LOGIN"เธอจะดื้อดึงสร้างมันขึ้นมาใหม่เพียงคนเดียวงั้นเหรอ?”
บริพัตรผู้เป็นพี่ชายพยายามให้เหตุผลเพื่อให้ราบว่าแม่จะพยายามปรับเปลี่ยนบูรณะสถานที่โรงเตี้ยมเก่าแก่ใหhฟื้นขึ้นมาใหม่ก็ไม่มีใครแวะพักอีกแล้ว
“เธอ จะตั้งร้านค้าอยู่แค่ที่เดียวในขณะที่คนอื่นเขาอพยพจากภูสวรรค์ไปสุมหัวกันอยู่ที่งาสวรรค์หมดแล้ว... ใครหน้าไหนมันจะมาพัก มาซื้อของของเธอแค่คนเดียว สะวันนา ไหนลองบอกพี่มาซิ!"
"พี่อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ!"
เธอแหวกลับด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาวาวโรจน์
"ใครจะซื้อหรือใครจะพักฉันไม่สนหรอก!"
สะวันนาพยายามสะกดเสียงให้ต่ำลงแต่ยังคงความดุดัน
"ฉันอยู่ของฉันได้ก็แล้วกัน ดีเสียอีก... ฉันจะได้ไม่ต้องไปเจอสังคมจอมปลอมที่พี่ว่าเจริญนักหนา สังคมที่มีแต่ความโสมม อบายมุข และเรื่องคาว ๆ ทุกรูปแบบ ฉันจะอยู่ที่บ้านและไร่ของเรานี่แหละ!"
"เอาเลย... สะวันนา เอาให้พอใจเธอเลย!"
บริพัตรทิ้งท้ายไว้อย่างระอาใจจนเหลืออด
"ยายเด็กหัวดื้อ เด็กบ้าอย่างเธอเจอเรื่องร้าย ๆ สักครั้งก็คะดีหรอก...จะได้หายจากอาการคอตั้ง หน้าเชิด เสียงแข็งอย่างนี้เสียที"
"พี่พัตร!"
สะวันนาแผดเสียงเรียกตามหลังอย่างเกรี้ยวกราด เธอขยับเข้าไปยืนเท้าสะเอว จ้องหน้าพี่ชายอย่างเอาเรื่อง
"ถ้าฉันไม่เป็นอะไรขึ้นมา มันทำให้พี่ไม่สบายใจนักหรือไง ถึงต้องมาแช่งกันแบบนี้!"
บ่อยครั้งที่ทั้งคู่โต้เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครฉุดรั้งหัวใจที่ดื้อของสะวันนาไว้ได้เลย เธอตัดสินใจมุ่งหน้ากลับสู่ "ภูสวรรค์" บ้านหลังเดียวที่เธอผูกพันและรู้จักดีที่สุด
ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ได้ใกล้เคียงกับที่วาดหวังไว้แม้แต่น้อย ในความทรงจำวัยเยาว์ ภูสวรรค์คือวิมานกลางไพรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติอันบริสุทธิ์ มีทุ่งหญ้าเขียวขจีและมวลดอกไม้ป่าที่พากันอวดสีสัน ส่งกลิ่นหอมขจรขจายทั่วขุนเขาไม่ว่าจะเป็นยามเช้าหรือยามค่ำคืน แต่เพียงไม่กี่ปีที่เธอทิ้งไปอยู่กับแม่ ภาพอันงดงามนั้นกลับมลายหายไป ภูสวรรค์ของคุณตาท่ามกลางธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ เหลือเพียงเศษซากของความเสื่อมโทรมและรกร้างราวกับถูกกาลเวลาทอดทิ้ง
แต่ด้วยปณิธานอันแรงกล้า ผนวกกับความช่วยเหลือจาก ลีซอ ทำให้บ้านของตระกูลภูมิสวรรค์ค่อย ๆ ฟื้นคืนชีวิตกลับมาเป็นบ้านได้อีกครั้ง แม้มันจะไม่วิจิตรบรรจงเท่าเดิม แต่นี่คือสิ่งที่เธอภาคภูมิใจยิ่งกว่าการไปผจญภัยที่ไหน
ถึงกระนั้น... ชีวิตในเขตชายแดนที่โอบล้อมด้วยขุนเขาสลับซับซ้อนและป่าดิบชื้นที่รกทึบ ยังคงเป็นความลำบากแสนสาหัสสำหรับทุกคน โดยเฉพาะกับผู้หญิงตัวคนเดียวที่มีสิริโฉมงดงามจนเกินจะซ่อนเร้นอย่าง... สะวันนา
สะวันนาทอดสายตามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานเก่าที่ขุ่นมัวพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ไม่เห็นจะมีตรงไหนที่น่ามองเลยสักนิด..."
