บทที่ 10 ไม่ผ่าน!

“คั่วสาวที่ไหนกัน เฮียทำแต่งาน กลับจากภูเก็ตก็มาคุยงานต่อกับไอ้ฟรานเลย…. เราด้วยโตแล้วยังหวงพี่ชายอยู่ได้” แม้ว่าเทียร์จะไม่ได้แสดงอาการใดๆ ให้เห็น แต่ผมก็รีบแก้ตัวไว้ก่อน ซึ่งความจริงมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่มาเหยียบเมืองไทยยังไม่ได้คั่วผู้หญิงคนไหนเลย ก็รอคั่วกับเธอคนนี้อยู่ไง ไม่รู้ว่าจะได้คั่วรึเปล่า

“ไม่ได้หวงซะหน่อย แค่มีคนที่จองไว้ให้แล้วต่างหาก”

“จองไว้? ใครเหรอบอกเฮียได้ไหม?” ถามไปเพราะอยากรู้ว่าใครกันที่เฟรจะยอมให้เป็นเมียไอ้ฟราน ก็เล่นหวงพี่ชายมาแต่ไหนแต่ไร

ทว่าผมอยากตะโกนบอกน้องสาวเพื่อนดังๆ ว่า คนนี้ไม่ได้ เฮียจองแล้วววว!!! เมื่อเห็นเฟรชี้นิ้วไปทางเทียร์

“เทียร์….เพื่อนสนิทเฟรเอง สวย เก่ง ขยัน ผ่าน! ผ่าน! ผ่าน! 3 ผ่านเลย”

ไม่ผ่านโว้ยยยย!!! ไหนเทียร์บอกว่าไอ้ฟรานเป็นแค่พี่ชายไง

ผมจึงเบนสายตาตั้งคำถามไปที่เทียร์  ซึ่งเธอสบตาผมและส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ เลยทำให้ผมเกือบหลุดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แต่ก็ต้องเม้มปากซ่อนรอยยิ้มไว้เพราะกลัวเฟรจะสังเกตเห็น

“ดูหน้าเพื่อนเราก่อน ว่าเขาอยากได้พี่ชายเราไหม”

“เทียร์มันไม่เคยมองผู้ชายคนไหนหรอกค่ะ วันๆ มีแต่เรียนกับงาน” เฟรถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมโอดโอยที่ชงเพื่อนสนิทให้พี่ชายตัวเองไม่สำเร็จ

“แล้วเมื่อกี้เฮียเดินมาพร้อมเทียร์หนิ รู้จักกันเหรอคะ” จู่ๆ เฟรย่าก็เปลี่ยนเรื่อง เล่นเอาผมหาคำตอบไม่ทันเลยทีเดียว

ผมเห็นเทียร์มีสีหน้าอึกอักเหมือนกัน เธอคงไม่อยากให้เฟรรับรู้เรื่องระหว่างเรา ซึ่งผมเองก็เช่นกัน เท่านี้เห็นเทียร์มีความสำคัญกับสองพี่น้องไม่น้อย เพราะฉะนั้นไอ้ฟรานกับเฟรไม่รู้เรื่องที่ผมกำลังยื่นขอเสนอเลี้ยงดูเทียร์ดีที่สุด! 

“เฮียเจอเพื่อนเราที่เลาจน์น่ะ” เลือกตอบแบบกว้างๆ ไม่ได้โกหกแค่บอกไม่หมด

“เฮียไปพักที่นั่นด้วยเหรอคะ ไหนเฮียฟรานบอกว่าเฮียซื้อ

เพนต์เฮาส์แล้ว” ดีที่เฟรไม่ติดใจว่าผมกับเทียร์รู้จักกันขั้นไหนยังไง

แล้วเปลี่ยนประเด็นถามเรื่องเพนต์เฮาส์แทน

“พอดีเขาส่งห้องล่าช้านิดหน่อย แต่ตอนนี้เสร็จแล้วเฮียพึ่งย้ายเข้าเมื่อวาน”

