ตอนที่ 9; เหล้าขวดเก่า... แขกหน้าใหม่

ความเคืองแค้นยังคงสุมอยู่ในอกของ มัด ลัมชี ตลอดสองวันเต็มบนหลังม้า ระหว่างทางจาก ‘ภูสวรรค์’ มุ่งหน้าสู่ “ดอยช้างเผือก” ถิ่นที่เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าบ้านเกิด

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของร้านรวงและบ้านเรือนที่ดูมอซอ ไม่ได้ใหญ่โตตระการตาอย่างเมืองบางกอก แต่นี่คือแหล่งทำมาหากินที่ทำให้เขามีตัวตน เป็นที่รู้จักของผู้คนตั้งแต่รุ่นใหม่ยันรุ่นเก๋า มัดมีชื่อเสียงที่นี่มากกว่าเมืองหลวงที่ซันซีเคยพามัดไปเยือนเมื่อนานมาแล้วเสียอีก

“ลูกพี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบเมืองหลวงเลยนะครับ”

ซันซีเอ่ยถามขึ้นในวันหนึ่งอย่างคนไม่ยอมปล่อยให้ความสงสัยหลุดลอย

“เออ... กูไม่ชอบ” มัดตอบสั้น

“ทำไมล่ะลูกพี่? ที่นี่ออกจะพลุกพล่าน ข้าวของเยอะแยะ ความเจริญหูเจริญตาก็มีมากกว่าบ้านเราตั้งเยอะ”

“แต่ที่นั่นกูไม่รู้จักใครเลยว่ะ... มันระวังตัวยาก นักเลงเมืองกรุงไม่เหมือนนักเลงบ้านเราหรอก” มัดเอ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึม “บ้านเรานักเลงก็คือนักเลง ใครเป็นใครแสดงตัวตนออกมาตรง ๆ ไม่มีความลับต่อกัน”

เขานิ่งไปอึดใจก่อนจะสำทับ

“แต่คนเมืองหลวงดูใจยากเกินไป กูไม่อยากไปเหยียบตาปลาใครเข้าโดยไม่รู้ตัว ที่สำคัญ... ไอ้พวกที่คุยนักคุยหนาว่าเป็นนักเลงน่ะ กูว่าไม่มีใครเปิดเผยเนื้อแท้เลยสักคน พวกมันซ่อนตัวอยู่ในคราบอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ใช่นักเลงเปิดเผยที่น่าเกรงขามอย่างพวกเรา พวกนี้น่ากลัวกว่านักเลงจริงเสียอีก”

“ตั้งแต่มาถึง เราก็อยู่กันสบายๆ นะพี่” ซันซีขัดขึ้น “ถ้าลูกพี่อยากทำความรู้จักกับเจ้าถิ่นที่นี่ ฉันพอมีช่องทาง...”

"พอเถอะไอ้ซันซี! ขอกลับไปเป็นหัวหมาที่บ้านเรา ดีกว่ายอมมาเป็นหางราชสีห์ที่นี่"

นั่นคือคำประกาศกร้าวที่มัดเคยตอกกลับซันซี ก่อนจะรีบพากันหันหลังให้เมืองกรุงเพื่อกลับคืนสู่ถิ่นฐานเดิม เพราะเขารู้ซึ้งแล้วว่าอิทธิพลของตนไม่มีทางงอกงามได้ในป่าคอนกรีตที่สลับซับซ้อนและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแห่งนี้

สำหรับ "งาสวรรค์" ในสายตาของมัด... เมืองแห่งนี้ดูเหมือนถูกอุปโลกน์ขึ้นมาเสียมากกว่า เพราะความเจริญทั้งหลายล้วนถูกเนรมิตโดยคนจากถิ่นอื่น พวกเขาหอบเอาเกียรติยศและยศถาบรรดาศักดิ์มาใช้วัดความยิ่งใหญ่ข่มกัน พร้อมด้วยเม็ดเงินจำนวนมหาศาลที่นำมาเพื่อกว้านซื้อที่ดินในราคาถูกแสนถูกจากคนในพื้นที่ แต่มันกลับแพงลิบลิ่วสำหรับคนยากไร้

