เกิดภาพหลอน

ลิฟต์ส่งเสียง ติ้ง! เบา ๆ ขณะที่ประตูค่อย ๆ แยกเปิดออก

เพียงฝันเดินออกมาเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงสแลคสีดำ แต่ในมือที่กำลังถือแฟ้มกลับกำแน่นกว่าเดิม

เพราะทั้งวันที่ทำงาน เธอพยายามไม่คิดถึงใครบางคน

แต่ภาพหมอหนุ่มที่เดินอยู่เคียงข้างผู้หญิงสวยในห้าง กลับผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนน่ารำคาญหัวใจ

จนกระทั่งสายตาเธอปะทะกับเขา

ดวงตาคมของเขาหยุดอยู่ที่เธอราวกับโลกนิ่งสนิท

แล้วริมฝีปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่น ทั้งดื้อดึง

เหมือนกำลังบอกว่าในที่สุดผมก็ตามคุณจนเจอ

เพียงฝันดวงตากลมโตเบิกกว้าง สะดุ้งหัวใจเต้นแรงขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว

“บ้าเอ๊ย!”

เธอพึมพำกับตัวเองคิดว่าตัวเองคิดถึงเขาจนเกิดภาพหลอน

เพราะไม่ควรไม่ควรเลยที่จะได้เห็นเขาที่นี่

ที่บริษัทที่เธอทำงาน

ในเวลางาน บ้าชะมัด

แต่เขากลับยืนนิ่ง มองเธอเหมือนเขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เจอเธอที่นี่

เพียงฝันหลบสายตาแทบไม่ทันแต่ขากลับก้าวไม่ออก

ด้านหลังเตชินีที่ยืนกอดอกรออยู่ถึงกับเบิกตากว้าง

“หืม”

ริมฝีปากเธอขยับอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

น้องชายที่ไม่เคยยอมมาบริษัทสักครั้ง

กลับยืนยิ้มให้ผู้หญิงคนหนึ่งแบบนี้

“โอ้โห ชัดเจนมาก”

เธอพึมพำเบา ๆ จนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

เหมือนเพิ่งค้นพบความลับชิ้นใหญ่ที่สุดของหมอหนุ่มผู้เย็นชา

ส่วนเตวิชญ์ ยังคงจ้องเพียงฝันนิ่ง

รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ ลึกขึ้นเล็กน้อย

จนเหมือนกำลังบอกเธออย่างเงียบงัน

คุณธเนศพ่อของเตวิชญ์ถึงกับหลุดหัวเราะในคอ

“อ้อ…..เข้าใจแล้ว”

เตวิชญ์หันขวับ

“พ่อครับ!”

แต่คนเป็นพ่อเดินหนีไปแล้ว ทิ้งประโยคที่ทำให้แก้มของเพียงฝันร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เตวิชญ์ก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ

เหมือนโลกแคบลงเหลือแค่สองคน

ใบหน้าของเขาเรียบแต่แววตาไม่ปิดบังความคิดถึงเลยสักนิด

“ฟาง”

เพียงฝันใจเต้นแรง แต่เธอบังคับตัวเองให้ตั้งสติ

เธอยิ้มสุภาพ แต่เป็นรอยยิ้มที่มีระยะห่างอย่างชัดเจน

“คุณ……มาที่บริษัทได้ยังไงคะ”

เตวิชญ์ยิ้มจาง ๆ แบบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

“ผมก็ว่าจะถามเหมือนกัน ว่าคุณอยู่ที่นี่ได้ไง”

เพียงฝันเม้มปาก

“เอ้า เพราะมันเป็นงานของฟางค่ะ”

เหมือนเธอตั้งใจจะกันตัวเองออกห่างตั้งกำแพงบาง ๆ ไว้และเตวิชญ์ก็มองเห็นมันทั้งหมด

แอบกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

“คุณหนีผมไม่พ้นหรอกฟาง”

เตชินีเธอสังเกตสีหน้าของน้องชายแบบนี้

เธอไม่เคยเห็นตั้งแต่เตวิชญ์เกิดมา อ่อนโยน และสนใจจริงจังแบบนี้ น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มมาก โดยเฉพาะตอนพูดปลอบหรือเรียกชื่อเธอ

แต่เพียงฝันรีบเอ่ยขึ้นซะก่อน

“ถ้ามีธุระเรื่องงาน ฟางสามารถพาไปหาผู้จัดการให้ได้ค่ะ”

คำพูดนั้นสุภาพ แต่เหมือนคมมีดกรีดใจเขาเบาๆ

ทำให้เขารู้ว่าเธอยังพยายาม ลบเขาออกจากชีวิตเป็นไปได้ไงวะเธอจะลืมเรื่องคืนนั้นไปได้จริงๆ เหรอเนี่ย

เตวิชญ์ยืนนิ่งครู่หนึ่ง

ก่อนเอ่ยเสียงต่ำและนุ่มจนหัวใจเธอเกือบอ่อนไหวอีกครั้ง

“ผมไม่ได้มาหาเพราะเรื่องงานหรอกครับ”

เพียงฝันชะงักสายตาเธอสั่นไหววูบหนึ่ง

เตวิชก้าวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด

“ผมมาตามหา คุณต่างหาก”

เพียงฝันหายใจสะดุดทั้งที่อยากจะถอยหนีแต่ขากลับขยับไม่ออก

จังหวะนั้นเองเสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

“หมอมาร์ช! รอด้วยค่ะ!”

