็ขานรับได้หรือไม่ว่ารับรู้แล้ว หลีหนิงหนิงพลันขมวดคิ้วมองด้วยความไม่เข้าใจ

“อย่าได้ริอาจด่าข้าในใจ”

หลีหนิงหนิงอดถามออกไปไม่ได้ “ท่านเป็นสุนัขหรือ” เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงเอาแต่ข่มขู่อยู่ได้ “คิดว่าข้ากลัวหรือไร” ไม่รู้ว่าเพราะทำไมจู่ ๆ นางถึงมีความใจกล้าขึ้นมา

หรือนางสมควรจะตายให้รู้แล้วรู้รอดจะได้หลุดพ้นเสียที

“คิดว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้าหรือไร”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลีหนิงหนิงหายไปในพริบตา มือหนาที่จับลำคออยู่ก่อนจะออกแรงบีบแทบทำเอานางขาดอากาศ เมื่อเฉียดเข้าใกล้ความตายอีกครั้ง

แน่นอนว่าหลีหนิงหนิงเองก็เป็นมนุษย์

นางจึงดิ้นทุรนทุรายอย่างนางสมเพช

มุมปากของซ่งเสวี่ยนยกขึ้นด้วยความเหี้ยมโหด นัยน์ตาสีดำขลับดุดันดั่งมัจจุราชที่พร้อมจะพรากวิญญาณ

“ซ่ง ซ่ง..เสวี่ยน” หลีหนิงหนิงกำลังร้องขอชีวิต

นางจะต้องตายอย่างเวทนาอีกหรือเพราะนางเป็นเพียงตัวประกอบที่เท่านั้น

ซ่งเสวี่ยนกดเสียงต่ำ “อย่าได้คิดจะต่อรองกับข้า”

จังหวะเดียวกันเขาจึงปล่อยมือออกจากลำคอขาว มองดูนางที่หายใจหอบอากาศอย่างอ่อนแอ…ช่างน่าสมเพช

นี่นับเป็นเรื่องสนุกของวันนี้ได้หรือไม่

อารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่ในใจของซ่งเสวี่ยนพลันคลายลงชั่วพริบตาเพียงเพราะได้เห็นคนผู้หนึ่งกำลังวินวอนขอความเมฆตา จากเขา

ร่างอรชนสั่นกระท้านด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นชีวิตนางเป็นเรื่องตลกหรือ

ทรมานเช่นนี้มิต่างกับกำลังฆ่านางทั้งเป็น

หลีหนิงหนิงช้อนตามองซ่งเสวี่ยนที่ยืนยิ้มอารมณ์ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่เหลียวมองนางที่เฉียดความตายมาแม้แต่น้อย

หรือนางควรจะเป็นฝ่ายลงมือฆ่าก่อน

 

 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๓๐ บุตรชายหนึ่งบุตรสาวหนึ่ง

    วสันต์ฤดูพานพบมาอีกครา สายลมเย็นโชยมาพัดพากลิ่นหอมของเหล่าดอกไม้พรรณาส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วจวน ท้องฟ้าปลอดโปร่งแสงแดดส่องจ้ากระทบลำธารจำลองจนน้ำระยิบระยับชวนให้งดงามในอ้อมแขนของซ่งเสวี่ยนโอบอุ้มห่อผ้าสีแดงไว้แนบอก เพียงพริบตาก็ผ่านพ้นครบร้อยวันแล้วเมื่อหลายเดือนก่อนหลีหนิงหนิงผู้เป็นภรรยารักทั้งครรภ์อีกหน เขาคาดไว้ว่างอย่างไรก็ต้องเป็นบุตรสาวอย่างแน่นอนและทันทีที่หมอหญิงชราโอบอุ้มห่อผ้าออกมานั้นพลันบอกกล่าวว่าได้คุณหนูผู้หนึ่ง เขาในตอนนั้นมีความสุขสมดั่งใจหวังแม้ทารกจะตัวแดงผิวเหี่ยวย่นแต่ซ่งเสวี่ยนไม่เคยวางมือโอบอุ้มบุตรสาวไว้ตลอดช่างต่างจากบุตรชายคนแรกเหลือเกินอาจเป็นเพราะเขาเป็นบิดาอีกคนแล้ว“เหตุใดท่านไม่เคยอุ้มข้าบ้าง” ซ่งเหว่ยหยางเงยหน้าทักทวงบิดาแฝงความน้อยใจ ทว่าแท้จริงแล้วเขาเพียงแค่อยากโอบอุ้มน้องสาวบ้างซ่งเสวี่ยนหลุมตาต่ำมองบุตรชายที่บัดนี้จวนจะเจ็ดขวบแล้วแต่ยังสูงเพียงแค่ช่วงระหว่างขาเท่านั้น“หากเจ้าโตเมื่อไหร่ค่อยมาอุ้มบุตรสาวข้า”!!ซ่งเหว่ยฟังแล้วขมวดคิ้วงุนงงไม่เข้าใจ “สัญญากับข้า!”ในทุกปีล้วนมีเหตุการณ์พลิกผันเสมอและการเป็นตัวประกอบที่กลายเป็นมารดาทั้งยังมีสามีเ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๙ ชีวิตคู่ราบรื่น