เธอกระซิบประชดประชันตัวเองด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างปิดไม่มิด
"แล้วอย่างนี้ไอ้มัดมันตาถั่วไปเห็นความสวยตรงไหน ถึงได้ตามราวีไม่เลิกราอยู่แบบนี้... น่ารำคาญที่สุด"
เธอผละจากหน้ากระจก เดินตรงไปยังเตียงไม้เก่าทว่ายังคงแข็งแรงดี หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนพลางปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล หากเธอเกิดมาเป็นชาย บ้านหลังนี้คงกลายเป็นวิมานที่สงบสุขสำหรับเธอไปแล้ว ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงภัยรอบด้านเช่นนี้
"เฮ้อ... แต่เราดันเกิดมาเป็นผู้หญิง" เธอพลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิดใจ
"ทำไมนะ... ทำไมต้องเป็นผู้หญิงด้วย"
มือเรียวบางของสะวันนากำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อมือขึ้นเอ็นสีขาวเด่นชัด ความขมขื่นใจแล่นพล่านจนต้องบดเคี้ยวริมฝีปากด้านในเอาไว้จนรู้สึกเจ็บแปลบ
"ทำไมต้องเกิดมาเป็นผู้หญิง... ที่ทำได้เพียงเป็นเป้าหมายราคะให้กับพวกผู้ชายสารเลวพวกนั้นด้วย!"
"บ้าที่สุด!..."
สะวันนาพึมพำกับตัวเองในความเงียบ ทันทีที่ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำ เธอจำได้ดีว่าพวกผู้ชายเหล่านั้นเคยกดขี่และตีค่าแม่ของเธอไว้อย่างต่ำต้อยเพียงใด ภาพความเจ็บปวดนั้นเองที่กลายเป็นตะปูตอกย้ำให้เธอกล้าสาบานกับตัวเองไว้ว่า จะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเกิดขึ้นกับเธอเป็นอันขาด
"ฉันไม่ชอบพวกผู้ชาย!"
เธอคิดอย่างอาฆาตแค้น ดวงตาโตคู่สวยมองเหม่อฝ่าความมืดมิดของราตรีออกไปอย่างไร้จุดหมาย ทว่าในสมองกลับไม่ยอมสลัดภาพหลอนเดิม ๆ ทิ้งไปได้ง่าย ๆ ในสายตาของสะวันนา ผู้ชายก็คือตัวแทนของความวุ่นวายและปัญหาน่าปวดหัวที่หาจุดจบไม่ได้ เป็นพวกดีแต่สร้างความสับสน และสุดท้าย... ก็เป็นคนพรากหยดน้ำตาไปจากผู้หญิงคนแล้วคนเล่า
ไม่เห็นมีใครสักคนที่เธอรู้จักหรือพบเห็นแล้วจะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น สั่นไหวหรือตื่นเต้นยินดีอย่างที่สาว ๆ ได้เห็นหนุ่ม ๆ ทั่วไป ไม่เห็นมีผู้ชายสักคนที่ทำให้เธอเกิดความรู้สึกซ่านชาบและไว้วางใจและมั่นใจ เกิดศรัทธาในตนตัวเขาเหล่านั้นเลยแม้แต่คนเดียว...โดยเฉพาะเจ้ามัด.
เธอเกลียดมัน!
