3

เธอควรจะได้รับสิ่งดีๆ มากกว่านี้

มีแต่คนพูดกรอกหูเธอแบบนั้น แฟนหนุ่มของเธอ เขาไม่ได้หล่อเหลาสะดุดตา ภาวิชเป็นคนหน้าตาธรรมดาไม่ได้โดดเด่น เขามีเชื้อสายจีน ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน มองแล้วรื่นตา แต่ไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรสักอย่าง หนุ่มตี๋ ดูสะอาด ใจดี นั่นคือข้อเด่นของเขา

เขาคบกับเธอตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย ตอนนั้นชลกมลอกหัก และเขาก็เข้ามาปลอบโยน เธอประทับใจความน่ารักของเขา เขาพยายามที่จะดูแลเธอ แม้เขาจะไม่ค่อยมีเงินนัก แต่ก็ทำให้เธอประทับใจที่พยายามให้ของขวัญ พาเธอไปเที่ยวสถานที่ดีๆ

นั่นคือข้อดีของเขา ความพยายาม ความใส่ใจ ความรักที่มีให้เธอมากล้นไม่เสื่อมคลาย ความซื่อสัตย์

แต่...

มีคำว่าแต่ผุดขึ้นมาอีกแล้ว หญิงสาวยักไหล่ ก่อนจะถอนใจ เวลาตัดสินใจของเธอมันหมดลงไปแล้วล่ะ ทำได้เพียงแค่เลื่อนไปก่อน แต่จะยังไงก็ต้องแต่งกันอยู่ดี ยกเว้นจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเสียก่อนเท่านั้น

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า กางเกงยีนเอวสูงสีซีด กับเสื้อครอปตัวสั้น พิมพ์ลายการ์ตูน เธอรวบผมขึ้นสูง แต่งหน้าเล็กน้อย ดูอ่อนกว่าวัยในเครื่องแต่งกายแบบนั้น และดูน่ารักปนเซ็กซี่เพราะหุ่นของเธอ และแบบของชุดที่สวมใส่

ชลกมลเดินลงมาด้านล่าง พบกับพี่สาวที่รออยู่ที่โต๊ะอาหาร ฝ่ายนั้นกำลังรับประทานอะไรบางอย่างดูน่าอร่อย เมื่อเธอมองดูมันดีๆ ถึงกับย่นจมูกน้อยๆ กับสิ่งที่ธารกมลกำลังรับประทาน

"พี่ธาร นั่นกินปลาร้าหรือคะ อี๋"

"อร่อยนะชล กินกับข้าวต้มอร่อยดี"

เห็นเมนูประหลาดของพี่สาวแล้ว ก็ถึงกับขนลุกนิดๆ ขณะที่ธารกมลหัวเราะ เธอแพ้ท้อง และอยากกินแต่อะไรแปลกๆ ห้ามตัวเองไม่ได้ อาการอยากรับประทานนี่ ยาวนานมาจนถึงตอนนี้ สามีของเธอบางมื้อยังเลี่ยงหนีเธอไปกินที่อื่น ซึ่งเธอก็เข้าใจ ไม่ได้น้อยใจอะไรเขา

"ชลไม่ไหวจริงๆ ค่ะ ไม่ได้กระแดะนะพี่ธาร แต่กลิ่นมันแบบ..." ว่าแล้วก็เดินถอย

"ไม่ไหวจริงๆ"

"ปลาร้าต่วง กลิ่นก็แบบนี้ล่ะ"

ว่าแล้วก็ฉีกปลาร้าเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ น้องสาวทำหน้าพิกล ผู้เป็นพี่สาวหัวเราะคิก

"พี่ธาร อย่ากินมาก มันดิบไม่ใช่หรือคะ"

"แม่บ้านเค้าก็กลัวว่าพี่จะเป็นพยาธิ เค้าเอาไปต้มให้น่ะ อร่อยน้อยลงแต่ก็...ปลอดภัยมั้ง"

"โอ๊ย...ชลขอบายจริงๆ"

"เดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านตั้งโต๊ะให้ชลข้างนอกก็แล้วกัน"

