ตอนที่ 8

ณ บ้านสองชั้นทรงโมเดิร์นที่ตั้งเรียงรายกันไปตามริมถนน เวลาแสงแดดยามเย็นกำลังสวยงามพร้อมลาขอบฟ้า คีรินหลังจากเคลียร์งานที่เขาเอามาศึกษาต่อบนห้องทำงานเสร็จ ได้เดินลงมาสูดอากาศด้านนอก ชายหนุ่มมองไปที่ข้างบ้านซึ่งเป็นบ้านของสาวผมบลอนด์คนนั้นพลางเผยยิ้มเบาๆ

“นี่ฉันกำลังเป็นอะไรเนี่ย” เขาบ่นให้กับความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพลางส่ายหน้าพัลวัน

โคร่ม!!! เสียงดังจากบ้านหลังนั้นทำคีรินชะงักหันพรวดไปจ้องอีกรอบ

“คุณ!!!” ชายหนุ่มรีบเดินไปเกาะรั้วแล้วเรียกชื่อของเธอ

“คุณโซเฟีย! คุณครับ!!” สายตาคมรีบสอดส่องเข้าไปในบ้านทุกช่องทางที่จะทำได้เพราะแอบเป็นห่วงว่าคนในบ้านจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า

“ทำไมเธอไม่ตอบ เอะ!” เขาเห็นแวบหนึ่งว่าร่างเล็กด้านในล้มลงไปกองกับพื้น ขายาวพลันสาววิ่งมาที่รั้วหน้าบ้าน คีรินดึงประตูรั้วสีขาวหน้าบ้านโซเฟีย พอเห็นว่าเธอไม่ได้ล็อกพอดี เลยเปิดและวิ่งเข้าไป

“คุณ!! คุณโซเฟีย!” เขาตกใจมากที่เห็นว่าหญิงสาวนอนล้มอยู่กลางบ้าน คีรินรีบคุกเข่าลงสำรวจ จึงเห็นว่าเท้าของเธอนั้นบวมแดงแถมตัวก็ยังร้อนอีกด้วย

“คุณมีไข้นี่!!” เขาซ้อนร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนทันที พลันรีบพามาขึ้นรถที่บ้านของเขาแล้วขับออกไปส่งโรงพยาบาล

“อือ” โซเฟียงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าและสับสนเธอยืดแขนบิดขี้เกียจไปหนึ่งทีก่อนจะลืมตาขึ้น พร้อมกับความตกใจที่เห็นว่าชายหนุ่ม ผู้กำลังวิ่งเล่นในหัวใจเธอยืนส่งยิ้มให้อยู่

“น่ารักจัง” คีรินสบถออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดอย่างลืมตัว ทำให้โซเฟียที่ตกใจดีดตัวลุกนั่งอยู่นั้นเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรเหรอคะ” ชายหนุ่มนิ่งชะงักไปก่อนหันมามองเธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เปล่าหรอก ว่าแต่คุณเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม เพลียหรือเปล่าแล้วขายังรู้สึกเจ็บไหมครับ” หญิงสาวรีบก้มสำรวจตัวเองตามที่เขาถามก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่เท่าไหร่แล้วนะคะ แต่ตอนที่อยู่บ้านนะเจ็บมากเลย ตัวก็ร้อนด้วย” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มแตะมุมปากทุกครั้งที่มองหน้าเขา

“คุณหมดสติไปนะเพราะมีไข้ ตอนนี้หมอให้ยาลดไข้กับแก้อักเสบที่ข้อเท้าให้แล้ว”

“ไม่น่าล่ะไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แล้วค่ะ ว่าแต่คุณเป็นคนพาฉันมาส่งที่นีเหรอ” คีรินพยักหน้าให้พร้อมมองตาเธอที่กำลังจ้องเขาด้วยใบหน้าแดงๆ

“ถ้างั้นเรากลับกันเลยไหมครับ นี่มันก็จะดึกแล้วนะ” เขาเอ่ยชวนอย่างเกๆ กังๆ โซเฟียมองดูด้วยความชอบก่อนเธอจะเอะใจได้

“เอ้อ! นี่ฉันหลับไปนานมากเลยเหรอคะ”

“ก็สามชั่วโมงพอดีนะ หมอเขาบอกว่าถ้าคุณตื่นแล้วและอาการดีขึ้นไม่ได้เป็นอะไรมากก็ให้กลับบ้านได้เลย ผมก็เลยรอคุณตื่นก่อน กลัวว่าคุณจะกลับบ้านเองไม่ไหว” หญิงสาวมองเขาด้วยความซาบซึ้ง

“ทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะคะ ช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ ถึงบ้านแล้วให้ฉันทำกับข้าวเลี้ยงนะคะ” ชายหนุ่มนิ่งไปครู่ เขาพยักหน้ารับ ก่อนเข้ามาพยุงเธอที่กำลังจะลุก