    ตอนแรกที่ซ่งเสวี่ยนพบเจอบุรุษที่คล้ายคลึงตนเองก็พลันไม่ชอบใจอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเด็กทารกที่คล้ายตามติดภรรยาของเขาอยู่ไม่ห่างเขายิ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีทุกครั้งพอลอบสังเกตสีหน้าของบุรุษข้างกลายที่บึ้งตึงแล้ว หลีหนิงหนิงพลันหัวเราะชอบใจ“บอกแล้วอย่างไรบุตรในครรภ์ข้าต้องเป็นเด็กชาย”ในความคิดของหลีหนิงหนิงบุตรชายคนแรกสมควรเป็นผู้ชายหากถามหาเหตุผลนั้นไม่มี นางเพียงแค่อยากชื่อชมซ่งเสวี่ยนในวัยเด็กจนเติบโตเท่านั้นคำพูดหยอกเย้าของนางเช่นนี้ ซ่งเสวี่ยนไม่ชอบเลยยิ่งพอเวลาพอไปนานเข้าเด็กทารกน่าเกียจนั้นก็เติบโตจึ้นแต่ไฉนยังต้องคล้ายตามติดภรรยาข้าทุกฝีก้าว“พรุ่งนี้ให้เขาไปเรียนหนังสือได้แล้ว” ซ่งเสวี่ยนเอ่ย นัยน์ดุดันจ้องมางเด็กชายตรงหน้าด้วยความจริงจังเจ้าเด็กนี้สมควรออกไปพบเจอผู้นเสียบ้างมิใช่วัน ๆ อยู่แต่กลับภรรยาเขาไม่ห่าง“ท่านพ่อ!” น้ำเสียงของเด็กน้อยร้องตกใจ “ข้าไม่ไป!”หลีหนิงหนิงหรี่ตามองอย่างขุนเคือง “เขาพึงจะสี่ขวบเท่านั้นอาเสวี่ยน”ไฉนเลยนางจะไม่รู้เหตุผลของซ่งเสวี่ยนคราแรกที่ซ่งเหว่ยหยางถือกำเนิดออกมาเป็นทารกตัวแรกนั้นซ่งเสวี่ยนแทบจะไม่เข้าใจหรือโอบอุ้ม เพียงแค่มองเห็นเห็นผิวหนังที่เห

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๘ หากนางเอกไม่ได้คู่กับพระเอก

    หากไม่ได้ต้องอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันทุกวันเช่นนี้ จื่อรุ่ยหยางก็ยังคงไม่กระจ่างแจ้งว่าแท้จริงแล้วหลีหลินว่านมีนิสัยเช่นไรตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีปีที่แล้วจนกระทั่งวนเวียนพบใหม่ อีกครา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลีหลินว่านพังพินาศตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้จื่อรุ่ยหยางทุกข์ใจไม่รู้จะหันหน้าไม่พึงผู้ใดได้“ข้าเซ็นหนังสือหย่าได้แล้ว”“บอกแล้วอย่างไรข้าไม่หย่า!”พอได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง หลีหลินว่านพลันโมโหไม่มีที่สิ้นสุด “เพื่อให้ได้แต่งงานกับข้าที่ผ่านมาท่านล้วนกีดกันบุรุษอื่นออกไป…” นางยกยิ้ม “พอได้แล้วจึงอยากจะทิ้งข้าหรือ!”เรื่องไปกันใหญ่แล้ว จื่อรุ่ยหยางขมวดคิ้ว “ไม่ใช่หลินว่าน มันเพราะที่ผ่านมาเจ้าไม่เคยดีต่อข้าเลย”ในในยามนี้เข้าใจแล้วมีบุพเพ…มีวาสนา..แต่ไร้รัก“เหอะ!” หลีหลินว่านยืนกอดอกมองด้วยความสายตาแข็งกร้าว “ท่านไม่มีหากหนีไปจากข้าพ้น!” นางกระแทกเสียงหากจื่อรุ่ยหยางยังไม่ตายก็ไม่มีทางแยกจากนางไปได้ หลีหลินว่านไม่ยอมตกเป็นขี้ปากของพวกคนนางรังเกียจเหล่า นั่นแน่ ชีวิตที่ผ่านมาของนางล้วนเป็นไปดั่งใจหวังแล้วเหตุใดครั้งรี้มันถึงกลับเป็นไปไม่ได้กันซ่งเสวี่ยน!พอนึกถึงบุรุษชื่อของบ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๗ บิดามารดา

