13 อยู่ก็ได้ตายก็ดี

13

อยู่ก็ได้ตายก็ดี

บุรุษบนรถเข็นค่อยๆ เบือนหน้ามามองนาง แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย ราวกับว่าชีวิตที่เหลืออยู่นี้ไม่มีความหมายอันใดอีกต่อไป ทว่ามู่ชิงเหยากลับไม่ยอมแพ้ นางกระชับมือที่จับแขนเขาให้แน่นขึ้นอีก พยายามจะเข็นรถไม้ของเขาให้ออกไปจากจุดที่อันตรายนี้

“ท่านจะมามัวนั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้! ข้าไม่ยอมให้ท่านตายในกองเพลิงเช่นนี้เด็ดขาด!”

เปลวเพลิงเริ่มโหมกระหน่ำขึ้นเรื่อยๆ คานไม้ด้านบนส่งเสียงลั่นโครมครามพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ชิงเหยามองสำรวจหาทางหนีที่ยังพอมีเหลืออยู่น้อยนิด  การพาบุรุษขาพิการและรถเข็นไม้คันนี้ฝ่าวงล้อมเปลวไฟออกไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย  แต่นางก็ไม่คิดจะทิ้งเขาไว้ให้ตายเพียงลำพัง

“ไปกับข้า!”

นางเค้นเสียงสั่งพร้อมกับออกแรงเข็นรถอย่างสุดกำลัง ในใจของมู่ชิงเหยามีเพียงความมุ่งมั่นเดียวเท่านั้น คือต้องช่วยชีวิตบุรุษผู้นี้ออกไปจากขุมนรกนี้ให้ได้

ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยตัวหนาทึบ ชายขาพิการยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้คันเก่า แววตาของเขาที่สะท้อนแสงไฟสีส้มฉานนั้นเย็นเยียบ แม้เปลวเพลิงจะลามเลียเข้ามาจนถึงโต๊ะไม้ใกล้ตัว แต่เขากลับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมเหมันต์

"ชีวิตนี้ของเจ้ายังอีกยาวไกลแต่สำหรับข้านั้นมิใช่ เจ้าจงรักษาชีวิตตนเองเอาไว้เถิด อย่ามาเสียเวลาวุ่นวายกับการอยู่หรือตายของคนอื่นเลย"

ถ้อยคำนั้นไร้ซึ่งความหวังในโชคชะตา ราวกับว่าร่างกายที่พิการนี้เป็นเพียงกรงขังที่เขาพร้อมจะละทิ้งไปได้ทุกเมื่อ แต่มู่ชิงเหยาหาได้ใส่ใจในคำทัดทานนั้นไม่ นางใช้แขนเสื้อข้างหนึ่งปิดจมูกเพื่อกรองเขม่าควัน อีกมือหนึ่งคว้าจับพนักพิงรถเข็นไว้แน่น

"ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่แล้ว ข้าจะไม่ยอมเห็นใครตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไรเลยเด็ดขาด"

นางโต้กลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มียันเท้าลงกับพื้นดินแล้วออกแรงผลักรถเข็นสุดกำลัง

ล้อไม้ที่ฝืดเคืองส่งเสียงครูดบดเบียดกับเศษไม้  ชิงเหยากัดฟันกรอด  ความร้อนจากเปลวไฟทำให้รู้สึกแสบไปทั่วแผ่นหลัง ควันไฟหนาทึบทำให้มองเส้นทางได้ยากลำบาก แต่นางอาศัยทิศทางของลมและแสงสว่างจากภายนอกนำทาง นางเข็นรถเข็นฝ่าวงล้อมของควันและเปลวไฟที่เริ่มถล่มลงมา จนกระทั่งพ้นขอบประตูที่ไหม้เกรียมออกมาได้สำเร็จ

เมื่อออกมาพ้นเขตกระท่อม  เห็นเปลวไฟโหมพัดเปลวเพลิงลุกลามเร็วยิ่งขึ้น ชิงเหยาไม่หยุดก้าวเท้า นางยังคงเข็นรถเข็นมุ่งหน้าไปตามทางเดิน  เพื่อให้ห่างจากรัศมีของไฟป่าที่กำลังโหมกระหน่ำ  ฝีเท้าของนางย่ำไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต  จนกระทั่งพ้นเขตอันตรายมาได้ไกลพอสมควร นางจึงหยุดพักและหันกลับไปมองเบื้องหลัง

เปลวไฟสีแดงฉานกำลังแผดเผากระท่อมลามไปเกือบครึ่งหลังแล้ว  ชายขาพิการที่นั่งอยู่บนรถเข็นมองภาพบ้านของตนเองถูกทำลายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา  เขาแค่นยิ้มขมขื่นออกมาครู่หนึ่ง  ก่อนจะหันมาทางหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจรัวเร็ว

"เจ้าช่างรนหาที่ตายนัก  กระท่อมหลังเดียวมีค่าอันใดให้เจ้าต้องเสี่ยงชีวิตเช่นนี้"

“กระท่อมไม่ได้มีค่าเทียบเท่ากับชีวิตคน”

