ตอนที่ 10: เงาร้ายในมุมมืด

ความเงียบปกคลุมโต๊ะได้ไม่นาน วิสกี้ขวดใหม่ก็ถูกส่งมาถึง มัดโบกมือไล่บริกรออกไปก่อนจะรับหน้าที่รินเหล้าส่งให้ทั้งสองด้วยตัวเอง ทว่าแขกแปลกหน้ากลับแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด เขามองดูแก้วที่ขุ่นมัวด้วยรอยนิ้วมือพลางพึมพำลอดไรฟันเสียงกร้าว

“ผมคิดว่าเราจะคุยกันเป็นส่วนตัวเสียอีก!” เขาหันไปตวาดใส่เลิศอย่างเหลืออด “ฉันบอกแกแล้วไงว่าเรื่องนี้มันละเอียดอ่อนและเป็นความลับที่สุด!”

เลิศไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาขยิบตาส่งสัญญาณบางอย่างให้มัด ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบอย่างใจเย็น

“ใจเย็นๆ ก่อนสินาย...” เลิศเอ่ยเสียงกร่างอย่างมีชั้นเชิง “ไม่มีความลับระหว่างผมกับมัดหรอก และการฆ่าคนมันก็ไม่ใช่เรื่องละเอียดอ่อนอะไรสำหรับพวกเราด้วย ที่จริงมัดนี่แหละคือคนที่นายกำลังตามหา เขามีประสบการณ์จัดการกับ ‘ตอ’ แข็งๆ ได้ดีกว่าใครที่นายเคยเจอมา”

ชายแปลกหน้ายังคงระแวงไม่เลิก เขาจ้องมองเลิศด้วยแววตาเคร่งเครียดจนมัดเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ แต่เลิศกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ก็นี่ไง... มัด ลัมซี ตัวจริงเสียงจริงล่ะนาย”

ดวงตาสีสนิมเหล็กของชายผู้นั้นเบิกกว้างขึ้นทันที มัดทำเพียงขยับยิ้มที่มุมปากแล้วก้มหัวให้เล็กน้อยพอเป็นพิธี แต่มันกลับแฝงไปด้วยความโอหังที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น

ชายแปลกหน้าคว้าแก้ววิสกี้ขึ้นกระดกพรวดเดียวหมด ร่างของเขาสะท้านเฮือกเมื่อน้ำสีอำพันแผดเผาลำคอลงไป เขาตบแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังปัง จ้องหน้ามัดเขม็งแล้วเอ่ยเสียงห้วน

“ผมไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ แค่เดินทางมาถึงที่นี่ก็เสียเวลาไปหลายวันแล้ว!”

“อ้าว... แล้วใครห้ามคุณไว้ล่ะ” มัดเอ่ยประโยคแรกด้วยสำเนียงแปร่งหูแต่น้ำเสียงดุดัน “อยากพบผมเพื่ออะไรก็ว่ามา แต่ถ้ากลัวเสียเวลามากนัก จะกลับตอนนี้ผมก็ไม่ขัดใจ”

“อะไรนะ!” ชายผิวขาวคนนั้นลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้า

"ใจเย็นก่อนครับนาย..."เลิศรีบลุกขึ้นคว้าแขนเขาไว้อย่างปลอบโยน

"ผมก็บอกนายก่อนมาที่นี่แล้วไงว่า...มัด ลัมซี มันไม่มีสัมมาคารวะอะไรหรอก มันเป็นของมันอย่างนี้แต่ถ้าให้ทำงานแล้วไม่มีพลาดนะครับนาย..."

“พูดกับฉันให้มันดีกว่านี้หน่อย!”

 เขาเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘ผม’ เป็น ‘ฉัน’ ทันทีเพื่อข่มขวัญ

“พูดดีเพื่อเอาใจมึงน่ะเหรอ... เหอะ ไม่รู้กูจะทำไปทำไม”

 มัดสวนกลับเสียงเรียบพลางหมุนแก้ววิสกี้ในมือเล่นอย่างไม่แยแส

“เอาน่านาย... นั่งลงก่อนครับ นั่งลงก่อน มีอะไรเราค่อย ๆ จาคุยกัน”

 เลิศรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยพลาดยึดแขนชายคนนั้นไว้ มัดคิดในใจว่าไอ้เลิศนี่มันเกิดมาเพื่อเป็นนกต่อจริง ๆ ลื่นไหลเสียจนน่าหมั่นไส้

“นายอยากให้มัดจัดการเรื่องไหน บอกมาได้เลยครับ”

เลิศสำทับต่อเพื่อดึงเข้าเรื่องสำคัญ

“บอกมาเถอะ... ผมทำให้คุณได้ทั้งนั้นแหละ แต่จำไว้ว่าถ้างานมันหนัก เงินก็ต้องหนักตามไปด้วย” มัดเปรยพร้อมจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

“เรื่องค่าจ้างไม่ต้องห่วง ฉันมีจ่ายให้แกไม่อั้นอยู่แล้ว”

ชายแปลกหน้าสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงอวดดี

มัดหรี่ตามองท่าทางของชายคนนั้น พลางพินิจอย่างละเอียดในใจ ‘ไอ้หมอนี่ใจถึงไม่เบาที่กล้าบุกมาถึงถิ่นกูคนเดียว... หรือว่ามันจะมีพรรคพวกซุ่มอยู่ข้างนอกมากกว่าหนึ่งวะ’

“เอาละ... เพื่อไม่ให้เสียเวลาทั้งคุณและผม บอกมาเลยว่าอยากให้ผมจัดการเรื่องอะไร?” มัดเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผู้ชายคนหนึ่ง... ฉันอยากให้แกกำจัดมันไปให้พ้นทางฉัน!”

