ตอนที่ 9 จับผู้ร้าย [2]

“อ๊ะ ท่านอ๋องปล่อยนะ ปล่อยสิ ข้าเจ็บนะ เดินช้า ๆ หน่อย โอ๊ย!” เจิ้งหนานก้าวยาวเดินเร็วมิยอมเจรจา ปล่อยให้บรรดาทหารของตนยืนล้อมปิดร้านเอาไว้ ความโกลาหลเกิดขึ้นในทันที เสียงบรรดาลูกค้าในร้านร้องเซ็งแซ่อีกทั้งเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันตรงหน้า ก่อนที่เจิ้งหนานจะสั่งให้องครักษ์คู่ใจของตนไปจัดการ ส่วนเว่ยฟางเฟยวันนี้นางไม่ได้ตายดีแน่!

“เฮ้ย คุณหนู/นายหญิง!” สองสตรีเตรียมออกก้าวเดินเพื่อหวังตามไปช่วยเหลือผู้เป็นนาย หากแต่พวกนางเดินยังไม่ถึงครึ่งก้าวก็ถูกทหารองครักษ์ยกฝักกระบี่ขึ้นกันไว้เสียก่อน และเพียงเท่านั้นทั้งซูหนิวและซูเซียงก็ถอยร่นออกมายืนกอดกันด้วยใจหวาดหวั่น

เจิ้งหนานเดินขึ้นมายังชั้นบนสุดของร้านเขามิได้ใส่ใจว่าห้องที่ตนเดินเข้าไปนั้นมีคนอยู่รึไม่ บัดนี้เขารู้สึกมีโทสะจนรู้สึกใกล้หน้ามืดเสียเต็มที

ตุ๊บ!

“โอ๊ย!” ฟางเฟยร้องเสียงหลงเมื่อถูกเหวี่ยงให้ล้มลงไปกับเตียง ก่อนจะดีดตัวขึ้นในทันทีพร้อมทั้งเอ่ยถามถึงที่มาที่หนานจวิ้นอ๋องรุนแรงกับตนเช่นนี้

“หึ! เว่ยฟางเฟยเจ้าแต่งกายบ้าอะไรของเจ้ากัน!” เจิ้งหนานถามอย่างมีอารมณ์ พร้อมสายตาคมที่ไล่กวาดมองเหยียดนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ข้าแต่งเช่นไรแล้วเกี่ยวอันใดกับท่านอ๋องกัน นี่หลีกไปนะ ปล่อยข้า!”    ฟางเฟยที่เตรียมจะเดินหนีแต่หากมิอาจทันได้ก้าวพ้น ข้อมือบางก็ถูกเขารวบไว้ทั้งสองข้าง พร้อมทั้งบังคับให้นางนอนราบไปกับเตียงก่อนจะใช้กายแกร่งของตนทาบทับลงมาอีกครา ลมหายใจทั้งสองกระชั้นชิดจนแทบหลอมรวม ทำให้ฟางเฟยที่รู้สึกว่าท่าทางหมิ่นเหม่เช่นนี้นางย่อมเป็นรอง จึงได้หันหน้าหลบไปอีกฝั่ง

“ถามมาได้ ตอนนี้เจ้าพักอยู่จวนผู้ใดกัน! จะทำสิ่งใดควรคิดถึงเกียรติของจวนอ๋องข้าไว้บ้าง!”

“ข้าก็แต่งของข้าเช่นนี้มาตั้งนาน เหตุใดวันนี้ท่านอ๋องถึงพึ่งเห็นขึ้นมาได้กันเล่า!” ฟางเฟยที่ได้ยินก็หันหน้ากลับมาตอบโต้ในทันทีอย่างลืมตัว

“...” เจิ้งหนานบัดนี้เริ่มหอบหายใจหนักถี่กระชั้น เมื่อริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถาของนางกำลังลอยเด่นอยู่ตรงหน้า และค่ำคืนที่ผ่านมาแม้มีสติครึ่งไม่มีครึ่งเขาก็ย่อมจดจำมันได้เป็นอย่างดีว่าหวานล้ำปานใด

“นะนี่ทะ อื้อ อื้อ อ่อย อ่ะ อื้อ” ฟางเฟยที่เห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะเจรจา หากแต่นางยังมิทันได้เอ่ยออกมาดั่งใจนึกก็ถูกริมฝีปากหนาของหนานจวิ้นอ๋องโฉบลงมาดูดดึงเคล้าคลึงอย่างหิวกระหายเข้าเสียแล้ว

“อืม” หนานอ๋องคำรามในคอ ยิ่งนางดีดดิ้นเพื่อหลุดพ้นเขายิ่งจงใจทิ้งน้ำหนักกดทับลงไปบนตัวนางจนบัดนี้คนตัวบางใต้ร่างนิ่งงัน พร้อมทั้งโอนอ่อนตามแต่เขาเป็นผู้ชี้นำ นั่นยิ่งสร้างความฮึกเหิมให้เจิ้งหนานจนเขาต้องลอบกระตุกยิ้มมุมปาก

“ข้าชักติดใจเจ้าเสียแล้วสิ! กาฝากของข้าหึ!”

“ปะปล่อยข้านะ” ฟางเฟยที่เผลอไผลไปกับเขา ก็พลันดึงสติกับมาได้ก่อนจะดิ้นรนต่อต้านจนหนานจวิ้นอ๋องยอมปล่อยนางในที่สุด

ฟางเฟยเมื่อหลุดออกจากหนานจวิ้นอ๋องได้ก็รีบวิ่งหลบมาอยู่ยังอีกมุมของห้อง ร่างบอบบางหอบหายใจจนตัวโยนจากการถูกช่วงชิงลมหายใจเมื่อครู่พร้อมใบหน้าที่เห่อร้อนจนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ สองมือยกขึ้นเช็ดถูริมฝีปากไปมาคล้ายต้องการลบเลือนสัมผัส ซึ่งการกระทำของนางนั้นเจิ้งหนานเห็นแล้วก็รู้สึกคันยุบยิบในใจจนกลายเป็นว่าชักไม่พอใจในที่สุด แต่ก็ได้แต่ข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ด้วยว่าวันนี้เขาต้องการสอบถามนางให้กระจ่างและ หึ! สัญญาบางอย่างระหว่างเขากับนาง ‘ช่วยไม่ได้เจ้าดันรนหาที่เอง แต่สตรีเช่นเจ้า...เว่ยฟางเฟย! ข้าไม่มีทางให้ในสิ่งที่เจ้าต้องการและข้าเพียงต้องการใช้ประโยชน์จากเรือนร่างเย้ายวนนี้ของเจ้าก็เท่านั้น ส่วนหัวใจ หึ!อย่าได้หวังสูงเสียล่ะ’ เจิ้งหนานนึกในใจพร้อมทั้งเหยียดยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่งทำทีราวกับกำลังไต่สวนผู้ร้าย และนางก็คือผู้ร้ายในสายตาเขา ซึ่งเขามั่นใจยิ่งในข้อนี้!