ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

“แค่เพื่อนงั้นเหรอ มาร์ชพี่รู้สึกได้เลยนะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา”

เตวิชญ์พยักหน้าเบา ๆ รู้สึกถึงความจริงจังของพี่สาว

แต่ในใจเขากลับสงบอย่างน่าแปลก

เขารู้ดีว่าน้ำอิงอาจจะสร้างปัญหาให้เขาในวันข้างหน้าได้

เพราะเธอชอบเขา ข้อนี้เขารู้ดี

เตวิชญ์เริ่มถอนหายใจช้า ๆ

สายตาเบนไปยังหน้าต่างห้องทำงาน

คิดถึงเพียงฝัน ภาพเธอที่ยังคงวนเวียนในใจไม่เลือน

รอยยิ้มเล็ก ๆ แววตาเศร้าของเธอทุกอย่างยังติดอยู่ในใจเขา

เขารู้ตัวดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเพียงฝันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปล่อยผ่าน

ไม่ใช่เพียงเพราะความใกล้ชิดทางร่างกาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้น

ความห่วงใย ความสงสาร แม้แต่ความหวั่นไหวที่เขาพยายามเก็บไว้

เตชินีมองน้องชายด้วยสายตาจริงจัง

“มาร์ชพี่เข้าใจนะ ว่านายอาจจะมองเธอในฐานะเพื่อน”

“แต่พี่ก็เห็นสายตาของเธอไม่ได้คิดกับนายแค่เพื่อนระวังตัวไว้หน่อยนะ”

เตวิชญ์ยิ้มบาง ๆ เงียบ ๆ

ไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับยืนยันกับตัวเองแน่วแน่

ว่า เขาสนใจแค่เพียงฝันเท่านั้น

คนเดียวคนที่นอนกับเขาแล้วทิ้งเขาไปแบบไม่ใยดี

และถึงแม้ใจเขาจะเจ็บแต่เขาก็ยอมรับว่าตั้งแต่คืนนั้น

ภาพและใบหน้าของเธอยังคงอยู่ในใจเขาไม่จาง

เตวิชญ์สูดลมหายใจเข้าลึก

รู้ตัวว่าต่อจากนี้เขาต้องระวังตัว

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกครั้งที่คิดถึงเพียงฝัน

หัวใจเขาก็เต้นแรงเหมือนครั้งแรกที่พบเธอในคืนนั้น

ตั้งแต่วันนั้นเตวิชญ์เริ่มวนเวียนมาที่บริษัทบ่อยขึ้น

แต่ละครั้งที่ปรากฏตัว เขาจงใจที่จะมาหาเพียงฝัน

รอยยิ้มเล็ก ๆ และท่าทางเป็นมิตร ทำให้เพียงฝันใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

นทีที่อยู่ไม่ไกลจากทั้งคู่ สังเกตเห็นทุกอย่าง

หัวใจเขาเริ่มปั่นป่วนอย่างห้ามไม่อยู่

สายตาที่เตวิชญ์ส่งให้เพียงฝันทำให้นทีรู้สึกหวง และอยากแทรกตัวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง

ทางฝั่งนับดาวเพื่อนสนิทของเพียงฝันเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

เธอจึงไม่รอช้า รีบก้าวเข้ามาเชียร์อย่างสุดตัว

“ฟาง ฉันว่าแกน่าจะเปิดใจให้คุณหมอเตวิชญ์ดูนะ

ดูเขาชอบแกและ เขาใส่ใจแกมากกว่าใคร ๆ แน่นอน”

เพียงฝันได้ฟังน้ำเสียงและความจริงใจของนับดาว

หัวใจสับสนไปพร้อมกับความอบอุ่นที่เตวิชญ์มอบให้

แต่ลึกลงไปในใจ ความลังเลยังเกาะแน่นไม่ยอมคลาย

อดีตที่ฝังลึกและบาดแผลจากนทีเหมือนเงาตามซ้ำ ทำให้เธอไม่กล้าเอื้อมมือไปรับความรู้สึกใหม่ ๆ