“ชีวิตที่บัดซบไร้ค่านี้น่ะหรือ”

ชิงเหยาไม่ได้ตอบคำถามในทันที นางมองดูเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ที่พักของเขาอย่างนึกเสียดาย หากไฟเผากระท่อมจนหมด เขาคงไม่มีที่ซุกหัวนอนและคงต้องเผชิญกับความยากลำบากยิ่งกว่าเดิม ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว  หากนางใช้อำนาจจากพู่กันเกล็ดมังกรวาดน้ำหรือฝนลงมาในตอนนี้ บางทีอาจจะพอยับยั้งเพลิงที่กำลังไหม้กระท่อมครึ่งหลังที่เหลือเอาไว้ได้บ้าง

ทว่านางก็รู้ดีถึงข้อแลกเปลี่ยนอันแสนสาหัส เมื่อวานนางเพิ่งใช้พู่กันวาดผ้าไหมราคาสูงไปหยกๆ แม้เมื่อวานจะไม่มีแรงสะท้อนกลับเพราะนางเว้นระยะมานาน แต่วันนี้หากใช้อีกครั้งแรงสะท้อนกลับย่อมต้องรุนแรงมหาศาลแน่ ร่างกายของนางอาจต้องแบกรับความเจ็บปวดจนถึงขั้นกระอักเลือด หรืออาจจะหนักหนากว่าที่เคยเป็นมาหลายเท่าตัว

แต่ถ้าหากไม่ทำ เขาก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน...

นางตัดสินใจแล้วว่าจะยอมแลกความเจ็บปวด  มือของนางเริ่มควานหาไปตามสาบเสื้อและสายรัดเอวที่เคยมัดพู่กันเกล็ดมังกรติดตัวไว้เสมอ ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า!

หัวใจของชิงเหยาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม นางเริ่มค้นหาซ้ำไปซ้ำมาอย่างร้อนรน นางตบตามเนื้อตัวอย่างตื่นตระหนก

"ไม่มี!  ไม่เจอเลย!"

ทันใดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนเข้านอนก็ผุดขึ้น  ก่อนทิ้งตัวลงนอนนางได้ซ่อนพู่กันเอาไว้ใต้หมอนหนุนเพื่อความปลอดภัย โดยตั้งใจว่าเช้ามาจะเก็บใส่สาบเสื้อตามเดิม ทว่าเพราะความเร่งรีบเมื่อเห็นกลุ่มควันไฟป่า นางกลับหลงลืมสิ่งสำคัญที่สุดไปเสียสนิท

พู่กันวิเศษที่สามารถดับไฟป่าครั้งนี้ได้  บัดนี้ยังคงอยู่ใต้หมอนในบ้านที่อยู่ห่างออกไปไกลลิบ

ชิงเหยายืนนิ่งหมดอาลัย มองดูเปลวไฟที่กำลังโหมกระหน่ำกระท่อมด้วยความรู้สึกเสียดาย นางไม่อาจเสกน้ำหรือบันดาลฝนได้แล้ว

ชายบนรถเข็นมองดูท่าทีกระวนกระวายของหญิงสาว  เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยคล้ายจะจับสังเกตบางอย่างได้  แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

“บ้าเอ้ย!”

นางยืนกำหมัดแน่น ได้แต่หวังว่าลมจะเปลี่ยนทิศหรือไฟจะมอดลงไปเองก่อนที่กระท่อมทั้งหลังจะเหลือเพียงเถ้าถ่าน  แต่ท้ายที่สุดแล้วปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง  เพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อต่อมากระท่อมทั้งหลังก็เหลือเพียงตอดำเมี่ยมไปแล้ว

ชายหนุ่มบนรถเข็นที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดหาได้มีท่าทีซาบซึ้งในพระคุณไม่ เขายังคงมีสีหน้าเฉยชา แววตาที่เย็นเยียบทอดมองสตรีร่างบอบบางตรงหน้า เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งคล้ายกับจงใจจะยั่วให้นางประสาทเสีย มุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย  เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมืนอจะแหย่เล่นว่าในเมื่อเรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้แล้ว นางที่ตั้งใจจะช่วยชีวิตเขาหนักหนาจะหาหนทางใดมาจัดการต่อไป

“คราวนี้เจ้าจะยอมปล่อยให้ข้าตายดีๆ หรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ยี่หระต่อความตายที่เพิ่งก้าวข้ามมา

ในขณะที่เอ่ยคำนั้น สายตาของเขาก็เลื่อนลงไปมองที่ล้อรถเข็นด้านซ้าย ชิงเหยาก้มมองตามสายตาของเขาแล้วก็ต้องใจหาย เมื่อพบว่าล้อไม้ที่เคยใช้การได้บัดนี้พังเสียหายจนแตกร้าวเป็นสองซีก สภาพของมันไม่อาจซ่อมแซมได้ในยามนี้ รถเข็นที่เปรียบเสมือนขาของเขากลายเป็นเพียงเศษไม้ไร้ค่าไปเสียแล้ว