สะวันนาทอดถอนใจกับตัวเองในความมืด ไม่น่าแปลกใจเลย เมื่อเธออยู่ในสังคม
ที่มีคนอย่างมัด ลัมซี เธอจะรู้สึกหวั่นไหวเร้าใจได้อย่างไรกัน เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าผู้ชายในภูสวรรค์หรือแม้แต่ที่ดอยงาช้าง ซึ่งสาว ๆ ทั้งหลายอยากจะเข้าไปสัมผัสเผื่อฟลุ๊คได้จับคู่กับคนมั่งคั่งและเป็นผู้ดีจากเมืองเจริญ ซึ่งสะวันนาวาดภาพว่าคงไม่ต่างไปจากมัดเท่าไหร่เลย เว้นแต่ว่าคนอื่นคงจะมีร่างกายที่สะอาด สะอ้าน ร่ำรวยกว่า และบางทีอาจจะมารยาทดีกว่านั้น
'ส่วนน้ำตาและความยุ่งยากล่ะ...'หญิงสาวถามตัวเองเบา ๆ
' ทุกอย่างก็คงเหมือนเดิมอยู่นั่นแหละ.. เธอย้ำความรู้สึกให้ตัวเองมั่นใจ
.ฉันอยู่เป็นสาวทึนทึกอย่างนี้ ยังดีกว่าที่จะต้องมานั่งรับทุกข์อย่างแม่."
สะวันนาหน้าเครียด เมื่อคิดมาถึงความพินาศที่อาจจะเกิดขึ้นชีวิตเธอเหมือนแม่ที่เจอมาแล้ว แต่น่านปลก..แม่ของเธอกลับกับรบเร้าเรื่อยมาว่าความสุขจะมีได้ก็เมื่อแต่งงานแล้วเท่านั้น แต่หลังจากที่แม่ทำใจกับการตายของสามีได้แล้ว แม่ก็ยินดีกับพินัยกรรมที่เขาทำไว้ เพราะมันทำให้พวกเราได้มีชีวิตอยู่กันต่อไปอย่างผาสุข
"มันจะทำให้เราได้อยู่ร่วมกับสังคมคนชั้นสูง คนที่ได้รับการยอมนับถือและคนที่เต็มไปด้วยความจริงใจ"
แม่ยิ้มให้สะวันนาตอนนั้น ขณะที่เธอไร้ซึ่งความสุขใด ๆ แต่แม่ก็ยังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอบอุ่น
"แม่รู้...เพราะสถานการณ์ที่ไม่ดีของเราจะทำให้ลูกไม่มีโอกาสได้เลือกคู่ครองที่ดีอย่างที่ลูกต้องการ แต่มีผู้ชายดี ๆ อีกมากมาย อย่างคนขายของ และแม้แต่ชาวนาทีขยันขันแข็ง อดทน...ใครบางคนจะต้องพบว่าตัวเองโชคดีที่ได้ภรรยาอย่างลูกนะ...สะวันนา"
การสนทนาครั้งนั้นเองที่ก่อขนวนทำให้สะวันนาตัดสินใจออกจากบ้านมาอยู่ที่นี่
'เฮ่อ! ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจ'
หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายใต้ผ้าห่มผืนบาง สะวันนาอยากจะให้ตัวเองนอนหลับเสียที เธอไม่คิดอยากจะกลับไปที่เชิงเขาเพราะไม่รักแม่ แต่เมื่อคิดถึงแผนการที่แม่วางเอาไว้ในการหาสามีที่เหมาะสมให้ ก็ทำให้สะวันนาอยากกลั้นใจตายเสียตรงนั้น นี่ยังไม่รวมการคบหาอยู่ในสังคมกับพวกกุลตรีแบบไทย ๆทั้งหลายที่แม่เธอเห็นเป็นสิ่งสำคัญอีกล่ะ
'เฮ่อ! อย่างน้อย ๆ มันก็คงจะดีกว่าการไปอยู่ที่งาสวรรค์กับพี่พัตรละ'
แต่ก็แปลกดี เมื่อสะวันนาคิดมาถึงตรงนี้ เมื่อก่อนแม่เธอมีชีวิตลำบาก ก็ไม่เห็นจะบ่นหรือเรียกร้องเอากับใคร แต่ตอนนี้แม่กลับโหยหาความยอมรับนับถือที่เหมือนกับดักให้อยู่กับความซ้ำซากจำเจ
สะวันนาอยากจะบอกกับบริพัตรในตอนรุ่งขึ้นนักว่า...เธอเปลี่ยนใจไม่อยาก กลับไปอยู่กับแม่ที่เชิงเขาพื้นราบแล้ว...แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของลีซอ ก็ทำให้สะวันนาถอนใจเฮือกดัง ๆ กับตัวเอง
'เราต้องกลับไปที่นั่น เพราะเป็นทางเดียวที่จะทำให้ลีซอได้พบลูก และพ้นจากอันตราย...แล้วเราเองก็จะได้ไปให้พ้น ๆ ไอ้มัดบ้าคะนี้เสียที....