หัวใจเหมือนถูกผูกไว้ด้วยความกลัว เปิดไม่ได้แต่ก็ปิดไม่สนิทเสียที

ช่วงเวลานี้ บริษัทจึงค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ของความสัมพันธ์ที่พัวพันของเพียงฝันกับเตวิชญ์

เตวิชญ์พยายามแทรกตัวเข้าไป

นทีเริ่มรู้สึกว่ากำลังสูญเสียเพียงฝันไป

และเพียงฝันยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง

ความสับสนและความอบอุ่นที่เตวิชญ์มอบให้

แก้วกัลยาแอบมองเพียงฝันด้วยสายตาอิจฉา

หัวใจเธอร้อนวูบขึ้นมาทันทีที่เห็นเตวิชญ์อยู่ใกล้เพียงฝัน

ผู้ชายหล่อ…..สูง…..และรวยในระดับลูกชายเจ้าของบริษัท

เขามาตามเฝ้าเธออย่างไม่คิดจะปิดบัง

ภาพนั้นทำให้แก้วกัลยานิ่งไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

“นี่มันไม่แฟร์เลย”

เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแผ่ว แต่ในใจกลับปั่นป่วน

รอยยิ้มที่เพียงฝันได้รับ

สายตาอบอุ่นที่เตวิชญ์มอบให้อย่างเปิดเผย

ทุกอย่างนั้นควรจะเป็นของใครสักคนที่ พร้อมกว่า ไม่ใช่หรือ

ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ กัดกินหัวใจไม่ใช่แค่ความอิจฉา

แต่เป็นความอยากได้ในสิ่งที่อีกฝ่ายครอบครองอยู่

แก้วกัลยากำมือแน่นในใจมีเพียงความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

ถ้าสิ่งนั้นแย่งมาได้เธอก็ไม่คิดจะยืนดูเฉย ๆ

ไม่เพียงแค่ความอิจฉา

แต่ยังมีความอยากเข้าไปมีบทบาทอยู่ใกล้เตวิชญ์ด้วย

เธอเริ่มคิดหาวิธีแทรกตัว

แผนเล็ก ๆ ที่จะทำให้เพียงฝันรู้สึกสั่นคลอน

และเตวิชญ์ต้องหันมาสนใจเธอบ้าง

แต่เตวิชญ์กลับไม่มองมายังแก้วกัลยาแม้แต่น้อย

สายตาของเขายังคงแน่วแน่อยู่ที่เพียงฝัน

ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นความใกล้ชิดและท่าทีของเขากับเพียงฝัน ชัดเจนเกินกว่าที่แก้วกัลยาจะพยามแทรกเข้าไปได้

หัวใจของเธอเริ่มร้อนแรง แต่ก็รู้ว่าเกมนี้ไม่ง่าย

เพราะเตวิชญ์ฉลาดมองคนอย่างแก้วกัลยาออก

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เตวิชญ์เลิกงานแล้วปรากฏตัวต่อหน้าเพียงฝัน

เหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ความจริงแล้วเขาจงใจมาตามหาเธอ

“ฟาง…..วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยไหม”

เขายิ้มบาง ๆ พร้อมสายตาอบอุ่น ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง

เพียงฝันชะงักไปเล็กน้อย คล้ายต้องชั่งใจตัวเองอีกครั้ง

ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ

แล้วทั้งสองก็ก้าวเดินออกไปเคียงกัน 

ทิ้งบรรยากาศอึมครึมไว้เบื้องหลังเหมือนไม่อยากหันกลับไปมองอีกระหว่างทาง 

เตวิชญ์พูดขึ้นน้ำเสียงของเขาเรียบ แต่หนักแน่นพอให้คนฟังรับรู้ได้ถึงความตั้งใจ

“หมอน้ำอิงเป็นแค่เพื่อนร่วมงานไม่ได้เป็นแฟนผมหรอก”

ประโยคนั้น ที่เขาพูดเพื่อไม่ให้เพียงฝันต้องคิดอะไรผิดไปมากกว่านี้

เพียงฝันเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยหัวใจที่สับสนเริ่มสงบลงบ้าง

