บทที่ 8 บังเอิญ

ไคเดน

ผมขับรถตรงจากสนามบินมาที่บ้านฟรานซิส หลังบินกลับจากภูเก็ตเพื่อไปดูความคืบหน้าของโรงแรมที่ร่วมหุ้นกับคีย์ที่ฟรานซิสเป็นคนแนะนำให้รู้จักเมื่อสองปีก่อน ซึ่งตอนนี้โรงแรมสร้างเกือบเสร็จสมบูรณ์

ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว หลังจากนี้ก็จะเป็นการตกแต่งภายในและบริษัทตกแต่งภายในที่ประมูลได้คือบริษัทในเครือของฟรานซิสเอง วันนี้ผมเลยอยาก

แวะมาคุยกับมันเสียหน่อยบวกกับไม่รู้ไปไหน เพราะในเมืองไทยผมมีมันเป็นเพื่อนแค่คนเดียวเลยถือโอกาสแวะมาดื่มกับมันด้วยเสียเลย ตามประสาหนุ่มๆ ที่ยังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตน จะว่าหนุ่มโสดสนิทก็พูดได้ไม่เต็มปาก

ความจริงจะคุยเรื่องงานกันผ่านโทรศัพท์ก็ได้ แต่การมานั่งคุยงานแล้วจิบวิสกี้ไปด้วยมันดีกว่าเป็นไหนๆ กลับห้องไปก็มีแต่งานและความเหงา บวกกับช่วงนี้ที่เกิดเบื่อหน่ายกับเรื่องบนเตียง แต่….เอ๊ะ! เรื่องบนเตียงไม่น่าเบื่อหน่ายแต่แค่ไม่อยากได้ใครเลย ในหัวมีแต่เธอคนนั้นคนเดียว ไม่รู้เป็นบ้าอะไร!

เจอกันสองสามครั้งเธอก็เข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด ว่างเป็นไม่ได้เอาแต่คิดถึงใบหน้าสวยละมุนนั้นตลอด พอรู้ตัวว่าตัวเองอาการค่อนข้างหนัก ไม่เคยอยากได้ใครมากเท่านี้มาก่อน ก็ได้แต่หวังว่าเธอจะตอบตกลงรับข้อเสนอของผม

ที่ผ่านมามีแต่คนเข้าหา พอเสร็จเรื่องบนเตียงก็แยกย้าย โดยเลขาของผมจะทำหน้าที่เก็บกวาด พาพวกเธอไปซื้อข้าวของที่อยากได้ แล้วสั่งห้ามไม่ให้พวกเธอติดต่อกลับมาอีก เพราะผมไม่ชอบกินซ้ำ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงพวกนั้นผูกพันกับผมและคิดเข้าข้างตัวเองว่าที่ผมเรียกใช้ซ้ำเพราะสนใจพวกเธอมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ

ผมยังไม่อยากมีใครจริงจัง เพราะยังมีความสุขกับการใช้ชีวิตอย่างที่เป็นตอนนี้ เวลาส่วนใหญ่ผมมอบให้งาน ว่างเมื่อไหร่ก็หาความสุขใส่ตัวเอง อย่างไปดื่มกับเพื่อนฝูง หากิจกรรมท้าทายให้ชีวิตมันตื่นเต้น เช่น กระโดดร่ม ขับเครื่องบิน ดำน้ำ ล่องเรือ และมีเซ็กซ์ การได้เปลี่ยนผู้หญิงร่วมบทรักเร่าร้อนด้วยทุกครั้งผมนับว่าเป็นกิจกรรมที่ตื่นเต้นอย่างหนึ่งเช่นกัน

อีกประเด็นหนึ่งที่สำคัญมากคือแบ็กกราวน์ของผม โดยส่วนตัวผมคิดว่าผู้หญิงทั่วไปส่วนใหญ่ไม่น่าจะรับได้ถ้ารู้ว่าผมเป็นมาเฟีย เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้สามีและพ่อของลูกเป็นมาเฟีย นอกเสียจากผู้หญิงที่เติบโตมาในแวดวงสังคมเดียวกันกับผม ซึ่งผมยังไม่เจอใครที่รู้สึกว่าใช่!

ขับรถประมาณ 40 นาทีก็มาถึงบ้านฟรานซิส ผมขับรถเข้าจอดข้างรถหรูของเพื่อน ล็อกรถเสร็จสรรพก็เดินเข้าบ้านหลังนี้อย่างคุ้นเคย ตั้งใจตรงดิ่งขึ้นไปห้องทำงานของฟรานซิสที่ชั้นบนด้วยความกระหายแอลกอฮอล์ ไม่ได้ติดนะแต่ก็ชอบดื่ม ถ้าคิดงานไม่ออกได้วิสกี้สักแก้วสมองลื่นเชียว

แล้วในจังหวะที่ผมเดินเข้าบ้านฟรานซิสสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างหุ่นดีคล้ายคลึงกับคนที่เพียรคิดถึงหาอยู่ตลอดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ ร่างหุ่นดีเดินหายแวบเข้าไปทางปีกซ้ายมือของบ้าน ซึ่งมันคือทางไปห้องครัว เพราะทุกครั้งที่ผมมาไทยผมก็มักจะมาดื่มกับฟรานซิสที่บ้านประจำ จนรู้จักบ้านมันพอสมควร

ทำไมเหมือนเทียร์จังวะ? ผมไม่ทนเก็บความสงสัยนี้ไว้หรอก เพราะผมกำลังก้าวตามเธอคนนั้นไปที่ห้องครัว แล้วก็ต้องแปลกใจมากที่เห็นเธอที่นี่ เทียร์ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยกระโปรงเหนือหัวเข่านิดหน่อย ผมยาวดำถูกมัดลวกๆ ไว้ เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงคุกกี้ ขนมกินเล่น ผลไม้และอีกหลายอย่างบนจานขนาดใหญ่อยู่

เทียร์มาทำอะไรที่นี่?

“เทียร์” ผมเรียกเธอเสียงเบาแต่เจ้าของชื่อกลับสะดุ้งโหยงพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองผมตาโตอย่างตกใจ

“คุณไคเดน!”

มันไม่ใช่แค่เธอที่ตกใจผมเองก็ตกใจเหมือนกันที่เจอเธอที่บ้าน

เพื่อนผม

“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”

“ผมก็อยากถามคุณคำถามเดียวกันนี่แหละ”

“ฉันมาหาเพื่อนค่ะ”

“ผมก็มาหาเพื่อนครับ ไอ้ฟรานซิส”

“คุณเป็นเพื่อนเฮียฟรานเหรอคะ” เฮียฟราน? เทียร์เรียกไอ้

ฟรานว่าเฮียงั้นเหรอ ฟังดูสนิทสนมกันเชียว

เธอเป็นอะไรกับมัน!?