    สำหรับซ่งเสวี่ยนแล้วพอเข้าสู่ฤดูเหมันต์เขามักจะปลีกตัวออกไปหลบซ้อนตัวอยู่เพียงผู้เดียวบรรยากาศที่หนาวเย็นจนสั่นสะท้าน หิมะที่โปรยปรายตลอดเวลาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดจนทั่วบริเวณโพลนขาว เพียงแวบหนึ่งซ่งเสวี่ยนพลันเห็นเหตุการณ์ในตอนที่ตนเองสามขวบอีกครั้ง“ข้าเกลียดฤดูหนาว” น้ำเสียงทุ้มสถบออกไปหลีหนิงหนิงเอี่ยงใบหน้ามองบุรุษข้างกาย ใบหน้าที่โผล่พ้นออกมานอกเสื้ออุ่นที่ทำจากขนสัตว์และแก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อทำให้มองดูน่าเอ็นดูไม่น้อย“ข้าอยากโอบกอดอาเสวี่ยนคลายหนาว พอฤดูใบไม้ผลิข้าอยากดูดอกไม้บานพร้อมกัน” ดวงตาเมล็ดซิ่งวูบไหว“แต่ข้าชอบ” ก่อนที่สายตาจะปรายไปมองหิมะที่ยังคงตกอยู่นอกหน้าต่างมุมปากหนาพลันยกยิ้ม “นับวันยิ่งเกียจคร้าน”ความจริงแล้วนางไม่ได้ชมชอบความหนาวสักนิด เพียงแต่พออากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ที่ไม่ต้องทำอันใด นอกจากนั่งขดตัวอยู่ใต้ผ้านวมหรืออาภรณ์ขนสักอุ่น ๆ สักผืน“ให้ข้าปิดโรงเตี๊ยมดีหรือไม่” ซ่งเสวี่ยนเสนอ ใบหน้าหล่อเหล่าเต็มไปด้วยความยียวนทั้งสิ้น “พอเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ข้าว่าพวกเราอยู่จวนตลอดไปคงไม่น่าเบื่อนัก”“ไม่” หลีหนิงหนิงปฏิเสธ “ ท่านจะเอาเงินที่มาให้ข้าใช้”นางยอมไม่ได้เ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๖ เทียบเชิญมงคล

    ในขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่เอิกเกริก โดยมีเจ้าบ่าวควบนั่งม้านำหน้าไป ผู้คนมากมายต่างมาชื่นชมมุ่งดูด้วยความรื่นเริงและยินดีให้กับคู่บ่าวสาวที่จัดว่ามีขมวบสินเดิมที่ยาวเหยียดสมศักดิ์คุณหนูหลีจากภรรยาเอกและบุตรชายผู้เดียวของสกุลจื่อมีสมรสมงคลก่อนที่ขบวนจะสิ้นสุดลงเมื่อถึงหน้าประตูจวนสกุลจื่อที่ถูกตกแต่งประณีตด้วยสีแดงที่สื่อถึงความมงคลจื่อรุ่ยหยางสวมชุดอาภรณ์สีแดงลวดลายมังกรจากนั้นจึงกระโดดลงจากหลังมาด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ทั้งที่วันมงลงเช่นนี้สมควรจะยิ้มแย้มเบิกบานแต่ใบหน้ากับหมองคล้ำไม่เป็นมงคลเสียเลย“จับมือข้า” เขาพูดขึ้นแผ่วเบาหลีหนิงหนิงสวมใส่อาภรณ์สีแดงเช่นกันเย็บปักด้วยความประณีต เรือนผมถูกมวยขึ้นเป็นทรงอย่างงดงามถูกประดับความมงกุฎหงษ์ที่แสดงถึงสัญญาณเคียงข้างมังกรแม่สื่อตะโกนร้องก้องบอกพิธีการทั่วจวนหนึ่งคำนับฟ้าดินสองคำนับบิดามารดาสามคำนับกันและกันทว่าช่างเป็นงานมงคลที่ไม่รับรู้ถึงบรรยากาศของความมงคลเลยแม้น้อย นี่เป็นเคราะห์กรรมของพระเอกผู้นี้หรือไร บนใบหน้าของจื่อรุ่ยหยางไม่หลงเหลือความสุขเลยเป็นงานมงคลที่บรรยากาศหดูจริง ๆช่างไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ หลีห