ความอุ่นใจจากคำพูดของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ต้องกลัวความสับสนใจไปกับหมอน้ำอิงเตวิชญ์สังเกตสายตาเธอ

และยิ้มในใจ รู้ว่าทุกครั้งที่เขาพาเพียงฝันออกมาข้างนอก

ความใกล้ชิดและความจริงใจของเขากับเธอ

ชัดเจนเกินกว่าจะละสายตาไปได้

เขาแทบจะเลิกงานปุ๊บ รีบแวะมาหาเพียงฝันปั๊บ

จนเตชินีเริ่มมองน้องชายด้วยสายตาล้อเลียนสุดชีวิต

“ก่อนหน้านี้นะ จะเจอหัวนายยากกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งอีก”

เธอเท้าสะเอว มองเตวิชญ์ที่กำลังยืนจัดปกเสื้อเหมือนเตรียมไปออกเดต

“แต่เดี๋ยวนี้โผล่หน้าให้เห็นทุกวันจะบอกพี่ได้ยังว่าแอบมาป้วนเปี้ยนที่บริษัททำไม”

เตวิชญ์หัวเราะเบา ๆ แบบคนถูกจับได้คาหนังคาเขา

“ก็……มีธุระ”

“ธุระชื่อเพียงฝันใช่ไหมน้องชาย”

เขาไม่ตอบ มีแค่ยิ้มประหลาดใจนิด ๆ กับสีหน้าที่พยายามเก็บอาการ

แต่หูแดงจัดจนปิดไม่มิด แววตาอบอุ่นเวลาที่เอ่ยชื่อของเพียงฝัน

เตชินียิ่งล้อก็ยิ่งสนุก

“อย่างน้อยพี่ก็โล่งใจ ว่านายไม่ได้ทำงานหนักจนหัวใจเหี่ยวแห้ง

เห็นแบบนี้แล้วพี่เริ่มเชียร์แล้วนะ”

เตวิชญ์ส่ายหน้าแต่ยิ้มกว้างไม่เถียง ไม่ปฏิเสธ

เพราะมีคำเดียวที่ติดอยู่ในใจเขาเสมอทุกครั้งที่เดินทางไปหาเพียงฝัน

อยากเจอเธอในทุกวันก็เท่านั้นเอง

นับดาวเชียร์ยิ่งกว่าใคร เห็นเพียงฝันมีคนดี ๆ มาวนเวียนดูแลถึงกับยิ้มออกมาเอง

“แกฉันบอกเลยนะ ผู้ชายแบบนี้หายากมาก!”

นับดาวพูดพร้อมดันหลังเพื่อนเบา ๆ ให้เดินไปหาเตวิชญ์

“หมอมาร์ชเขามาหาแกทุกวัน แถมตาเขามีแต่แกเวลาเขามองน่ะ รู้ไหม”

เพียงฝันหน้าแดงรีบปฏิเสธ ผิวขาวอมชมพู มีรอยแดงที่แก้ม

“อย่ามาพูดเว่อร์……เขาแค่มาหาคุณมายด์ต่างหาก”

นับดาวเบ้ปากทันที

“อ้อ ใช่จ้ะ มาหาพี่สาว แต่สายตามองแกทุกสองวิ วนอยู่ที่แผนกเราตลอดถ้าเขาไม่ได้ชอบแกแล้วจะชอบใคร”

เพียงฝันก้มหน้า ใจเต้นแรงจนซ่อนแทบไม่อยู่

แต่พยายามเก็บอาการนับดาวยิ้มอบอุ่นขึ้นนิดหนึ่ง

“ฟางฉันอยากให้แกมีความรักดี ๆ สักทีนะ

อย่าปิดใจตัวเองเลย แกก็เห็นใช่ไหมเขาไม่ได้มาเล่น ๆ ”

เพียงฝันเงียบไป แต่ในอกกลับสั่นไหวด้วยความหวั่นที่ห้ามไม่อยู่

เพราะไม่ชอบแต่ก็ดันไม่อยากให้เขาหายไปเลยสักวัน