EP.06 หญิงสาวปริศนา

รถมอเตอร์ไซค์คู่ชีพของผู้กองรูปหล่อวิ่งมาตามเส้นทางขนาดเล็กที่อยู่เลียบชายคลอง พลางสอดส่ายมองหาสิ่งผิดปกติแต่ก็ไม่พบอะไร จนมาถึงบริเวณศาลาท่าน้ำหน้าวัด ผู้กองกฤษณ์จึงจอดรถเพื่อลงเดินสำรวจตรวจตรา ไฟฉายในมือถูกฉายไปตามจุดต่างๆ ที่เป็นที่อับ หรือที่คิดว่าจะมีใครเข้าไปซ่อนตัวอยู่ได้ แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากความเงียบสงัดในค่ำคืน

แซก... แซก...

ทว่าเสียงนกกลางคืนที่ร้องดังชัดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบก็ทำให้ผู้กองกฤษณ์ถึงกับสะดุ้งเล็กๆ ดวงตาคมวาบฉายแววหวาดหวั่นเพียงครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกร้าวแกร่งดังเดิม

ร่างสูงยืดขึ้นจนสุดสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อยๆ พ่นลมหายใจออกจากปากอย่างแผ่วเบา ด้วยความเป็นตำรวจและไม่เชื่อในเรื่องผีสางนอกจากสิ่งที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้เท่านั้น ดังนั้นท่าทางหวาดหวั่นในสิ่งที่มองไม่เห็นก็ไม่ควรเข้ามาปะปนในหัวใจ

กฤษณ์ส่ายศีรษะไปมาอย่างพยายามขับไล่ความหวาดหวั่นและแทนที่ความรู้สึกนั้นด้วยอาการขำขันตนเอง ทว่าขนกายทั่วทั้งตัวที่ลุกขึ้นตั้งชันโดยพร้อมเพรียงเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นวูบหนึ่งที่แล่นเข้ามากระทบผิวก็ทำให้กายแกร่งต้องนิ่งขึง

พยายามเรียกสติสตังของตนเองให้กลับคืน พลางบอกตัวเองว่าเพราะความหวาดหวั่นทำให้เขาเกิดอาการเยี่ยงนี้ มันไม่ใช่ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นอย่างแน่นอนที่สุด แต่จะเป็นอย่างนั้นจริงหรือไม่ เมื่อเสียงหัวเราะคิกคักที่แว่วมาตามลมยิ่งทำให้ขนทั่วทั้งตัวของเขาลุกชันมากขึ้นไปอีก

เปลือกตาปิดลง พร้อมกรามแกร่งขบกันแน่นจนได้ยินเสียงไรฟันที่กระทบกันดังกึกกักด้วยความสั่น ประหม่า หรือหวาดหวั่นอย่างที่สุดเขาก็ไม่รู้ได้ รู้แต่เพียงว่า เขาไม่ควรให้ความหวาดกลัวนั้นมามีอำนาจเหนือตนเอง ในเมื่อบอกตัวเองว่าจะไม่กลัวเกรงในสิ่งนี้เขาก็ไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่ในหัวใจ ทว่ายิ่งคิดก็คล้ายว่าเสียงหัวเราะนั้นจะยิ่งมีมากขึ้น และจำเพาะว่ามันดังอยู่ไม่ไกลตัวของเขาเลย

“อิอิ... กลัวผีเหรอคะ”

เสียงหวานๆ ที่เอ่ยทักทำให้กฤษณ์เกิดอาการหูผึ่ง พร้อมขนหัวที่พานจะลุกขึ้นไปพร้อมๆ กับขนกาย ทว่าความผิดปกติในน้ำเสียงนั้นก็ทำให้ผู้กองหนุ่มรูปหล่อต้องลืมตาขึ้นในทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ความร้อนพวยพุ่งกระจายวาบขึ้นสู่ใบหน้าก่อนจะเรื่อยลงมาทั้งตัว

เพราะหญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดเสื้อผ้าลูกไม้สีฟ้าอ่อนกับผ้านุ่งสีออกน้ำเงินหรือว่าม่วงครามเขาก็เห็นไม่ชัด ด้วยความสลัวด้านล่างนั้นมีมากกว่าด้านบนที่กระจ่างสว่างอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์วันเพ็ญ

หญิงสาวที่ส่งรอยยิ้มมาให้ พร้อมกับสายตามองมาอย่างต้องการคำตอบในสิ่งที่เธอถามมาเมื่อครู่ ยิ่งทำให้ผู้กองกฤษณ์ต้องเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอับอาย แค่รู้ว่าตนเองหวาดกลัวกับบรรยากาศเมื่อครู่ก็หงุดหงิดหัวใจมากพอแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ความจริงในข้อนั้น เมื่อหญิงสาวตรงหน้าก็คล้ายจะล่วงรู้ในสิ่งที่เขารู้สึกด้วยเช่นกัน

“คุณเป็นใคร แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่มันค่ำมืดแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน”

กฤษณ์ถามรัวเร็วเพราะไม่ต้องการตอบคำถามของเธอ เธอสิที่ต้องตอบคำถามเขา ในเมื่อก็รู้กันอยู่ว่าช่วงนี้มีฆาตกรต่อเนื่องลอยนวลอยู่ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงออกมาจากบ้านในยามวิกาล เธอไม่กลัวหรือยังไง

“ฉันสิคะ ที่ต้องถามคุณตำรวจว่ามาทำอะไรที่วัด ดึกดื่นแล้วไม่กลับบ้านนอนหรือคะ”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นตำรวจ” กฤษณ์ถาม พลางดวงตาคมเข้มก็จ้องสำรวจใบหน้างดงามเขม็ง สายตาฉลาดรู้ฉลาดพูดของเธอทำให้เขาสับสนปนหวั่นไหว หรือเธอคนนี้จะเป็น ‘ฆาตกร’ ทว่าสายตาของเธอที่มองลงที่บั้นเอวของเขาก็คือคำตอบโดยที่เธอไม่ต้องพูดออกมา เพราะซองปืนที่เหน็บเอาไว้พร้อมตราสัญลักษณ์ของเจ้าหน้าที่มันฟ้องตัวตนของเขาอย่างชัดเจนอยู่แล้ว

“คุณมาทำอะไรที่วัด นี่มันดึกมากแล้วนะ” กฤษณ์ถามอีกครั้งและครั้งนี้เขาต้องได้คำตอบเป็นคำพูดของเธอ ไม่ใช่สายตาที่มองตรงมาที่เขาอย่างขำขันอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลานั้น

“มาให้ข้าวหมาคะ”

“มาให้ข้าวหมา” ถามอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะตั้งแต่เดินมานี่เขาก็ยังไม่เห็นหมาสักตัว

“ใช่ค่ะ หรือคุณตำรวจคิดว่าฉันเป็นผีคะ”

“เอ่อ...” กฤษณ์พูดไม่ออก เพราะแรกที่ได้ยินเสียงเธอนั้นเขาคิดแบบนั้นจริงๆ แต่มาฉุกใจที่ว่า เสียงผีในละครทีวีที่ได้ยินนั้นมันน่าจะเยือกเย็นและยานคางประมาณ ‘พี่มากขา...’ ไม่น่าจะหวานและไพเราะอย่างที่ผ่านเข้ามาในสมองเขาเลยสักนิด และสีหน้าทะเล้นปนยิ้มของเธอที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้เขาประหม่าที่จะพูดต่อมากขึ้น

“ฉันมาให้ข้าวหมาจริงๆ ค่ะ นี่ไงคะ หลักฐาน”

กฤษณ์มองหม้อมีฝาปิดที่อยู่ในตะกร้าสานที่เธอยื่นมาให้เขาดู ก่อนจะหันซ้ายขวามองหาหมาอย่างที่เธอบอก และเธอคงเดาความคิดของเขาได้