ตอนที่ 7

ในเวลาเดียวกันเจย่าก็กำลังเดินห้างกับพี่สาวก่อนที่คนเป็นพี่จะต้องพาลูกและสามีกลับบ้านต่างจังหวัด

“เจน้องดูเสื้อผ้าร้านนี้สิสวยๆ ทั้งนั้นเลยพี่ว่าเราเข้าไปเลือกดูหน่อยดีไหม เดี๋ยวพี่จะซื้อให้สักสองสามชุด” หญิงสาวมองหน้าพี่ของเธอก่อนรีบส่ายหน้า

“ไม่เอา พี่จะมาซื้อให้เจทำไมล่ะ”

“ต้องซื้อสิ อาทิตย์หน้าน้องเจของพี่ต้องไปเป็นเลขาคนสวยของคีรินแล้วไม่ใช่เหรอ” เมื่อได้ยินคำถามแกมชมเช่นนั้นคนฟังก็เผยยิ้ม ตั้งแต่มาถึงเธอก็ยังไม่ได้เจอพี่คีรินเลยนี้น่า ถ้าจะไปเจอกันครั้งแรกที่บริษัทเลยในรอบหลายปี เธอก็อยากจะดูดีที่สุดในสายตาเขาเช่นกัน

“งั้นก็ได้ค่ะ พี่ช่วยดูให้เจด้วยนะว่าชุดไหนสวยชุดไหนเจใส่แล้วออร่าจับนะ”

“ได้แน่นอน” พี่สาวเอ่ยพลางรีบพากันเข้าไปในร้าน แจมมี่จับชุดที่คิดว่าจะเข้ากับน้องสาวของเธอมาสี่ห้าชุด แล้วให้เจย่าเข้าไปเปลี่ยนทีละชุดออกมาให้เธอดู

“พี่คินขาเนเน่หิวข้าวแล้วน่ะ พี่คินพาเนเน่ไปกินข้าวหน่อยสิ” ซึ่งทางด้านนอกอนาคินได้พาสาวคู่นอนของเขามาเดินห้างแก้เบื่อ สายตาคมเหลือบไปเห็นสาวสวยคุ้นตาแวบๆ จากที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อกี้ก็เผยยิ้ม เขารีบหันมาบอกผู้หญิงข้างกาย

“แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ”

“ชาบูค่ะ ได้ไหมคะ” หญิงสาวตอบมาพร้อมแววตาอ้อน อนาคินพยักหน้าให้

“งั้นไปรอที่ร้าน ฉันขอไปห้องน้ำก่อน” เขาตอบด้วยท่าทีไม่ใส่ใจนัก หญิงสาวคนนั้นก็ดีใจรีบทำตามเขาอย่างว่านอนสอนง่าย พอเธอเดินหายไปแล้วชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงตรงหน้า เขาแอบเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนมองเธอ เจย่า เธอกำลังสวมเสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูพาสเทล คอเหลี่ยม มีซิปรูดตรงกลางอก จับคู่กับกระโปรงเอวสูงทรงสอบสีเดียวกันยาวคลุมเข่าซึ่งเข้ากับหญิงสาวเป็นอย่างมาก ใบหน้าของเธอดูสดใสร่าเริงแลเหมือนจะชอบชุดนั้นมากอยู่ ทำให้อนาคินเผลอยิ้มตาม จนเห็นว่าหญิงสาวเดินกลับเข้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดเขาก็ยืนจ้องรอลุ้นว่าชุดต่อไปจะทำให้เธอออกมาดูดียิ่งกว่าชุดเมื่อกี้มากน้อยแค่ไหน

“เจ~พี่ขอไปรับโทรศัพท์แป๊บน่ะ” แจมมี่ร้องบอกกับน้องในห้องแต่งตัวก่อนเดินหายออกไปคุยโทรศัพท์ แต่ดูเหมือนว่าเจย่าจะไม่ได้ยินที่พี่สาวบอก ทำให้เธอยังแต่งตัวแล้วเดินออกมาโชว์ด้วยท่าทีน่ารัก แต่พอลืมตาขึ้นดวงใจของหญิงสาวก็เต้นแรง เธอชะงักจ้องหน้าคนมาใหม่ที่นั่งอยู่ตรงโซฟาแทนที่พี่สาวของเธอ

“พี่คิน!” เมื่อแยกออกว่าคนตรงหน้าคือแฝดน้องมุมปากหญิงสาวก็หุบลง

“พี่เข้ามาได้ยังไง นี้มันร้านเสื้อผ้าผู้หญิงนะ” เธอถามกับเขาพลางมองหาพี่สาวไปรอบๆ

“ทำไมเหรอ ร้านเสื้อผ้าผู้หญิงติดป้ายห้ามว่าไม่ให้ผู้ชายเข้าหรือไง” เขาลุกจากโซฟาแล้วก็ทำเป็นเดินไปดูชุดนู้นชุดนี้.