หญิงสาวยิ้มออกมาได้ เมื่อคิดถึงสีหน้าของมัดตอนที่บริพัตรเอาปืนกระแทกจ่อปืนที่หัวด้านหลัง แล้วต่อจากนี้เจ้ามัดจะต้องวางแผนเพื่อมาเล่นงานเธอหนักกว่าเดิมแน่นอน มันจะเข้ามาตอนไหนกับใครอีกเธอไม่อาจจะรู้ได้ และเพียงลำพังลีซอคนเดียวคงไม่สามารถจะต้านทานกำลังมัดได้ คนที่จะย่ำแย่ไม่เพียงลีซอเท่านั้น ตัวของเธอเองจะมาเสียใจภายหลังแล้วมันจะเอาอะไรคืนมาเหมือนเดิมไม่ได้ถ้าไม่รีบรับคำของบริพัตรตอนนี้ สะวันนาก็จะพลาดโอกาสที่ดี ๆ แบบนี้เสียแล้ว
'ดีแล้วละที่เราตัดสินใจไปกับพี่พัตร....'เธอพึมพำบอกตัวเอง
"....เพราะขืนอยู่ ความโชคดีคงไม่อยู่กับใครเพียงคนเดียวเสมอไปแน่ ๆ"
หลังอาหารมื้อนั้น นวลปรางค์ได้ก้าวเข้าสู่ห้องรับรองแขกอันโอ่อ่าของคุ้มวิจิตร แสงไฟระยับจากโคมระย้าสาดกระทบกรอบรูปทองเหลืองใบใหญ่ที่แขวนเด่นอยู่บนผนังไม้สัก หล่อนสะดุดตากับภาพใบหน้าอ่อนใสของหญิงสาวคนหนึ่งในนั้นจนอดใจไม่ไหวที่จะเอ่ยปากถามคำตอบจากเจ้าของคุ้มผู้ทรงอำนาจทำให้นวลปรางค์รู้ว่า เธอคือ ‘การเวก’ ลูกสาวคนเดียวของตระกูลกุลวงศ์ หญิงสาวผู้เพียบพร้อมที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ และกำลังจะเดินทางกลับมาในไม่ช้า... หลังจากที่ ‘ยิ่งใหญ่’ ผู้เป็นหลานชายเดินทางนำร่องกลับมาก่อนแล้วนวลปรางค์ปลีกตัวออกจากห้องรับรอง มุ่งหน้ากลับห้องพักตามระเบียงทางเดินที่เริ่มทอดเงาสลัว หล่อนเพิ่งแจ้งความประสงค์กับคนเก่าแก่ของคุ้มว่าต้องการคนนำทางสำหรับวันพรุ่งนี้ และได้รับคำมั่นเป็นมั่นเหมาะว่าจะจัดการให้เรียบร้อย"อุ๊ย! คุณพระช่วย!"นวลปรางค์สะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังเกือบชนผนัง เมื่อร่างสูงใหญ่ของยิ่งใหญ่โผล่พรวดออกมาจากประตูห้องหนึ่งที่เปิดผางออกสู่ทางเดิน เขายังคงอยู่ในชุดเดิมกับเมื่อหัวค่ำ นัยน์ตาคู่นั้นวาวระยับในความมืดสลัว"คุณทำให้ฉันตกใจนะคะ" นวลปรางค์ยกมือทาบอก หัวใจยังเต้นรัวด้วยความตระหนก หล่อนตวัดสา
ในค่ำคืนเดียวกันนั้น... ห่างไกลออกไปจากผืนป่ารกชัฏอันหนาวเหน็บ ที่คุ้ม “การเวก” ณ พิกัดใจกลางงาสวรรค์ ผืนดินทำเลทองที่ใหญ่โตและร่มรื่นที่สุดในแถบนี้ เป็นที่รู้กันดีในหมู่ผู้ทรงอิทธิพลว่าที่แห่งนี้มีสิ่งใดที่ชวนให้เกรงขามและลึกลับเกินกว่าที่คนนอกจะกล้าย่างกรายเข้ามาหากแต่สำหรับ ‘นวลปรางค์’ แล้ว หญิงสาวกลับไม่เคยมีความรู้สึกยำเกรงหรือหวาดกลัวเลยสักนิด แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกในการมาเยือนคุ้มการเวกก็ตามทีทำไมจะต้องกลัว! เธอบอกกับตัวเองพลางยกมือขึ้นจัดแต่งปอยผมสลวย เมืองนอกเมืองนาก็ไปมามากจนเจนโลกแล้ว เรื่องตื่นเต้นแค่นี้ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไร สำหรับเธอแล้ว ความกลัวเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ แต่คนอย่างนวลปรางค์รู้ดีว่าความสิเน่หาและรูปโฉมต่างหากคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด มารยาหญิงที่เปี่ยมเสน่ห์และสามารถเป็นที่สมใจของบุรุษผู้กุมอำนาจได้... นั่นแหละคือสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนปรารถนาอยากจะเป็นอยากเป็นที่หนึ่งเพียงคนเดียวของเขาทั้งโลกด้วยซ้ำ!เธอก้าวเดินอย่างมาดมั่นไปตามระเบียงไม้สักทองหลังใหญ่ แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตสะท้อนผิวเนียนละเอียดของเธอให้ดูผุดผ่องเหนือใครในค่ำคืนนี้ จนกระทั่งเสียงทุ้มพร่าขอ
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามดึก เปลวไฟจากกองไฟเริ่มมอดลงเหลือเพียงถ่านแดงๆ อากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนความหนาวเหน็บยะเยือกคืบคลานเข้ามา อริยะที่นั่งเฝ้ายามอยู่ขยับตัวลุกขึ้น ขยับไปที่ถุงนอนหนาซึ่งเขาเปิดอ้ารอไว้ ชายหนุ่มหันไปมองร่างบางที่นอนขดตัวสั่นงันงกอยู่บนผืนผ้าใบห่างออกไป"มานอนที่ถุงนอนนี่มา" อริยะเอ่ยปากเรียก เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความจริงจัง"ไม่! ฉันนอนตรงนี้ได้!"สะวันนาปฏิเสธทันควันโดยไม่ลืมตา เสียงใสสั่นสะท้านด้วยความหนาว แต่ความดื้อรั้นและทิฐิในใจทำให้เธอไม่อยากยอมก้มหัวให้คนที่เพิ่งแกล้งเธอไปเมื่อหัวค่ำ"อย่าอวดเก่งน่ะสะวันนา ยามดึกในป่านี้มันหนาวมาก หนาวจนเธอทนไม่ไหวหรอก"อริยะเตือนเสียงเข้ม สายตาคมกริบมองร่างที่พยายามขดจนตัวกลมเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง "ถ้าเธอไม่ลุกมาดีๆ คราวนี้ฉันจะเดินไปอุ้ม... แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"เขาลุกขึ้นทำให้สะวันนาเบิกตากว้างกลัวที่เขาพูดว่าจะอุ้ม แต่ชายหนุ่มเดินไปที่กองไฟสุมฟืนเข้าไว้อีกเพื่อไล่ความเหน็บหนาวและสัตว์ป้ายามค่ำคืน“ฉันไม่นอนในถุงนอนนั่นเด็ดขาด...”“แต่เธอจำเป็นต้องง้อมันนะคนสวย”อริยะลากเสียงทุ้มต่ำพลางทรุดตัวลงนั่งข้างถุง
ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมผืนป่าอย่างรวดเร็วราวกับมีใครนำม่านดำผืนใหญ่มาสวมทับ เสียงแมลงกลางคืนเริ่มส่งเสียงระงมขับเน้นความวังเวงรอบค่ายพักแรมชั่วคราว มีเพียงแสงสีส้มจากกองไฟที่อริยะก่อขึ้นเท่านั้นที่ช่วยให้ความอบอุ่นและขับไล่ความมืดออกไปได้บ้าง ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามของสะวันนา ขยับตัวหยิบห่อเสบียงแห้งที่หยิบติดมือมาจากค่ายของมัดลัมซีเปิดออก