ทุกสายตาหันไปมองทันที

และ หมอน้ำอิง ก็ปรากฏตัว เดินเข้ามาอย่างสง่า

รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าสวยชวนให้รู้สึกอบอุ่น แต่กลับแฝงความเฉียบคมบางอย่าง

เพียงฝันหัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

บรรยากาศรอบตัวราวกับเย็นชืดลงไปชั่วขณะ

น้ำอิงเดินเข้าหยุดตรงข้างเตวิชญ์

เธอยิ้มให้เขาอย่างสนิทสนมเสียงนุ่ม ๆ ของเธอทำให้เพียงฝันแทบกลั้นลมหายใจ

“เรายังนัดดูของชิ้นนั้นกันอยู่นะคะ จำได้ไหม”

เพียงฝันเบิกตากว้างเล็กน้อย ที่เขามากับแฟนแต่บอกว่ามาหาเธอ

หัวใจเธอเหมือนมีอะไรหล่นวูบลงกลางอก

เตวิชญ์รีบหันไปมอง

“หมออิง……รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่”

สายตาเขาผสมความตกใจกับความระแวดระวัง

หมอน้ำอิงหัวเราะเบา ๆ อย่างร่าเริง

“อ๋อก็อิงขับรถตามหมอมาร์ชมาน่ะสิ อยากรู้ว่าหมอมาร์ชมาทำอะไรที่บริษัทนี้”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ในแววตากลับมีประกายคาดคั้นซ่อนอยู่

เพียงฝันอดไม่ได้ที่จะหันมามอง

เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่กลางวงสนทนาที่แสนจะอึดอัด และสายตาของเตวิชญ์ ยังคงมองเธออยู่

บรรยากาศระหว่างสามคนเงียบลงชั่วครู่เพียงฝันรู้ทันที ว่าเธอควรออกไปจากตรงนี้สักที

เพียงฝันยกมือขึ้นยิ้มสุภาพเหมือนเดิม

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันไม่กวนเวลาของทั้งสองคนดีกว่า”

หัวใจเธอเหมือนถูกบีบช้า ๆ แต่แววตากลับนิ่ง

เธอค้อมศีรษะให้

“ขอตัวก่อนนะคะ คุณมายด์”

แล้วเธอก็เดินผ่านเตวิชญ์ไป

โดยไม่หันกลับมาอีกเลย

เตชินีลอบหันไปกระซิบกับน้องชายทันที

“งานนี้นายคงหนีไม่พ้นแล้วล่ะ หมอมาร์ช”

เพราะแววตาที่หมอหนุ่มมองตามเพียงฝันไปนั้น

เวลาเขามองเพียงฝันจะเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแววตาอบอุ่นเกือบจะละลายใจเธอได้

การตามมาที่บริษัทวันนี้ มันทำให้เขา อยากรู้จักเธอมากกว่าเดิม

หมอน้ำอิงรีบยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเกาะแขนเตวิชญ์อย่างสนิทสนม

แม้จริง ๆ เตวิชญ์ไม่เคยแสดงว่ามีอะไรเกินเลย แต่ท่าทางนั้นก็แสดงความเป็น เจ้าของ ชัดเจน

จนเตชินีเลิกคิ้วตรงไปยังน้องชายทันที

“แฟนเหรอ”

น้ำเสียงชัดเจน ตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม

เตวิชญ์สบตาเพียงฝันสั้น ๆ ก่อนหันมาตอบน้ำเสียงเรียบเฉย

“หมอน้ำอิง เป็นเพื่อนครับ ไม่ใช่แฟน”

น้ำอิงยกมุมปากขึ้นนิดเดียว รอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูไม่ต่างจากการฝืนใจ

แต่ในดวงตากลับสั่นวูบ รำคาญปนไม่พอใจจนปิดไม่มิด

เธอหันไปมองเตชินีช้า ๆ เหมือนถูกตำหนิต่อหน้าคนอื่นโดยไม่ทันตั้งตัว

ความอึดอัดตีขึ้นมาจุกในอก ราวกับเพิ่งโดนหักหน้าแบบไม่ให้ตั้งตัวเลย

เตวิชญ์ยืนตรง สายตาเรียบเฉย แต่มีความแน่นอนในน้ำเสียง

“เราก็แค่เพื่อนกันจริง ๆ”

คำพูดนั้นหนักแน่นจนทั้งเตชินีและน้ำอิงต้องหยุดคิด

น้ำอิงกัดริมฝีปากเบา ๆ แต่ก็รู้ว่าเตวิชญ์พูดจริง

เตชินีชะงักเล็กน้อย แล้วยกคิ้วขึ้นอย่างไม่ปิดบัง

สายตาของเธอจับจ้องไปที่น้ำอิงอย่างพิจารณา

ราวกับกำลังประเมินว่า ผู้หญิงคนนี้ ไม่ธรรมดาแน่