“แล้วพี่เห็นพี่แจมไหม” เธอถามถึงพี่สาวกับเขา

“เห็นเดินออกไปคุยโทรศัพท์นะ” เขาตอบแต่ไม่มองหน้ามือพลันจับชุดนอนลายเสือขึ้นมา แล้วทำยื่นไปทาบกับตัวหญิงสาว เจย่าตาโตรีบตะคอกว่าเขา

“พี่ทำอะไรนะ!! ทะลึ่ง!”

“อะไร! แค่จับดูว่ามันเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าฉันจะซื้อให้เธอสักหน่อย” เขาเอ่ยพร้อมเผยยิ้มมุมปากแล้วก็เดินไปอีกมุมหนึ่ง เนื่องจากเห็นว่าพี่สาวของเจย่ากลับมาแล้ว อนาคินแอบไปหลบมุมแล้วมองสองพี่น้องเป็นพักๆ จนทั้งคู่เลือกของจ่ายเงินและเดินออกไป

“ทำไมผู้หญิงสองคนนั้นเขาไม่เอาชุดนี้ด้วยล่ะครับ” อนาคินถามกับพนักงานถึงชุดสีชมพูพาสเทลที่เห็นว่ามันสวยและเข้ากับเจย่ามากแต่ดันเป็นชุดที่เธอไม่เลือก

“อ๋อคุณลูกค้าเขาบอกว่าวันนี้ให้พี่สาวจ่ายให้จึงยังไม่รับนะคะ” เขาฟังพนักงานพูดแบบนั้นก็เข้าใจได้ในทันทีเพราะราคาในป้ายมันก็แพงมากสมควร ยัยนั่นคงจะเกรงใจพี่สาวอยู่เหมือนเดิมสินะ อนาคินก้มมองชุดนั้นอีกรอบ เขาเองตอนนี้ก็เหลือเงินเก็บอีกไม่มาก หากเขาจะเอาชุดคงจะต้องซิ่งกลับบ้านเลย เขาละสายตาจากชุดแล้วเงยหน้ามองพนักงานสาวตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ผมเอาชุดนี้ใส่กล่องของขวัญให้ด้วยนะครับ” แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจ เมื่อพนักงานรับชุดไปชายหนุ่มก็ยืนอมยิ้ม

อนาคินบึ่งรถกลับมาที่คอนโดพร้อมนั่งจ้องกล่องของขวัญบนโต๊ะ

“ซื้อมาทำไมวะ ลืมคิดไปเลยว่ายัยนั่นเกลียดขี้หน้าเราอยู่” เขามีสีหน้าละห้อย

“ถ้าเราเอาไปให้ในนามตัวเอง ยัยเจคงจะไม่รับแน่” อนาคินถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะนึกอะไรออกแล้วรีบจับกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มนิ่งงันมองกระดาษโน้ตอยู่พักหนึ่ง พลันยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

“แม่ง…ก็แค่เสื้อผ้าชุดเดียวเอง จะไปจริงจังอะไรนักหนาวะ” ชายหนุ่มถอนหายใจอีกรอบ

“แต่ยังไงก็ซื้อมาแล้ว” ในขณะเดียวกันมือถือของเขาก็สั่น อนาคินหยิบขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นเนเน่ที่โทรมาตาม ก็แหงสิ เขาเล่นเทเธอเอาเงินไปซื้อชุดให้สาวอีกคนจนหมดแล้วหนีกลับเสียขนาดนี้

“เอาไงดีวะ” ชายหนุ่มมีความลังเลว่าจะรับดีหรือเปล่า แต่เพราะตระหนักได้ว่าเนเน่ก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น เขาจึงกดตัดสายแล้วพิมพ์แชทตอบไปแบบโกหกว่า ‘ฉันปวดท้องเลยกลับแล้ว’ จากนั้นอนาคินก็โยนมือถือทิ้งไปที่โซฟาอีกตัว แล้วหันมาสนใจกระดาษกับของขวัญตรงหน้าต่อ