ในที่สุดชายแปลกหน้าก็ระเบิดอารมณ์ที่อัดอั้นออกมาด้วยความแค้นเคือง มัดเห็นดังนั้นก็เพียงแสยะยิ้มเย็นที่มุมปาก

“คนที่คุณว่า... เป็นคนเมืองเหมือนคุณใช่ไหม?” มัดหยั่งเชิงเพื่อประเมินระดับของเป้าหมาย

“ใช่! เฉพาะตอนนี้นะ...”

“หมายความว่ายังไง?” มัดเลิกคิ้วถาม

“ก็เมื่อก่อนไอ้หมอนี่มันมาจากป่าเขาลำเนาไพรที่ไหนก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ มันก็โผล่หัวมาผงาดพร้อมความร่ำรวย หนำซ้ำยังมีเครือข่ายอำนาจอยู่รอบตัวไปหมด!”

“ดูเหมือนคุณจะรู้จักมันดี แล้วมันมาขวางทางอะไรคุณเข้าล่ะ?”

“ก็มันขัดใจฉันนี่ไง!” ชายแปลกหน้าขึ้นเสียงสูงอย่างหัวเสีย “พวกตระกูล 'พรพรหมเทพ'... แกคงไม่รู้จักล่ะสิ”

มัดโคลงศีรษะรับคำของผู้ว่าจ้างแทบจะทันที พลางครางในลำคอเบา ๆ

‘กูจะไปรู้จักกับมึงได้ไงล่ะ ไอ้หอก!’

“ถ้าเป็นพวกผู้ดีเมืองกรุงอย่างคุณ แน่นอนว่าผมไม่รู้จัก...”

มัดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือแววเยาะหยัน ขณะที่ในใจเริ่มคำนวณตัวเลขค่าเหนื่อยที่จะเรียกจากชายตรงหน้า

“แต่ถ้าผมถามว่าไอ้คนนั้นมันใหญ่หรือรวยแค่ไหน... คุณคงตอบผมได้ไม่ยากใช่ไหม?”

ชายแปลกหน้ากวาดสายตามองรอบข้างด้วยความระแวง ก่อนจะเค้นเสียงตอบอย่างเคร่งเครียด

"เป้าหมายคือไอ้เศรษฐีหน้าใหม่ที่ชื่อ... อริยะ พรพรหมเทพ"

เขามีท่าทีร้อนรนขณะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งส่งให้มัด ถึงแม้ในความสลัวจะเห็นรายละเอียดไม่ชัดเจนนัก แต่สำหรับมืออาชีพอย่างมัด แค่โครงหน้าในรูปก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

"เขาไปทำอะไรให้คุณแค้นขนาดต้องสั่งตาย?" มัดโพล่งถามออกไปตรง ๆ

"แกไม่จำเป็นต้องรู้" ผู้จ้างวานตอบเสียงแข็ง "หน้าที่ของแกมีอย่างเดียวคือฆ่ามันซะ"

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะยื่นข้อเสนอ "ค่าหัวแสนห้า ฉันจะจ่ายมัดจำให้ก่อนครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือค่อยมาเก็บงานหลังจากแกจัดการมันเรียบร้อยแล้ว"

"ไม่ได้!" มือสังหารสวนกลับทันควัน

"การพรากชีวิตคนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คนอย่าง 'มัด ลัมซี' ไม่รับงานส่งเดช ถ้าผมยังไม่รู้ว่าเป้าหมายไปก่อเรื่องระยำอะไรไว้ ถึงขนาดต้องมีคนอยากได้ชีวิตมาสังเวยความแค้น..."

"ฉันว่านั่นมันไม่เกี่ยวกับงานเลยนะ" ผู้จ้างวานกดเสียงต่ำ แววตาเริ่มฉายแววกร้าวด้วยความไม่พอใจ

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปหาคนอื่นจัดการเอาเองเถอะ" มัดตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาเลือกยื่นคำขาดอย่างใจเย็น แม้ในใจจะกำลังกระหยิ้มยิ้มย่องกับค่าตอบแทนก้อนโตที่อยู่ตรงหน้า

"โธ่เว้ย!" อีกฝ่ายสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา "มันเข้ามาข่มเหงรังแกน้องสาวฉัน! หนำซ้ำยังแอบหาเศษหาเลยกับเมียฉันอีก!"