กลิ่นเค็มปร่าและกลิ่นอับของเนื้อตากแห้งลอยโชยออกมาทันที อริยะแบ่งเนื้อชิ้นหนึ่งยื่นให้หญิงสาวที่นอนหน้างออยู่บนผืนผ้า"เอ้า... กินซะ จะได้มีแรง"สะวันนายื่นมือมอมแมมไปรับมาอย่างเสียไม่ได้ แต่พอหยิบชิ้นเนื้อแห้งกรังขึ้นมาดูใกล้ ๆ ใบหน้าหวานก็เหยเกลงทันที เธอพลิกเนื้อก้อนแข็งพังพาบชิ้นนั้นไปมาด้วยสายตาสะอิดสะเอียน ความเหนียวและเนื้อสัมผัสที่ดูหยาบกระด้างจนแทบไม่เหมือนอาหาร ทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง"จะให้ฉันกินไอ้ก้อนแข็ง ๆ เหมือนเศษไม้กลิ่นเน่า นี่จริง ๆ เหรอ..." สะวันนาพึมพำ เสียงแผ่วลงด้วยความขยาดอริยะที่กำลังเคี้ยวเนื้อแห้งในปากอย่างหน้าตาเฉยเหลือบสายตาขึ้นมอง ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับพราวระยับเมื่อเห็นท่าทางของ
สายลมแรงปะทะใบหน้าจนเส้นผมกระจุยกระจาย ทว่าสิ่งเดียวที่สะวันนาโฟกัสได้ในตอนนี้คือแผ่นหลังกว้างของอริยะที่ควบม้าอยู่เบื้องหน้า มือทั้งสองข้างของเธอถูกพันธนาการด้วยเชือกดิบอย่างหนา ปลายเชือกผูกรั้งโยงติดกับอานม้าอย่างแน่นหนา ทำเอาเธอต้องคอยเกร็งตัวทรงตัวบนหลังม้าขยับตามแรงดึงรั้งจูงนำไปตามเส้นทางรกชัฏหลังจากควบม้าตะลุยฝ่าความวิบากมาครึ่งค่อนวัน อริยะเริ่มชะลอความเร็วของม้าลงเมื่อเข้าสู่ดงไม้ทึบ ชายหนุ่มเอี้ยวตัวกลับมามองร่างบางที่กระเทือนอยู่บนหลังม้าตามหลังเขามาติดๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะแดดเผาและหยาดเหงื่อ"เก่งนี่... ไม่บ่นสักคำ"อริยะเอ่ยชม เสียงทุ้มต่ำลากยาวเนือยๆ ทว่าแฝงความรู้สึกทึ่งในความอึดของหญิงสาวอย่างปิดไม่มิดสะวันนาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลมโตคู่สวยมองค้อนเขาเขม็ง เธอเม้มปากอิ่มตึงแน่นพยายามฝืนอาการเจ็บแปลบที่ข้อมือเนื่องจากถูกเชือกเสียดสี"บ่นไปแล้วนายจะยอมแก้เชือกมัดมือให้ฉันไหมล่ะ"หญิงสาวสวนกลับ เสียงใสยังติดแววประชดประชันและดื้อดึง "ก็รู้ว่าบ่นไปก็เหนื่อยเปล่า ฉันเก็บแรงไว้คอยทรงตัวไม่ให้ตกม้าคอหักตายกลางป่าดีกว่า"อริยะหัว
แสงแดดยามเช้า ส่องผ่านกิ่งไม้หนาทึบลงมาเป็นเส้นตรง ผืนป่าลึกเริ่มตื่นจากการหลับใหลด้วยเสียงนกกาที่พากันบินออกจากรัง พวกมันส่งเสียงร้องก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ผสมกับเสียงแมลงตัวเล็กตัวน้อยและเสียงจักจั่นที่กรีดร้องรับอรุณ ลมหมาวจางหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นสบายและความชื้นของน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบบอนใหญ่อริยะ ตื่นขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก เขาขยับกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะทำคนข้างกายตื่น