ธารกมลว่า น้องสาวถอนใจเฮือกแล้วก็ถอยออกมานั่งตรงระเบียง ที่ทอดออกไปจากตัวบ้านเล็กน้อย มองเห็นสวนสวยที่ประดับตกแต่งไว้เป็นอย่างดี

อาหารเช้าของเธอ เป็นเบรคฟาสต์น่ากิน ประดับตกแต่งมาราวกับอยู่ในโรงแรมหรูๆ ชลกลมนึกถึงอาหารเช้าของพี่สาวแล้วก็สั่นหน้านิดๆ พลางบ่นพึม

"พี่ธารนี่ก็ประหลาด มีอาหารดีๆ หรูๆ กินดั๊นไปกินอะไรแบบนั้นก็ไม่รู้"

พี่สาวเธอมีโอกาสในชีวิตที่ดีกว่าเธอมากจริงๆ ชลกมลอดแวบคิดขึ้นมาไม่ได้ เปรียบเทียบอีกแล้ว เธอไม่ควรเปรียบเทียบแบบนั้นอะไรกับธารกมล พี่สาวที่เธอได้ดี มีความเป็นอยู่ที่ดี เธอก็ควรจะดีใจไปด้วยสิ แล้วทำไมเธอไม่ได้สิ่งดีๆ แบบธารกมลบ้างนะ คิดแล้วก็ยักไหล่ กัดกินแซนวิชไปพลาง เปิดดูโซเชียลในโทรศัพท์ไปด้วย

"กินอะไรเช้ายัยชล"

"อิ่มแล้วหรือคะพี่ธาร"

น้องสาวทักเมื่อธารกมลเดินอุ้ยอ้ายมานั่งด้วย ทางนั้นยิ้มกว้างส่งให้ ตลกที่ชลกมลทำเป็นผงะหนีเธอน้อยๆ

"อิ่มแล้วย่ะ แปรงฟันแล้วด้วย ไม่เหม็นขนาดนั้นสักหน่อย กลางวันนี้อยากกินอะไรล่ะพี่จะได้ให้แม่ครัวตั้งโต๊ะ"

"อะไรก็ได้ค่ะ จริงๆ แล้วธารว่าจะออกไปข้างนอก ไปซื้อของนิดหน่อย แล้วก็ไปดูของแต่งห้องที่คอนโดเพิ่มด้วย จริงสิพี่ธาร..." ชลกลมทำลังเล จนทางนั้นเลิกคิ้ว

"มีอะไร?"

"ชลลืมเอากระเป๋าถือใบเก่งมา แบบอยากยืมกระเป๋าแบรนด์ของพี่ธาร ที่พี่ธารเคยเอามาอวดชล ว่าพี่อ๋อซื้อให้ได้ไหม?"

"ได้สิ เอาไปเลยก็ได้นะ พี่ไม่ค่อยได้ใช้น่ะ"

ธารกมลว่า น้องสาวถึงกับกรี๊ดออกมาด้วยความดีอกดีใจ

"ได้จริงๆ เหรอพี่ธาร โอ๊ย! หลุยส์แท้นะพี่ธาร"

"อืม ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พี่มีอีกหลายใบ ให้ชลไปสักใบจะเป็นไรไป"

พี่สาวตอบยิ้มๆ ในความดีใจที่ได้ของแบรนด์ราคาแพง ชลกมลก็แอบรู้สึกแปลบๆ ในใจ

จริงสิ พี่สาวของเธอ พร้อมพรั่งสมบูรณ์ขนาดนั้น พี่เขยเธอก็เอาอกเอาใจเลี้ยงดูดีมาก ทำไม? ไม่เป็นเธอบ้างนะ

เธอไม่ควรเปรียบเทียบ น้อยอกน้อยใจอะไรเรื่องแบบนี้มันแล้วแต่วาสนาใครมัน พี่สาวเธอเป็นคนน่ารัก เป็นคนดี ก็ควรจะได้สิ่งดีๆ ก็ถูกแล้ว