“ค่อยๆ เดินนะครับหมอบอกว่าคุณยังใช้ขาที่เจ็บมากไม่ได้นะ เดี๋ยวมันจะอักเสบเพิ่ม”

“ขอบคุณค่ะ ว้ายๆ” หญิงสาวเดินเซถลารีบคว้าเอวของคีรินอย่างลืมตัว ทำให้ตัวเขาขยับเข้าไปชิดเธอ จมูกโด่งของทั้งคู่แนบเข้าหากันอย่างไม่ได้นัดหมาย เสียงลมหายใจดังแผ่วๆ ราวพวกเขากำลังกลั้นหายใจ ดวงตาสบกันเปล่งประกายดั่งดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรี ตึกตักๆ

“เอ้อ ขอโทษค่ะ” เธอค่อยๆ ดันตัวเองออกจากเขาอย่างนึกเสียดาย ทั้งคู่หันหน้าหนีกันไปคนละทางเพราะต่างคนต่างเขินอายให้อีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าเราค่อยๆ เดินกันไปเถอะนะ” คีรินหันกลับไปจ้องที่หญิงสาวอีกครั้งพลางจับมือเธอมาคล้องแขนเขาไว้ เพื่อไม่ให้เธอเสียหลักจะล้มลงไปอีก

“ขอบคุณมากเลยนะคะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจังเลย” ทั้งคู่เดินไปพร้อมคุยกันไป

“ไม่เป็นไรครับ น่ารักดีออก” หญิงสาวชะงักเงยหน้ามองเขาด้วยใบหน้าแดง

“จริงเหรอคะ เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีใครมาชมฉันแบบนี้”

“เหรอครับ ถ้าอยู่ใกล้ผม อาจจะได้ยินผมเผลอชมคุณทุกวันเลยก็ได้” โซเฟียหน้าร้อนเขินเขาจนพูดไม่ออก แทนที่เธอควรจะหยอดเขาไปให้มากกว่านี้แท้ๆ แต่เธอดันมาเสียอาการเพราะเขาชมเธอตามมารยาทเนี่ยน่ะ หญิงสาวกอดแขนเขาไว้แน่น พลางก้มหน้ามองพื้นยังไม่กล้าแม้จะสบสายตากับเขาด้วยซ้ำ

บ้านฤทธา

“มานั่งเศร้าอะไรอยู่ตรงนี้ลูกสาวพ่อ” หลังทานข้าวเย็นเสร็จจิรกิตติ์ที่เห็นว่าลูกสาวแอบเดินออกมานั่งเงียบๆ คนเดียวที่สวนหลังบ้าน เขาจึงเดินออกมาหา

“พี่แจมมี่พาหลานๆ กลับหมดแล้วเจก็เลยไม่มีคนให้คุยด้วยเฉยๆ ค่ะ” เธอหันมามองพ่อที่ย่อนก้นลงนั่งข้างๆ กันที่ม้านั่ง

“จริงสินะ แป๊บๆ ลูกๆ ของพ่อก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว” จิรกิตติ์เงยหน้ามองท้องฟ้า “วันนั้นที่พี่สาวของลูกเกิดพ่อยังจำได้ดีเหมือนว่ามันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้อยู่เลย พอมาวันนี้แจมมี่ดันมีสามีและมีหลานให้พ่อ แถมไม่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับพ่อและแม่อีกแล้ว” เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่มีแววตาที่พึงพอใจอยู่ไม่น้อย “ลูกสาวที่เคยวิ่งเล่นอยู่บ้านนี้กลายเป็นเหมือนแขกของบ้านทุกครั้งที่กลับมา และทิ้งความคิดถึงเอาไว้เมื่อเธอต้องกลับไป” เจย่ามองคุณพ่อของเธอด้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“ไม่เอาสิคะคุณพ่อ พูดแบบนี้เดี๋ยวเจก็จะอยู่เกาะคุณพ่อกินไปจนตายหรอก” จิรกิตติ์หันมายิ้มให้ลูก

“ไม่ได้ ปีนี้ลูกก็ 24 แล้วนี่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความเป็นห่วงและหวงอยู่นิดๆ “ถึงพ่อจะอยากเก็บลูกไว้ให้อยู่กับพ่อกับแม่มากแค่ไหน พ่อก็คงทำแบบนั้นไม่ได้” เขายกมือขึ้นลูบหัวของเธอ

“แต่พ่อขอให้ลูก เลือกคนที่จะมาอยู่ด้วยกัน ด้วยหัวใจของลูกนะเข้าใจไหม คนที่ลูกรักเขาแล้วเขาก็ต้องรักลูก” เจย่ามองหน้าพ่อด้วยแววตาซาบซึ้ง