มัด ลัมซี แหงนหน้าหัวเราะร่าอย่างชอบใจ ในขณะที่ผู้ว่าจ้างได้แต่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

"เมียคุณเป็นฝ่ายกระดิกนิ้วเรียกไอ้หนุ่มนั่นเข้าไปหาเองหรือเปล่าล่ะ..." มือสังหารร้อยศพเอ่ยเย้า

"แกไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์อะไรทั้งนั้น!" ชายลึกลับคำรามลั่น

"อ้าว... แสดงว่าจริงสิ หน้าตาก็หล่อเหลาแถมยังรวยล้นฟ้าขนาดนั้น..."

"พอได้แล้ว!" ชายแปลกหน้ายกมือโบกตัดบทเพื่อไม่ให้เสียเวลา

 "แกแค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ นี่คือที่อยู่ของไอ้คนถ่อยนั่น... และนี่ก็เงินมัดจำงวดแรกของแก"

มัดรีบยื่นมือไปรับปึกเงินไว้อย่างรวดเร็ว เขารู้สึกพอใจในความ 'ใจป้ำ' ของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก มือสังหารอารมณ์ดีถึงขั้นรินวิสกี้ส่งให้เพื่อนร่วมโต๊ะ ค่าจ้างสูงลิ่วที่ถูกเสนอมาโดยไม่ต้องต่อรองแบบนี้ ใครปฏิเสธก็โง่เต็มทน แถมดูท่าแล้วคนตรงหน้าคงจะร่ำรวยไม่แพ้เป้าหมายแน่นอน

มัดยิ้มกว้างที่มุมปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่จริงจัง

“ขอขยับเป็นสองแสนถ้วน... ขาดตัว”

ผู้จ้างวานชะงักกึก คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะชนกัน “แสนห้านั่นก็สูงกว่าราคาตลาดแล้วนะมัด แกจะเรียกอะไรหนักหนา!”

มัดโยกแก้ววิสกี้ในมือเบา ๆ ให้ก้อนน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังกรุ๊งกริ๊ง “ค่าธรรมเนียมความเสี่ยงไงครับคุณเป้าหมายของคุณไม่ใช่ไก่กา เศรษฐีหนุ่มชื่อดังขนาดนั้น บอดี้การ์ดคงเดินตามเป็นพรวน แถมเรื่องที่เขาทำกับน้องสาวและเมียคุณ... มันคือเรื่องคอขาดบาดตาย ถ้าผมต้องเอาตัวไปแลกกับนรกเพื่อระบายความแค้นให้คุณ สองแสนน่ะ... ถือว่าถูกเหมือนได้เปล่า”

เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

“เงินสองแสน แลกกับลมหายใจของไอ้อริยะ และความสะใจของคุณ... ตกลงไหม?”

ชายแปลกหน้านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ลมหายใจฟืดฟาดด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน ก่อนจะขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

“เออ! สองแสนก็สองแสน แต่จำไว้... งานนี้ต้องเงียบและสะอาดที่สุด อย่าให้มีร่องรอยมาถึงฉันเด็ดขาด”

“สบายใจได้...” มัดยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

“รับเงินมาแล้ว ผมส่งมันไปลงนรกแบบไม่ให้มีวิญญาณกลับมารบกวนคุณแน่นอน

มัดคว้าแก้ววิสกี้ชูขึ้นสูงเพื่อขอชนแก้ว แววตาฉายความขี้เล่นที่แฝงไปด้วยความอำมหิต

"เอ้า! ดื่มให้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของไอ้เศรษฐีหนุ่ม... ที่บังอาจมาฟันทั้งน้องสาวและเมียของคุณ"

เสียงแก้วสามใบกระทบกันดัง กริ๊ง ท่ามกลางความเงียบ มัดกระดกเหล้าเข้าปากก่อนใช้หลังมือปาดหยดน้ำที่ริมฝีปากหนา แล้วจ้องลึกเข้าไปในตาของชายแปลกหน้าพร้อมถามเสียงเรียบ

"ผมจะได้รับเงินงวดที่เหลือ... เมื่อไหร่?"

ผู้จ้างวานแสยะยิ้มเหี้ยม แววตาเต็มไปด้วยความแค้น "งานสำเร็จเมื่อไหร่ เงินก็ถึงมือเมื่อนั้น ฉันรับรองว่าไม่เบี้ยว แกทำจบ ฉันก็จ่ายจบ"

"ดี! ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พบกันที่นี่ตอนเที่ยง..."

"จะนัดพบทำไมอีก!" ชายแปลกหน้าขึ้นเสียงดังอย่างหัวเสีย "ฉันกำลังจะไปจากที่นี่ และต่อจากนี้แกต้องจัดการเองทั้งหมด อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวเด็ดขาด"

"อ้าว... แล้วไม่มีใครนำทางไปชี้เป้าหรือไง?" มัดขมวดคิ้วถาม

"ก็ไอ้นี่ไง!"

ชายผู้ว่าจ้างใช้นิ้วแกร่งจิ้มลงบนหน้าอกของ 'เลิศ' อย่างแรงจ