ชายหนุ่มเดินไปดับถ่านไฟที่ยังเหลือควันกรุ่น จากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว เขาม้วนผ้าห่มผืนหนา ดับกองไฟจนสนิท และนำกระเป๋าเสบียงทุกลูกไปมัดรัดเข้ากับอานม้าจนแน่นหนาชายหนุ่มเดินวุ่นทำโน่นทำนี่อยู่รอบ ๆ บริเวณพักแรมด้วยความเงียบเชียบที่สุดเพราะยังอยากให้สะวันนาได้นอนต่ออย่างเต็มตา หากแต่ทางด้านสะวันนานั้นเธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นดิน ไม่ขยับนอจากขยับเปลือกตาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ร่างกายของเธอปวดเมื่อยและเหนื่อยล้ามากเพราะไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมานานหลายวันตั้งแต่มัดพาหนีมา สะวันนากระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความมึนงงออกจาหัว เมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วน หญิงส
‘จันทร์จวง’ แม่ม่ายสาวผู้ทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ หล่อนไม่ใช่เพียงเจ้าของคอกม้า แต่ยังเป็นผู้กว้างขวางที่มีหูตาอยู่แทบทุกหัวระแหงของ ‘งาสวรรค์’ แห่งดอยช้างเผือก ด้วยการเปิดห้องหับราคาถูกให้คนยากจนและเหล่านักแสวงโชคได้พักพิง ทำให้หล่อนเข้าถึงเครือข่ายข้อมูลจากคนทุกระดับชั้น ตั้งแต่กรรมกรไปจน
"แกน่ะจัดการกันเอง เลิศมันเข้านอกออกในที่นั่นจนรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้ว ทั้งรูปเป้าหมาย ทั้งที่อยู่ก็อยู่ในมือแกหมด จะต้องให้ไปชี้เป้าบ้าบออะไรอีก!"เขานิ่งไปอึดใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะย้ำคำขาด "จำไว้... ต่อจากนี้พวกแกจัดการกันเอง อย่าให้เรื่องลามมาถึงตัวฉันเด็ดขาด ส่วนเรื่องเงิน... ฉันจ่ายไม่อั้นถ้
ความเงียบปกคลุมโต๊ะได้ไม่นาน วิสกี้ขวดใหม่ก็ถูกส่งมาถึง มัดโบกมือไล่บริกรออกไปก่อนจะรับหน้าที่รินเหล้าส่งให้ทั้งสองด้วยตัวเอง ทว่าแขกแปลกหน้ากลับแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด เขามองดูแก้วที่ขุ่นมัวด้วยรอยนิ้วมือพลางพึมพำลอดไรฟันเสียงกร้าว“ผมคิดว่าเราจะคุยกันเป็นส่วนตัวเสียอีก!” เขาหันไปตวาดใส่เ
ความเคืองแค้นยังคงสุมอยู่ในอกของ มัด ลัมชี ตลอดสองวันเต็มบนหลังม้า ระหว่างทางจาก ‘ภูสวรรค์’ มุ่งหน้าสู่ “ดอยช้างเผือก” ถิ่นที่เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าบ้านเกิดท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของร้านรวงและบ้านเรือนที่ดูมอซอ ไม่ได้ใหญ่โตตระการตาอย่างเมืองบางกอก แต่นี่คือแหล่งทำมาหากินที่ทำให้เขามีตัวตน เป็นที่







![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)