“คนคนนั้นไม่ต้องดีไปหมดทุกอย่างก็ได้ ขอแค่เขาดีกับลูกพ่อทุกอย่างก็พอ” ประโยคนี้มันทำให้เจย่าอดนึกถึงพี่คีริน พี่ชายแสนดีของเธอไม่ได้ หญิงสาวยิ้มเขินแล้วกระซิบพูดกับพ่อเสียงเบา

“แล้วถ้าเป็นพี่คีรินล่ะคะ คุณพ่อว่าพอได้ไหม” จิรกิตติ์เลิกคิ้วในทันที พลางถามลูกกลับด้วยความสับสน

“คนที่ลูกอยากจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตคือคีรินจริงๆ เหรอลูก พ่อคิดว่าลูกแค่ปลื้มเขา แล้วพี่เขาก็เป็นแค่คนที่ลูกชอบในวัยเด็กเสียอีก” คำถามของบิดาอดสร้างความลังเลในใจให้หญิงสาวไม่ได้

“แต่ว่าตั้งแต่เกิดมาผู้ชายที่ดีกับเจที่สุดรองจากคุณพ่อแล้วก็พี่จอน ดูเหมือนจะมีแค่พี่คีรินนี่ค่ะ”ใช่! ก็เขาอบอุ่นกับเธอที่สุด จนเธอไม่เคยคิดจะไปชอบใครเลยตั้งแต่เล็กจนโตเพราะว่าเธอยึดเอาคีรินเป็นต้นแบบของผู้ชายที่เธอชอบ

“แต่ความดีกับความรักมันไม่ใช่สิ่งเดียวกันหรอกนะลูก” คำพูดนี้ของพ่อทำเจย่าหลุดจากความคิดแล้วหันมาสบตาด้วยอีกครั้ง “บางทีคนที่ดีกับเราก็อาจจะไม่ใช่คนที่เรารักจริงๆ ส่วนคนที่เรารักเขาก็อาจจะไม่ได้ดีกับเราเสมอไปนะ พ่อไม่อยากให้ลูกสับสนน่ะเจย่า” คนฟังก้มหน้าดั่งคิดตามคำที่พ่อบอก

“แล้วจะต้องทำยังไงเราถึงจะไม่สับสนล่ะคะ” จิรกิตติ์อมยิ้ม

“ใช้ใจไง” คนพูดมองมาที่เธอด้วยความเอ็นดู “เดี๋ยวพอลูกไปทำงานได้อยู่ใกล้ชิดเขา ลูกก็จะรู้เองแหละว่าจริงๆ เขาเป็นแค่คนที่ดีด้วย เป็นแค่คนที่ลูกรักหรือว่าเป็นทั้งสองอย่าง” หญิงสาวพยักหน้า พยายามที่จะเข้าใจแม้จะยังสับสน จนคุณพ่อของเธอลุกขึ้น

“มันดึกมากแล้วไปเข้านอนเถอะ นั่งอยู่ตรงนี้ยุงมันเยอะนะลูก” เขาเอ่ยบอกพอเธอพยักหน้าให้ จิรกิตติ์ก็เดินกลับเข้าบ้านไปก่อน เจย่าจึงทำได้เพียงครุ่นคิด

“ถึงเขาจะเป็นทั้งสองอย่างแบบที่พ่อพูดสำหรับเรา แต่สำหรับเขา….เราจะได้เป็นอะไรนะ” เธอเอ่ยอย่างน้อยใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าพี่ชายคนที่เธอชอบ คิดกับเธอเช่นไร นี่ขนาดเธอกลับมาหลายวันแล้วเขายังไม่โทรหรือแวะมาเยี่ยมเลยสักครั้ง

“ไม่ใช่ว่าพี่มีคนรักไปแล้วหรอกนะ” เธอบ่นๆ ไปกับอากาศก่อนที่จะสะดุ้งให้เสียงเรียกจากแม่บ้าน

“คุณหนูมาอยู่นี่เอง พี่ไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ” เจย่ารีบหันไปมองแม่บ้านสาวที่เดินมาพร้อมกับกล่องสีชมพูผูกริบบิ้นสีแดงดูสะกดตา

“พี่อ้อมมีอะไรจ๊ะ”

“เมื่อกี้มีคนมากดออดหน้าบ้านนะคะพี่เปิดออกไปแล้วเจอเจ้ากล่องนี้วางอยู่ มีจดหมายอยู่ด้วยเห็นจ่าหน้าซองเป็นชื่อคุณหนู เลยเอามาให้” แม่บ้านส่งกล่องใบนั้นให้กับเธอ

“ขอบใจนะพี่” เจย่ารับไว้พลางใช้มืออีกข้างหยิบซองจดหมายเล็กๆ อันนั้นขึ้นมาดูเธอยิ้มกว้าง แล้วเดินเอากลับไปเปิดที่ห้อง