เมืองที่ดูหรูหราแห่งนี้เต็มไปด้วยเจ้าของไร่ผู้มั่งคั่งและพ่อค้าหน้าเลือดที่พากันสร้างรากฐานครอบครัวอยู่บนเนื้อที่ทำเลทอง พร้อมกับเลี้ยงดูสมุนบริวารไว้ประดับบารมีมากมาย บ้านเรือนส่วนใหญ่ของชาวบ้านมักเป็นตึกสองชั้นที่ก่ออิฐเพียงชั้นล่างตามกำลังทรัพย์ที่พอจะหาได้ แต่ผิดกับพวกผู้มีอิทธิพลจากเมืองหลวงที่เข้ามาชุบมือเปิบ พวกนั้นปลูกคฤหาสน์ไม้สักทองทั้งหลัง หรือไม่ก็ใช้ไม้ตะเคียนหนาหนักมาทำประตูหน้าต่างอย่างโอ่อ่า เสาแต่ละต้นโชว์ความร่ำรวยด้วยขนาดใหญ่โตจนคนโอบแทบไม่รอบ

“บ้านเรือนที่นี่มันดูแปลกตา... ไม่เหมือนบ้านป่าบ้านดอยของเราเลยนะลูกพี่”

ซันซีเปรยขึ้นขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

ในเขตผู้มีอิทธิพล หน้าต่างประตูและรั้วไร้เงาของเหล็กดัด เพราะบารมีเจ้าของบ้านนั้นน่าเกรงขามเกินกว่าใครจะกล้าเสนอหน้าเข้าไปเฉียด หากสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปแล้วไม่ถูกยิงไส้ทะลักก็นับว่าดวงแข็งยิ่งกว่าเหล็ก ผิดกับตึกแถวของคนเมืองทั่วไปที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ทุกช่องทางถูกตีปิดด้วยเหล็กดัดหนาเตอะ อย่างน้อยก็พอจะกันพวกขโมยขโจรชั้นต่ำไม่ให้เข้ามาหยิบฉวยข้าวของได้

“หิวแล้วโว้ย! เดินให้มันเร็วกว่านี้หน่อยสิไอ้ห่า!”

มัดสบถใส่หลังม้าพลางกระตุกบังเหียนอย่างแรง

 “มึงจะมัวเดินอ้อยอิ่งอยู่ไม่ได้นะ ประเดี๋ยวมึงนั่นแหละที่จะไม่ได้แดกอะไรเลย ถ้ากูอารมณ์เสียขึ้นมาจริง ๆ!”อารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้เขาหมดความอดทนกับทุกสิ่ง

เวลานี้มัดทั้งเปียกปอน หิวโหย และไม่สบายตัวอย่างยิ่ง ทันทีที่จัดการนำม้าเข้าคอกเสร็จ เขาก็พุ่งตรงไปหาเหล้าย้อมใจที่ร้านเจ้าประจำแหล่งกบดานของพวกคนเก่าคนแก่ที่ดิบเถื่อนไม่ต่างจากตัวเขา

ร้านเจ้าเก่าที่มัดเคยเข้าไปสิงสู่อยู่เป็นประจำนั้น มันเป็นเพิงเก่า ๆ มากกว่าที่จะเรียก “ร้าน” ตั้งอยู่เกือบชิดขอบถนนใจกลางเมืองทางตอนเหนือของงาสวรรค์ มัดเดินดุ่มเข้าไปเลือกมุม ‘สิงสถิต’ ที่ค่อนข้างมืดมิดเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่มันคือจุดยุทธศาสตร์ที่เขาสามารถกวาดสายตาเฝ้ามองทุกคนในร้านได้อย่างทั่วถึง โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

ภายในห้องนั้นอบอวลไปด้วยควันบุรี่ เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กจอแจท่ามกลางแสงสลัว ๆไม่มีอะไรที่ทำให้มัดระแวดระวังมากนักเพราะมันรู้ทางหนีทีไล่ของที่นี่มากจนคิดว่าน่าจะทุกตารางนิ้วแล้วจะกลัวอะไร ก็คนที่ล้วนเป็นพรรคพวกกันทั้งนั้นแต่ละคนที่ก้าวเข้ามาในร้านล้วนแล้วแต่เลวบริสุทธิ์พอ ๆ กัน ดังนั้นมันจะแปลกอะไรถ้ามัดคิดจะปล่อยอารมณ์ผ่อนคลายความตึงเครียดของสมองและร่างกายอย่างเต็มที่

“โอ้โห... ลูกพี่! ไม่เจอกันแค่สองสามวัน ทำไมดูโทรมจังครับ”

เสียงทักทายอย่างคุ้นเคยดังมาจากเด็กเสิร์ฟคนเดิม มัดหรี่ตามองฝ่าความมืดในร้านจ้องไปที่ต้นเสียง

“ตาดีนักนะมึง... ไอ้แหลม”

“จะไม่เห็นได้ไงล่ะครับ ลูกพี่เล่นเปียกซ่กมาขนาดนี้ คงเพิ่งถึงล่ะสิ... งานหนักเลยเหรอครับงวดนี้?”