“เห็นไหมบอกให้จ้างเฟร” ผมกระตุกยิ้มขำกับคนร้อนวิชา ยังเรียนไม่จบแต่อยากให้ผมจ้างไปตกแต่งภายในที่เพนต์เฮาส์ที่ผมพึ่งตัดสินใจซื้อก่อนรู้ว่าจะต้องมาปักหลักอยู่ที่เมืองไทยสักพัก ไม่ได้ซื้อเพราะแค่จะมาอยู่แค่สองเดือน แต่ตั้งใจว่าหลังจากนี้จะมาเจาะธุรกิจที่เมืองไทยมากขึ้น เลยซื้อเอาไว้ เพราะผมรักการเป็นส่วนตัว อยากมีพื้นที่เป็นของตัวเอง

“ไปเรียนให้จบแล้วเอาเกรดสวยๆ มาให้เฮียดู ถ้าทำได้เดี๋ยวจะให้ไปตกแต่งภายในที่โรงแรมที่ภูเก็ต”

“เฮียพูดแล้วนะ เตรียมตัวจ้างเฟรกับเทียร์ได้เลย” คนหลังเนี่ยอ้าแขนรอรับอยู่เสมอ ให้เธอกรอกตัวเลขค่าจ้างเองก็ยังได้ ผมทุ่มสุดตัวและจะปักหลังอยู่ที่ภูเก็ตดูแลชนิดที่ว่ายุงไม่ไต่ไรไม่ให้ตอมเลย

“เรียนจบเมื่อไหร่เอาใบเกรดมาให้เฮียดูได้เลย ถ้าดีพอจะให้เซ็นสัญญาทันที” ระหว่างที่คุยกับเฟรผมก็เหลือบตาไปมองทางเทียร์ที่ยืนข้างๆ เฟรไปด้วยเป็นพักๆ เห็นเธอกำลังอมยิ้มบางๆ คงจะสนใจมาทำสัญญากับผมสินะ

“เฮียไคนี่ใจป๋าเหมือนที่เฮียฟรานเคยบอกไว้ไม่ผิด”

“แต่เฮียคงสู้เฮียแคสเปอร์ของเราไม่ได้หรอก”

‘แคสเปอร์’ คือน้องชายคนเดียวของผมเอง มันสนิทสนมกับเฟรย่ามานานหลายปี ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกตอนฟรานซิสไปเที่ยวหาผมที่ฮ่องกง และหลังจากนั้นเฟรก็มักจะติดสอยห้อยตามฟรานซิสไปด้วยทุกครั้งและไปไงมาไงไม่รู้ถึงไปสนิทกับคนพูดน้อยอย่างน้องชายผมได้ เห็นทีไรก็มีแต่เฟรที่พูดพร่ำเพ้ออยู่คนเดียว อารมณ์เหมือนนั่งคุยกับต้นไม้ เพราะน้องชายผมมันลืมเอาปากมาเกิดด้วย มันพูดน้อยมาก บุคลิกห่ามๆ มองหาความอบอุ่นไม่เห็น แต่มันกลับดูแลเอาใจใส่ตามใจเฟรทุกอย่าง ซึ่งผมโคตรจะแปลกใจเลย เพราะตั้งแต่มันเกิดมา เฟรคือผู้หญิงคนเดียวที่แคสเปอร์ทำแบบนี้ด้วย

“เฟรว่าเฮียไคสายเปย์กว่า” คนเขินตัวบิดเป็นเกลียวยังแถต่อ เพราะอยากได้งานจากผม

“เฮียรู้ว่าเรากำลังเอาใจเฮียเพราะอยากได้งาน”

“แฮร่ๆ รู้ซะด้วย…เฮียไปหาเฮียฟรานเถอะค่ะ เฟรกับเทียร์จะเข้าไปดูหนังแล้วเหมือนกัน” เฟรย่าบอกกับผมพลางจับแขนเทียร์ลากเข้าห้องที่เรียกกันว่าห้องภาพยนตร์ไปด้วย แถต่อไม่ได้ก็ไล่ผมเฉยเลย ไม่รู้แคสเปอร์มันรับมือกับคนแสบอย่างเฟรได้ยังไง

ส่วนผมเมื่อรู้ว่าเทียร์มาที่นี่บ่อย ผมก็จะได้หาเรื่องมาคุยงานกับฟรานซิสทุกครั้งที่เทียร์มาหาเฟรด้วย คนบ้างานอย่างฟรานซิสคงไม่สงสัยอะไร เพราะอะไรที่เกี่ยวกับธุรกิจฟรานซิสมันให้ความสนใจก่อนทั้งนั้น