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๕ เถ้าแก่เนี้ย

    พอเข้าสู่ช่วงฤดูชิวเทียนหรือฤดูใบไม้ร่วง โรงเตี๊ยมและบริเวณโดยรอบที่เป็นร้านอาหารพลันครึกครื้นไปด้วยผู้คนที่ออกมาท่องเที่ยวหรือจับจ่ายใช้สอยในช่วงวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ใกล้จะมาถึงนี้ในห้อง ๆ หนึ่งยังชั้นสองของร้านมีสตรีผู้หนึ่งนั่งเท้าคางทอดสายตาลงไปมองชั้นหนึ่งเดียวใบหน้าเบิกบานหากโรงเตี๊ยมมีผู้คนครึกครื้นตลอดทั้งปีเช่นนี้ นางคงได้ร่ำรวยเป็นแน่!หลีหนิงหนิงแอบลอบยิ้มในใจ พลางพลิกสมุดรายการของกิจการไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่แท้จริงแล้วเรื่องนี้เป็นหน้าที่ของซ่งเสวี่ยนที่ต้องตรวจสอบนางเพียงอยากทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเท่านั้นซ่งเสวี่ยนที่เห็นการกระทำของภรรยาจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เถ้าเนี้ยว่าอย่างไรกิจการของข้าขาดทุนหรือไม่”หลีหนิงหนิงได้ยินแล้วจึงหันไปถลึงตาใส่เขา บุรุษผู้นี้รู้ทั้งรู้ว่านางไม่เข้าใจแต่กลับเยาะเย้ยกันหรอกหรือ “ไปให้ไกล” นางเอ่ยปากไล่พอวันเวลาผ่านไปนานเข้า พระรองผู้นี้ก็เปบี่ยนไปราวกันคนละคน“เจ้านี่ฉลาดจริง ๆ” เมื่อเห็นเป็นภรรยาหน้างอไม่พอใจ ผู้เป็นสามีอย่างซ่งเสวี่ยนนั้นก็ต้องสมควรเข้าใจใช่หรือไม่ ว่ากันตามตรงเขาเป็นสามีผู้อื่นคราแรกซ้ำยังดีต่อผู้อื่นไม่เป็นแม้ว่าจะ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๑๒ เริ่มต้นชีวิตคู่

    หลีหนิงหนิงใช้เวลาอยู่นานหลายวันกว่าจะทำใจยอมรับได้ว่าจวนหลังนี้ไม่มีผีอย่างที่คิดไว้ถึงแม้นั่นไม่ว่าซ่งเสวี่ยนไปที่ใด ย่อมมักจะเห็นนางติดอยู่ข้างกายไปด้วยทุกที่ “เจ้าจะเลิกทำตัววุ่นวายเมื่อไหร่หลีหนิงหนิง” ซ่งเสวี่ยนเอ่ยแฝงความรำคาญใจเล็กน้อย ว่ากันตามตรงแล้วนางสมควรจะหวาดกลัวเขามากกว่า ใบหน้

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๘ แผนการเอาตัวรอด

    ในบทหนึ่งของนิยายกล่าวไว้ว่า…ทั้งชีวิตของซ่งเสวี่ยนล้วนมีเพียงหลีหลินว่านเป็นที่ปลอดภัยดังนั้นเขาจึงรักฝังใจมิอาจเสื่อมคลายแม้สตรีผู้นั้นจะไม่สนใจก็ตามเขาทะนุถนอมมันมากระมัดระวังทุกอย่างทว่าหลีหลินว่านกับเหยียบย้ำซ่งเสวี่ยนจนแหกสลายอย่างไร้ค่าความรักของซ่งเสวี่ยนเป็นเพียงทางผ่านของหลินว่าน…น่าเ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๖ คอยอยู่ข้างกาย

    “ขอบใจเจ้ามาก” หลีหลินว่านกล่าวอย่างยิ้มแย้มบ่าวรับใช้ยกกาน้ำชาพร้อมกับถาดขนมมาให้วางลงบนโต๊ะหันมองคุณหนูหลีด้สยความซึ้งใจช่างเป็นคนที่ไม่กดขี่ผู้ต่ำกว่า…มีอย่างที่ไหนคุณหนูบ้านใดกันพูดจากขอบคุณบ่าวไพร่กันจากนั้นจึงถอยตัวออกห่างจากสถานที่แห่งนี้ทันทีหลีหลินว่านสวมใส่ชุดอาภรณ์สีฟ้านวลพริ้วไสวตาม

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๕ เรียกร้องความสนใจ

    ปกติแล้วซ่งเสวี่ยนนิ่งเฉยต่อทุกเรื่องราวเสมอมา แต่พอสตรีผู้นั้นล้มป่วยเขากลับรู้สึกได้ถึงอาการกระวนกระวายอย่างไม่เคยเป็นหรือแท้จริงแล้วอาจจะเพราะว่านางเป็นของสิ่งแรกที่ครอบครองได้หากหลุดมือแล้วก็คงหาไม่พบ…ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ซ่งเสวี่ยนหลับไม่ได้เต็มตาเพียงเพราะมักจะสะดุ้งตัวตื่นอย่างหว

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status