“ช่างสังเกตนะมึง ใช้ได้นี่หว่า” มัดเปรยออกมาอย่างพอใจในไหวพริบของอีกฝ่าย

“ก็เผื่อวันไหนฟลุคๆ ได้ไปเป็นลูกน้องติดตามลูกพี่กับเขาบ้างไงครับ” ไอ้เด็กหน้าแหลมหัวเราะเบาๆ พลางค้อมหัวหลบตาเหมือนจะทีเล่นทีจริง เป็นเชิงขออภัยที่กล้าล้อเล่น ก่อนจะรีบถามต่อ “วันนี้เอาอะไรดีครับลูกพี่? แรงๆ อย่างเดิมไหม?”

“เออ... ดีที่มึงยังรู้ใจกู ไม่ลืมที่เคยสั่ง”

“ระดับลูกพี่... ผมไม่มีทางลืมหรอกครับ”

ไอ้แหลมทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มประจบก่อนจะรีบปลีกตัวไปจัดเตรียมเหล้าตามสั่ง

"วันนี้เอาอะไรดีครับลูกพี่ แรง ๆ อย่างเดิมไหม?"

"เออ...ดีที่รู้ใจยังไม่ลืม" เขาชมเด็กหนุ่มอีก

"ไม่มีทางลืมครับ ลูกพี่..."

เมื่อไอ้แหลมผละไป ไม่นานนักวิสกี้ที่สั่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟด้วยฝีมือบริกรสาวร่างอ้วนหน้ากร้าน มัดคว้าแก้วขึ้นจิบ ปล่อยให้รสชาติบาดลึกแผดเผาลงไปในลำคอที่แห้งผาก

หล่อนพยายามกระแซะกายเข้าหาหวังจะออเซาะนักเลงหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล แต่สำหรับวันนี้มัดไม่มีแก่ใจจะเล่นด้วย

"วันนี้กูไม่มีอารมณ์"

มัดกระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่พลางโบกมือไล่อย่างไม่ใยดี นั่นคือสัญญาณอันตรายที่รู้กันดีว่าหากหล่อนยังชักช้า ไม่เพียงแต่จะถูกตะคอกด่า แต่อาจถูกกระชากเหวี่ยงจนต้องอับอายไปทั้งร้าน บริกรสาวรีบสะบัดก้นหนีไปในทันที เพราะนาทีนี้ทางเลือกเดียวที่ฉลาดที่สุดคือการถอยห่างจากมัด ลัมชี

ไม่กี่อึดใจต่อมา สายตาของมัดก็ปะทะเข้ากับชายสองคนที่ก้าวเข้ามาในร้าน คนที่ร่างเตี้ยกว่าสวมเสื้อนอกสีน้ำเงินเก่าคร่ำคร่ากับกางเกงที่เปรอะเปื้อนจนดูไม่ได้ มัดหรี่ตามองพลางกระตุกยิ้ม... เขาจำไอ้คนนี้ได้แม่น

นั่นคือ 'เลิศ ลุ่มพระยา' นักเลงฝีมือดีที่มีเชิงชั้นพอตัวในสายตาของมัด เลิศหนีคดีมาจากเมืองหลงและมาปักหลักซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาเป็นสิบปีจนกลายเป็นคนพื้นที่ไปเสียแล้ว

เลิศ ลุ่มพระยา เที่ยวร่องขึ้นลงระหว่างเมืองบางกและงาสวรรรค์เป็นว่าเล่น เพราะเขารู้ดีว่าทางเมืองหลวงใครเป็นเจ้าพ่อ และที่นี่ใครใหญ่ แต่เลิศก็เข้าได้ทุกลุ่มเพราะเขาเป็นเพียงตัวกลางในการหาลูกค้ามายังขาใหญ่ทั้งหลายและเขาก็รับค่านายหน้าไปตามการตกลงเป็นงานเบามากสำหรับเลิศ ที่เขาเคยบอกว่า

"กูทำแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่อยากจะไปสุ่มเสี่ยงมากมายเหมือนเมื่อก่อน"

"หมดลายแล้วว่างั้น.." มัดเคยเยาะ

"เปล๊า...กูแค่ไม่อยากจะทำอะไรยาก ๆ "

เลิศยักไหล่แสยะยิ้มมุมปากตอบเสียงเรียบ

"อยู่อย่างนี้ดีแล้ว เอาชื่อเสียงของขาใหญ่ทั้งหลายเสนอลูกค้าไป จากนั้นลูกค้าเองเลือกเองว่าจะให้ใครรับบริการเขา เท่านี้กูก็ว่าง่ายและได้ผลรับดีกันทั้งสองฝ่าย..หรือไม่ใช่?"