จิตสำนึกดีๆ ของชลกมลแวบขึ้นมา เธอเอ่ยขอบคุณ แล้วเดินควงพี่สาวยิ้มหน้าบานไปหยิบเลือกกระเป๋าบนห้อง ธารกมลบอกว่าจะยกให้อีกใบสองใบ ถ้าเกิดว่าเธออยากได้

ธารกมลให้...น้องสาวอย่างไม่เสียดาย เพราะเธอรักน้องสาวของเธอมาก พ่อแม่ดูแลอบรมเธอในฐานะที่เป็นพี่ ที่เกิดก่อน ว่าควรรักน้อง เสียสละให้น้อง

เธอให้ชลกมลมาจนเป็นนิสัย

อีกฝ่ายก็เคยรับจนเป็นนิสัยเช่นกัน...

"ออกไปข้างนอก พี่ฝากแวะไปที่ร้านของพี่หน่อยสิ ไปเอาบัญชีกลับมาตรวจหน่อย"

"ได้ค่ะ"

ชลกมลรับปาก เธอได้กระเป๋าแบรนด์มาสามใบ ราคาของมันแพงจนเกินเธอเอื้อม หรือภาวิชจะซื้อมาให้เธอได้...

ภาวิช...อนพ

เธอถอนใจ พลางยักไหล่ อาจจะเพราะแพนิกของการเป็นเจ้าสาวกระมัง เธอถึงได้รู้สึกอะไรแปลกๆ กับแฟนหนุ่ม เธอจะต้องกอบกู้ความรู้สึกต่างๆ คืนมา หรือไม่ก็...

................................................................................................................................

"โอ้ว คุณอ๋อ อ๊า..."

"เบาๆ ชูว์ เดี๋ยวคนได้ยิน"

เสียงกระซิบกระเส่าดังขึ้น พร้อมกับจังหวะกระแทกแรงๆ ทำให้ฝ่ายหญิงที่กำลังหันหลังให้เขา เสียวสะดุ้ง มือของอนพเอื้อมปิดปากหล่อน มีเพียงเสียงครางเบาๆ ลอดออกมาอู้อี้ มือของเขาอีกข้างสอดเข้าไปในเสื้อพนักงานที่หลุดรุ่ย บีบเคล้นเต้าทรวงนั้นอย่างมันมือ

สะโพกของเขาสาวเร็วขึ้น เร็วขึ้น ความสาวตอดรัดเขาจนใกล้จะระเบิด

อา...

เขากระแทกอีกสองสามหน ก็ปลดปล่อย ฝ่ายหญิงถึงกับขาอ่อน ทรุดลงนั่งคุกเข่ากับพื้น เขาถอดถอนตัวออกมา รูดถุงยางทิ้งลงในถังขยะ ก่อนจะเดินออกมา ตัวเบาไปเลยทีเดียว เขามองความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจก ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยข่วนเล็กๆ ตรงบริเวณหน้าอกที่กระดุมเปิดออก จึงกลัดกระดุมเม็ดบนเสีย

"จะกลับบ้านนอกจริงๆ น่ะเหรอ"

เขาเอ่ยเปรยๆ เมื่อร่างอวบของใครบางคนเดินตามหลังออกมา ทางนั้นกัดริมฝีปาก แล้วเอ่ยเสียงเบา

"ค่ะ"

"กลับไปทำไม?"

"อิ๋วจะกลับไปแต่งงานค่ะ"

เธอก้มหน้างุดลง อนพกลืนน้ำลาย แล้วหันมาหาเธอ เขาเอามือล้วงกระเป๋ายืนตัวตรง ดูห่างเหินไม่เหมือนกับเมื่อกี้สักนิด หญิงสาวคิดแล้วน้อยใจแทบจะน้ำตาตก

"อ้อ...ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีด้วยนะ"

"คุณอ๋อ"

เสียงของเธอร้องเรียกไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกจากตรงบริเวณนั้น บริเวณที่เขาเลือกเป็นที่เสพสมกับเธอ นั่นก็คือห้องน้ำ

"มีอะไร?"

