บทที่ 11 เรียกเฮีย

เทียร์

“แกไม่ไปชอปปิ้งเป็นเพื่อนฉันจริงๆ อ่ะ” เฟรถามซ้ำอีกครั้งด้วยสายตาอ้อนวอน ถ้าว่างฉันก็ตกลงตั้งแต่แรกแล้ว แต่วันนี้ฉันมีนัดแล้ว นัดที่บอกเพื่อนไม่ได้ด้วย

 “วันนี้ไม่ได้จริงๆ อะแก ทำงานมาทั้งอาทิตย์ไม่มีเวลาทำความสะอาดห้องเลย ห้องรกจนฉันไม่มีที่นอนอยู่แล้ว ไว้คราวหน้านะ” ฉันอ้อนเฟรย่ากลับด้วยการใช้เรื่องทำความสะอาดมาเป็นข้ออ้าง โชคดีที่เฟรไม่ติดใจ และยอมเลิกตื้อให้ฉันไปชอปปิงด้วยง่ายๆ

“ก็ได้ๆ แล้วอย่าลืมพักบ้างล่ะ พรุ่งนี้แกต้องทำงานถึงตีสองหนิ”

คืนวันศุกร์และวันเสาร์ฉันจะเข้างานจนถึงตีสอง เพราะวันต่อมาไม่ได้ตื่นไปเรียน

“อืม ขับรถกลับดีๆ นะ” ฉันบอกเพื่อนด้วยความห่วงใยก่อนลงจากรถ

“จ้าาาา ไว้เจอกันพรุ่งนี้” เฟรบอกฉันด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมโบกไม้โบกมือบ๊ายบายก่อนขับรถออกไป

รู้สึกแย่เหมือนกันนะที่ต้องปฏิเสธเฟรทั้งที่ปกติวันหยุดแบบนี้ฉันจะใช้เวลากับเธอ และไม่อยากโกหกเพื่อนด้วย แต่ว่ามันจะดีกว่าถ้าเฟรย่าไม่รู้เรื่องที่คุณไคเดนยื่นเสนอให้ฉันไปเป็นเด็กเลี้ยงของเขา และฉันคิดว่าคุณไคเดนก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน เพราะถ้าเรื่องเด็กเลี้ยงถึงหูเฟรกับเฮียฟรานซิส ทั้งสองจะต้องไม่โอเคแน่ๆ

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันต้องมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เพราะคนที่บอกว่าจะให้เวลากันสามวันในการตัดสินใจ พึ่งส่งข้อความมาเมื่อกี้ ว่าขอคำตอบวันนี้ได้ไหม ซึ่งจากวันนั้นถึงตอนนี้ถ้านับเป็นชั่วโมง มันยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ ยิ่งรู้ว่าเขารู้จักกับคนใกล้ตัวยิ่งคิดหนัก กังวลว่าถ้าเฟรกับเฮียฟรานรู้แล้วจะเป็นปัญหาต่อความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสองพี่น้องด้วย

ติ๊ง!

ยังไม่ได้ข้อสรุปกับตัวเองเสียงข้อความดังจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนที่นัดไว้ เขาคงมารออยู่ข้างล่างแล้ว ฉันลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กสีขาวใบเล็กแล้วรีบลงไปข้างล่าง

ฉันไม่รู้ว่าเราจะทานข้าวกันที่ไหน ก่อนหน้านี้ก็ส่งข้อความถามเขาแล้ว แต่เขาบอกติดธุระอยู่ บอกแค่ว่าให้แต่งตัวสวยๆ ฉันเลยคิดเองเออเองว่าระดับเขาคงต้องไปทานข้าวที่ร้านหรูๆ สมฐานะ เลยเลือกใส่ชุดเดรสสีขาวสั้นเหนือหัวเข่าเรียบๆ แต่เนื้อผ้ารัดรูปพอให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งทำให้ดูน่าค้นหามากขึ้น

แอสตันมาร์ตินสีดำวับจอดรออยู่หน้าหอพัก ซึ่งระแวกนี้มีแต่หอพักนักศึกษาธรรมดาๆ ทำให้รถหรูของเขาดูแปลกตากับสิ่งแวดล้อมบริเวณนี้ไปเลย

พอเข้ามานั่งบนรถฉันก็ไม่ลืมยกมือไหว้สวัสดีเขาเพราะยังไงเขาก็อายุรุ่นเดียวกับเฮียฟรานซิส ตามมารยาทคนอายุน้อยกว่าก็ต้องไหว้คนที่มีอายุมากกว่าอยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะ” อุตส่าห์พนมมือยกขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมแต่คนถูกไหว้กับไม่ยิ้มแย้ม แถมยังขมวดคิ้วยุ่งใส่ด้วย

“คราวหน้าไม่ต้องไหว้ผมนะ” เขาบอกในขณะออกรถ

“ทำไมละคะ ยังไงคุณก็เป็นเพื่อนเฮียฟราน” ถามเพราะความสงสัย หรือเขาจะไม่ชินกับวัฒนธรรมไทย? แต่ท่าทางเขาเหมือนไม่ชอบมากกว่า

“เอาเป็นว่าอยู่กันสองคนคุณไม่ต้องไหว้ผม เพราะผมไม่อยากให้คุณนับถือผมเหมือนพี่ชาย” พอได้ยินเหตุผลของเขาฉันก็ไปไม่ถูกเลย แต่ก็ต้องตกปากรับคำไป ก็เจ้าตัวเขาไม่อยากให้ไหว้จะให้ฉันทำไงได้

“ค่ะ”

“ค่ะเฮีย ไหนพูดสิ” เขาบอกด้วยย้ำเสียงออกคำสั่ง เฮีย?

เขาต้องการให้ฉันเรียกเขาว่าเฮียงั้นเหรอ

“คะ?”

“เรียกผมว่าเฮียเหมือนที่คุณเรียกไอ้ฟรานสิ” อ้าว! ก็ไหนบอกไม่อยากให้นับถือเหมือนพี่ชายแล้วมาบังคับให้เรียกเฮียทำไมกัน ที่ฉันเรียกเฮียฟรานเพราะฉันนับถือเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง

“เรียกสิครับ ผมอยากให้คุณเรียกผมว่าเฮีย” เขาก็คะยั้นคะยอต่อด้วยน้ำเสียงแกมขอร้อง เรียกก็เรียก!

“ค่ะ…เฮีย” แม้จะกระดากปากด้วยความไม่คุ้นชินอยู่มาก แต่ก็ยอมตามใจเขา

“ดีมากสาวน้อย” เขาบอกพร้อมรอยยิ้มบางอย่างชอบใจ

“แล้วคุ… เฮียอยากไปทานข้าวที่ไหนคะ”

“ไปทานข้าวที่เพนต์เฮาส์นะ ถือว่ามาฉลองเข้าเพนต์เฮาส์ใหม่เป็นเพื่อนเฮีย เฮียสั่งเชฟจากร้านอาหารดังมาทำอาหารให้เราสองคนด้วยแหละ” ฮะ! สั่งเชฟมาทำถึงที่ ค่าจ้างเชฟมันจะเกินกว่าเงินเก็บในบัญชีที่ฉันมีไหม

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น มื้อนี้เฮียไม่ได้จะให้หนูเป็นคนเลี้ยงเสียหน่อย เอาเป็นว่าหนูติดเลี้ยงข้าวเฮียมื้อหนึ่งนะตอนนี้” ถ้าแบบนี้เราก็ต้องเจอกันเรื่อยๆ สิ 

เจ้าเล่ห์ไม่เบานะ!