มัดไม่ตอบรับและปฏิเสธอะไรก็รู้ ๆ อยู่ว่า ที่นี่มีหลากหลายรูปแบบของความเลวและหน้าที่ของแต่ละคนก็ต่างกันไปตามความรู้ความสามารที่ตนมีและถะถต่างก็หัวเหลอกมาใจที่งาสวรรค์นี้เพื่อโกยรายได้ และการอยู่รอด...

จากที่เคยได้ร่วมงานกันเป็นบางครั้งกับเลิศเขารู้ว่าเลิศเป็นคนเอาจริงคนหนึ่ง พูดคำไหนก็คำนั้น ส่วนชายร่างสูงที่เดินตามเลิศเข้ามานั้นเป็นคนแปลกหน้าสำหรับมัด เขาเลื่อนสายตามานองดูเสื้อถ้ำหรูทราที่ชายคนนั้นสวมอยู่ นับตั้งเสื้อนอกสักหลาดกระชับตัวกางเกงผ้าเนื้อดีทึบที่ปงบอกถึงฐานะอันมั่งคั่ง และมีรสนิยมของผู้สวมใส่

'ไอ้เลิศ มันรู้จักคนแบบนี้ได้ยังไงวะ'

มัดคิด ตายังจับจ้องสองร่างที่เดินผ่านโต๊ะอื่น ๆ เรื่อยเข้ามายังส่วนลึกของร้าน

'มันคงคิดจะมอมเหล้าไอ้หมอนั่นให้เล่นไฟอีกหรือเปล่า........

'ถ้ามันจะมอมเหล้าให้เล่นไฟทำไมมันไม่พาไปบ่อนแถบขวามือโน่นมาที่ร้านช่องสุมนี้ทำไม''หรือ มันพามานี่นี่แล้วมอมเหล้าเพื่อปลดทรัพย์...อืม"

มัดลูบคางที่สากด้วยไรหนวดอย่างใช้ความคิด ขณะที่เลิศ ลุ่มพระยา กวาดสายตาสีเปลือกไม้มองไปทั่วร้านอย่างระแวดระวัง ทันทีที่สายตาปะทะกัน ทั้งคู่เพียงพยักหน้าทักทายกันสั้นๆ ตามประสาคนรู้เชิง ก่อนที่เลิศจะพาชายร่างสูงโปร่งคนนั้นตรงรี่เข้ามาหา

เลิศแสยะยิ้มอวดฟันที่ยื่นออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปิดฉากทัก

“เฮ้ย มัด... มึงมาทำอะไรที่นี่วะ?”

เดี๋ยวนี้คำว่า ‘ครับผม’ ไม่เคยหลุดจากปากเลิศอีกเลย ตั้งแต่มาฝังตัวอยู่ที่งาสวรรค์ เขาก็กลายสภาพเป็นนักเลงเถื่อนที่ไม่ต่างจากคนแถวนี้ ความสุภาพกลายเป็นของหายากไปเสียแล้ว

“ได้ยินว่ามึงไปลองดีกับ ‘แม่จิ้งจอกเปรียวสะวันนา’ มาตั้งสองรอบไม่ใช่เรอะ?”

 เลิศยิ้มอย่างมีเลสนัย

 “มึงก็นับว่าเก่ง ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้พัตรมันระห่ำแค่ไหน ใครแตะน้องสาวมันเป็นต้องสิ้นชื่อ... เอ๊ะ! หรือที่มึงซมซานกลับมาเร็วแบบนี้ เพราะถูกยายนั่นเขี่ยทิ้งเหมือนคราวที่แล้วอีก?”

มัดไม่โต้ตอบ เขาเพียงชี้มือไปที่เก้าอี้เป็นเชิงอนุญาตให้เพื่อนร่วมอาชีพและแขกแปลกหน้านั่งลง แม้จะสังเกตเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของสุภาพบุรุษผู้นั้นก็ตาม