อนพสะดุ้งน้อยๆ เกรงว่าอีกฝ่ายจะกำลังเรียกร้องอะไรจากเขา เขาแอบลักลอบได้กับพนักงานสาวของสปาของภรรยามาระยะหนึ่งแล้ว หล่อนเป็นคนซื่อ สวย และตอบสนองได้ดีเหลือเกิน แต่ก็เพียงเท่านั้น เขาใช้หล่อน...และก็ให้ตอบแทนหล่อนสมน้ำสมเนื้อไปแล้ว

"เอ่อ...ลาก่อนนะคะ อิ๋วคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว"

"อืม...เดี๋ยวยังไงไปรับเงินที่บัญชีล่ะ ฉันจะบอกเขาไว้ให้"

"คุณอ๋อ"

อิ๋วเกินจะห้ามตัวเองได้ เธอวิ่งมากอดเขาจากด้านหลัง อนพรีบปลดแขนของเธอออก มองกวาดไปทั่ว โล่งอกที่ไม่มีคนเห็น เขาจับแขนเธอไว้ น้ำตาของเธอทำให้เขาถอนใจเพียงเล็กน้อย แต่...นี่ล่ะผู้หญิง มารยาแบบนี้ เขาคุ้นกับมันแล้ว ไม่ได้ตกใจหรือรู้สึกอะไรมากนัก

"อย่าทำแบบนี้อีกอิ๋ว เดี๋ยวมีคนเห็นเข้า เราทั้งสองคนจะลำบาก"

"อิ๋วขอโทษนะคะ แต่อิ๋ว ระ"

เธอจะบอกความในใจออกมา แต่เขาใช้นิ้วปิดปากเธอไว้เสีย แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน

"เอาเถอะ ฉันรู้ว่าอิ๋วเสียใจ ฉันจะโอนเงินเป็นค่าช่วยแต่งงานให้ ขอให้โชคดีนะ"

"ค่ะ"

อิ๋วก้มหน้า น้ำตาหยดลงมาทันที จะยังไงเธอกับเขาก็มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง เธอหลงรูปลักษณ์ของเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การที่เธอยอมเขานั้น เงินทองเธอไม่ได้คิดถึงเลยสักนิด ถึงจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้เพราะเขามีภรรยาแล้ว แถมทางนั้นก็ตั้งท้อง เขาไม่มีทางเลิกกับภรรยามารับเธอเป็นภรรยาออกหน้าแน่

แต่...ต่อให้เป็นเมียลับที่ไม่ได้อะไรจากเขาเลยสักบาท อิ๋วก็อยากอยู่ในตำแหน่งนั้น

แต่ดูเหมือนเขาจะดีอกดีใจที่เธอบอกว่าจะลาออกไปแต่งงาน

เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาอยากได้แต่อะไรจากเธอ

อนพเห็นสภาพของชู้รักแล้วก็นึกสงสาร จึงอาสาไปส่งเธอที่หอพักที่อยู่ไม่ไกลจากสปานักและจัดการสั่งลาให้เธออีกหน พร้อมกับโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอจำนวนหนึ่ง

เอาน่ะ

ถือว่าจบกันด้วยดี

เขาผิวปากหวือ ขณะที่กลับมาที่สปาอีกหน บอกกับแผนกบัญชีไว้ว่าอิ๋วมาลาออกกับเขาแล้ว แปลกที่สาวๆ พนักงานคนอื่น ไม่มีใครรู้ว่าอิ๋วจะลาออกไปแต่งงาน

อนพหัวเราะเบาๆ เมื่ออยู่ลำพัง นึกทบทวนเรื่องของหล่อน...อ้อ...คงจะมารยามากกว่า แต่ก็...ถือว่าได้จบลงไปด้วยดีล่ะ คงจะต้องให้คนตามสักพัก หลังจากที่เลิกกันแล้ว ว่าหล่อนกลับไปบ้านแล้วจริงๆ จะไม่มาวุ่นวายอะไรกับเขาอีก

เขามักจะกลบ...ร่องรอยของตัวเองได้มิดเสมอ

อนพ คือผู้ชายในฝัน สามีที่ดี น่าเป็นแบบอย่าง ในสายตาของสังคม

ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นอย่างไร